ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που τον είδα. Καινούργια στη δουλεια. Ήταν κεραυνοβόλος. Ήταν τόσο έντονο, ένιωθα ότι με ήθελε κι αυτός το ίδιο πολύ. Ποτέ δεν ήμουν τόσο σίγουρη. Με κοιτούσε, μου χαμογελούσε και ένιωθα τον ηλεκτρισμό ανάμεσα μας. Έβρισκε αφορμές να μου μιλάει, να με αγγίζει. Ποτέ όμως δεν έκανε κίνηση και απορούσα, αφού ήταν ολοφάνερο ότι ήταν αμοιβαίο. Μαθαίνω ότι έχει σχέση και συγκατοικούν. Η απόλυτη ξενερα, δε θυμάμαι να μου έχει αρέσει άλλος άντρας τόσο πολύ. Πώς το ξεπερνάμε; Στη δουλειά είναι διακριτικός αλλά κάνει κινήσεις, δε με αφήνει χωρίς ελπίