ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαστε συνάδελφοι ένα χρόνο περίπου,και εδώ και 2-3 μήνες υπάρχει φλέρτ και από τις δύο πλευρές.Εκείνος είναι κάπως ντροπαλός,εγώ πάλι είμαι "παραδοσιακή" και μου αρέσει να κάνει ο άντρας την πρώτη κίνηση,οπότε δέν προχώρησε το θέμα.Όλα αυτά μέχρι σήμερα που όταν σχολάσαμε μου είπε ότι θέλει να μου μιλήσει.Μου είπε ότι οι δικοί του θα φύγουν αύριο για να περάσουν στο εξοχικό τους αυτές τις ημέρες,και με προσκάλεσε στο σπίτι του την Κυριακή του Πάσχα.Μου είπε ότι θα είναι κι ένας άλλος συνάδελφός μας με την κοπέλα του,ότι έχουν κανονίσει τα πάντα οι δυό τους,δηλαδή να ψήσουν κλπ,και εμένα και την άλλη κοπέλα δέν θα μας νοιάξει για τίποτα,όλα θα τα αναλάβουν οι δυό τους.Τα ψιλοέχασα αρχικά,αλλά δέχτηκα.Επίσης,μου πρότεινε τη Δευτέρα του Πάσχα,ωραίο θα ήταν να πάμε και μία κοντινή εκδρομούλα,αλλά ό,τι αποφασίσω εγώ έως τότε.Και έρχομαι τώρα εγώ και αναρωτιέμαι:Πώς αυτός ο άνθρωπος,που όσες φορές τον έχω πιάσει να με κοιτάει καρφωμένος γυρίζει απότομα και χαμηλώνει το βλέμμα του,που δέν μου έχει ζητήσει ποτέ να βγούμε οι δυό μας(έχουμε βγεί αρκετές φορές αλλά με παρέα συναδέλφων)ξαφνικά μου κάνει προσκαλέσματα στο σπίτι του και προτείνει εκδρομές;Μα και σήμερα που μου έλεγε όλα αυτά,είχαν κοκκινήσει πάλι τα μαγουλάκια και τα αυτάκια του.Πώς στην ευχή βρήκε το θάρρος να "κολυμπήσει στα βαθιά" και να τολμήσει;Το καλύτερο δε που μου είπε,ήταν ότι θα επιχειρήσει να φτιάξει το αγαπημένο μου γλυκό.Έχει αναφέρει κάποιες φορές ότι του αρέσει η μαγειρική σάν χόμπι(δέν κάνει βέβαια σπουδαία πράγματα,απ'ότι έχει πεί ο ίδιος πάντα,αλλά προσπαθεί)όμως ότι θα φτιάξει γαλακτομπούρεκο που ξέρει ότι είναι το αγαπημένο μου,δέν το πιστεύω με τίποτα!Άχ αυτό το παιδί σε τί σκέψεις με έχει βάλει τέτοιες μέρες κατάνυξης...

Η μητέρα μου από μικρή ηλικία μου έδινε χρήματα και με συμβούλευε να μην τα ξοδεύω σε ανούσια πράγματα, όπως εξόδους ή φαγητά απέξω. Ποτέ δεν μου ζήτησε να μάθει που έχω καταναλώσει αυτό το χαρτζιλίκι, αλλά πάντα δίνοντας με συμβούλευε να το αποθηκεύω. Ακολούθησα τις συμβουλές της και, όντως, μετά από πολλά χρόνια όταν χρειάστηκε για λόγους υγείας ένα τεράστιο ποσό για να μπορέσει να ζήσει και να μην την χάσουμε, είπα "το έχω" και χωρίς δεύτερη σκέψη, η μητέρα μου μου είπε "είδες ότι είχα δίκιο τελικά; Μπορεί να στερήθηκες αλλά τώρα θα μου δώσεις ζωή". Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου. Βεβαίως, τη μητέρα μου την έχασα μετά από 6 μήνες, αλλά αυτοί οι 6 μήνες ήταν η απόλυτη χαρά για μένα. Έφυγε Μ. Πέμπτη σαν σήμερα.

θα γελάσετε αλλα θέλω κάπου να το πω έχω μεγάλο θέμα με τους ήχους που κάνουν οι άνθρωποι όταν τρώνε και μασάνε, βεντουζάρουν τα χείλη αλλα και όταν αερίζονται συστηματικά. Οκ άνθρωποι είμαστε όταν συγκατοικείς θα ξεχαστεις λίγο αλλα δεν μπορω το συστηματικο, να το έχουν συνήθειο. Εχω σηκωθει απο το τραπέζει γτ κάποιος μπορεί να τρώει δυνατα. Βτw άντρας είμαι και πάει σε όλους είτε άντρες είτε γυναίκες,

Όταν ήμουν μικρότερη διαβάζα συνέχεια την στήλη και έτσι σκέφτηκα ότι ίσως κάποιος επωφεληθεί από όσα έχω να πω..! Η συμβουλή μου λοιπόν παιδιά είναι πριν διαλέξετε κάποια σχολή ή κατεύθυνση στην σχολή σας ή ακόμα και κάποιο μεταπτυχιακό όσοι είστε λίγο πιο μεγάλοι να βεβαιωθείτε ότι η κατάρτιση που θα πάρετε θα σας ανοίξει πόρτες για μια δουλειά που θα σας αρέσει. Εννοώ να ψάξετε και να διαβάσετε (στο διαδίκτυο ιδίως αν ψάξετε στα αγγλικά υπάρχουν πολλές πληροφορίες) για το πως είναι η καθημερινότητα στην δουλειά ενός μηχανικού, ενός γιατρού, ενός ψυχολόγου (ή ότι άλλο), τι προβλήματα αντιμετωπίζουν, τι οφέλη έχουν και τα λοιπά. Εγώ προσωπικά πέρασα κυριολεκτικά κατά τύχη στο χημικό. Πριν πάω δεν είχα ιδέα τι είναι και τι θα βγω από εκεί. Αν γύρναγα τον χρόνο πίσω και ήξερα όσα ξέρω τώρα δεν θα ήταν η πρώτη μου επιλογή αλλά θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό γιατί τουλάχιστον θα ήταν η δεύτερη. Προφανώς και δεν θα αποκτήσετε ψάχνοντας τόση γνώση ώστε να είστε απόλυτα σίγουροι για την επιλογή σας αλλά θα έχετε πιο πολλές πιθανότητες να διαλέξετε σωστά. Επίσης, για παιδιά που ήδη έχουν μπει σε κάποια σχολή, μην κάνετε το λάθος να θεωρήσετε ότι το αν σας αρέσουν τα μαθήματα μιας σχολής η όχι έχει να κάνει με το αν θα σας αρέσει η δουλειά σε έναν κλάδο. Θα πάρω τον εαυτό μου για παράδειγμα. Μου άρεσαν πάρα πολύ τα μαθήματα οργανικής χημείας . Λοιπόν σε εργαστήριο που είχε να κάνει με σύνθεση και οργανική σύνθεση άντεξα μόλις 15 μέρες και έφυγα. Σε εργαστήριο μαθημάτων που δεν μου είχαν κινήσει τόσο το ενδιαφέρον κάνω τώρα το μεταπτυχιακό μου και περνάω πολύ καλά. Επίσης μην βιαστείτε να αποκλείσετε κάποιο είδος εργασίας πριν το δοκιμάσετε. Για παράδειγμα εγώ πίστευα ότι δεν θα μου άρεσε καθόλου να κάνω μαθήματα σε παιδιά, αλλά έχοντας ανάγκη παραπάνω χρήματα φέτος το ξεκινήσα και τολμώ να πω ότι όχι απλά μου είναι ανεκτό σαν απασχόληση αλλα το διασκεδάζω κιόλας. Εν κατακλείδι ενημερωθείτε όσο πιο καλά μπορείτε, διατηρήστε μία κάποια ευελιξία (είναι κακό να κλειδώνουμε σε επιλογές και να κατεβάζουμε ρολά ιδίως αν δεν έχουμε την σωστή ενημέρωση) και αν είστε αναποφάσιστοι διαλέξτε κάτι που σας προσφέρει μεγάλη ποικιλιά διαφορετικών επαγγελματικών επιλογών ώστε να είστε σίγουροι. Πραγματικά τσαντίζομαι γιατί έρχονται μαθητές μου και μου λένε για σχολές που τους έχουν συστήσει γονείς, παππούδες και θείοι που δεν ξέρουν καν τι είναι και σκέφτονται να πάνε σε αυτές γιατι "ακούγονται καλές", για αυτό και είπα να γράψω αυτό το κατεβατό. Αααα και κάτι άλλο. Ξέρω ότι χαλάω την πιάτσα των καθηγητών όταν λέω σε παιδιά β λυκείου ότι δεν χρειάζετε να δώσουν πανελλήνιες και ότι μπορούν να κάνω κάτι άλλο με την ζωή τους και να βγάζουν μια χαρά χρήματα αλλα είναι αλήθεια. Ίσως φαίνεται προφανές αλλά κάποια νέα άτομα επηρεασμένα από την οικογένεια τους δεν το κατανοούν. Επιπλέον στο εφηβικό μυαλό φοιτητικη ζωή = ξέφρενο πάρτι (κάθε βράδυ έξω για ποτό, κάθε απόγευμα για καφέ κλπ). Έτσι κάποια άτομα επιλέγουν να σπουδάσου για να ζήσουν σαν φοιτητές. Λοιπον αν πάτε σε κάποια δύσκολη σχολή ΔΕΝ υπάρχει ξέφρενο πάρτι εκτός αν θέλετε να φτάσετε 10έτος οι γονείς σας να σας γκρινιάζουν για τα έξοδα, να μην έχετε μάθει τίποτα ουσιαστικό στην ζωή σας και να πηγαίνετε να παρακολουθείτε μαθήματα μαζί με τα πρωτόετα που θα σας φαίνονται νήπια (ωωω ναι τα ακούω κάθε μέρα αυτά τα παράπονα από φίλους). Καλό Πάσχα σε όλους <3

δυστηχως εχω προκαλεσει ανεπανορθοτο χασμα αναμεσα σε εμενα κι ενα ατομο.πιστευω οτι μονο εγω θελω να λιοσει ο παγος και να τα ξαναβρουμε. το αλλο ατομο αδιαφορει τελειως. θα υπαρξει λυση; να αρχισουμε να μιλαμε παλι;

Πριν 7 χρονια οταν ημουν ακομη στο σχολειο ηταν ενα αγορι που μαζι με αλλα με βασανιζανε και μου κανανε παρα πολυ bullying. Το Πασχα πριν κλεισουν τα σχολεια για διακοπες μας πηγαν με το σχολειο στην εκκλησια να μεταλαβουμε. Ημασταν τα κοριτσια απο τη μια και τα αγορια απο την αλλη και μεταλαμβαναμε εναλλαξ. Φτασαμε μπροστα στο παπα ταυτοχρονα και αυτος μεταλαβε πρωτα αφου με κοιταξε στα ματια. Μετα απο αυτον κοινωνησα απευθειας εγω. Παροτι τους σιχαινομουν ολους αυτους για οσα μου ειχα κανει οταν ηπια απο το ιδιο κουταλι ενιωσα πως τον συγχωρω. Αναρωτιεμαι ακομη αν εκεινη τη στιγμη μετανοησε εστω και λιγο. Λιγους μηνες μετα συνεχισαν να μου κανουν τη ζωη κολαση. Καποιες φορες σκεφτηκα ομως αν εκεινη τη στιγμη ενιωσε γαληνη οπως ενιωσα εγω. Αν ενιωσε τυψεις... αν ενιωσε πως οσα κανανε ηταν λαθος. Αραγε μετα απο τοσα χρονια νιωθουν ποτέ τύψεις;

Πριν ενα χρονο κ κατι ειχα γνωρισει ενα παιδι σε ενα μπαρ. Φλερταραμε λιγο εκεινη την μερα, ανταλλαξαμε τηλέφωνα κ καποιες μερες μετα βρεθηκαμε. Δεν καναμε τιποτα παραπανω, αλλα εγω περασα ωραια μαζι του (κ εκεινος έτσι εδειξε). Τις επόμενες μερες προσπαθούσαμε να ξανακανονισουμε κ παρολο που στα λογια εδειχνε προθυμος, εν τελει παντα κατι γινοταν κ μου ελεγε οτι δεν θα μπορεσει, ειτε γιατι τελειωνε αργα τη δουλεια ειτε γιατι κατι προεκυπτε. Ε και γω λοιπον μετα απο 2-3 αποτυχημένες προσπαθειες να τον ξαναδω υπεθεσα οτι δεν πολυψηνεται οποτε το αφησα. Μετα απο 6 μηνες μου ξαναεστειλε να δει τι κάνω κ μου ειπε αν θελω να βρεθουμε. Κανονισαμε συγκεκριμένη μερα κ παλι τη μερα που ηταν να βρεθουμε δεν εστειλε τιποτα. Ε και ουτε κ γω εστειλα γιατι ετσι κ αλλιως δεν καιγομουν, συμφωνησα να βρεθω μαζι του μονο κ μονο επειδη δεν επαιζε τιποτα καλυτερο στη ζωη μου εκείνη την περιοδο με κανεναν αλλο. Τωρα πριν κατι μερες (9 μηνες μετα την τελευταια μας επικοινωνια) μου ξαναεστειλε για να μου πει οτι μολις παρελαβε το κινητο του απο την αστυνομια κ οτι εχουν συμβει πολλα απο την τελευταια φορα που μιλησαμε κ οτι θα ηθελε να βρεθουμε απο κοντα για να μου εξηγησει τι εγινε. Επισης μου ειπε οτι λυπαται που δεν προλαβε να με γνωρίσει καλυτερα λογω του τι συνεβη τοτε κ οτι θελει να το κανει τώρα γιατι του αρεσα πολυ απο την πρωτη στιγμη. Γενικα δεν καταλαβαινω τη συμπεριφορα του, οταν βρεθηκαμε εδειξε να περνάει καλα αλλα μετα οταν προσπαθούσαμε να ξανακανονισουμε ολο εκανε πίσω, μετα μου ξαναστελνει κατι μηνες μετα κ θελει να βρεθούμε αλλα τελικα οταν ερχεται η μερα να βρεθουμε δεν στελνει τίποτα κ τωρα μου λεει αυτο γ το κινητό κ την αστυνομια. Αρχικα ολη κ ολη μια φορα ειχαμε βρεθει, τι προλαβε να νιωσει ή να δει απο μενα ωστε να επιμενει σχεδον ενα χρόνο μετα κ να λεει οτι λυπαται που δεν προλαβε να με γνωρισει καλύτερα? Απο την αλλη, αν δεν ενδιαφέρεται πραγματικά κ ηθελε απλα σεξ, γιατι ξεκανονιζε καθε φορα που κανονιζαμε? Γενικα τι θελει απο μενα? Οχι οτι τρελαινομαι γ αυτον, απλα μου φαινεται κουλη η συμπεριφορά του κ αναρωτιεμαι τι μπορει να επιδιωκει.

Έχασα τους 2 πιο σημαντικούς ανθρώπους μου. Σίγουρα έφταιγα και εγώ κάπου όμως ο ένας πιστεύω δεν με αγάπησε ποτέ πραγματικά. Πριν 1-2 χρόνια δε μπορούσα να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτούς. Σας αγάπησα πολύ αλλά μάλλον δεν ήσασταν για εμένα…

Πριν 8 μήνες η φίλη μου έφυγε από μία μακροχρόνια τοξική και συναισθηματικά, σωματικκά κακοποιητική σχέση. Την φιλοξένισα αρκετό καιρό μέχρι να μπορέσει να ορθοποδήσει καθώς δεν της είχε μείνει πλέον τίποτα. Οι γονείς της και οι αδερφές της, όταν έμαθαν πως χώρισε έκλαιγαν από χαρά. Όλοι μας της σταθήκαμε οικονομικά και ψυχολογικά. Η οικογένεια της πλήρωσε όλα την μετακόμιση και τα καινούρια έπιπλα. Η φίλη μου ένιωθε επιτέλους ελέυθερη, την είδα ήρεμη και χαμογελαστή μετά από πολύ καιρό...Ώσπου ο "κύριος" άρχισε να της αφήνει λουλούδια και δαχτυλίδια στο νέο της σπίτι και να της ορκίζετε πως άλλαξε. Μας έλεγε πως δεν κάνει πίσω, αλλά τον τελευταίο καιρό ήταν πολύ χάλια ψυχολογικά...ξανά, άρχισα να υποψιάζομαι πράγματα. Και έτσι, σήμερα τους είδα αγκαλιά στον δρόμο, άλλαξα πεζοδρόμιο ώστε να μην με δει, και έψαξα και είδα πως μας είχε κάνει όλους απόκρυψη στα social media. Νιώθω μεγάλη θλίψη και απογοήτευση, κάναμε ότι περνούσε από το χέρι μας, όλοι εμείς οι άνθρωποι που πραγματικά την αγαπάμε, αλλά...τίποτα...

Τελειώνω το λύκειο και δεν έχω με ποιον να πάω διακοπές μέγα τις πανελλήνιες...ίσως μόνο με ένα άτομο αλλά δε θα ναι καπως??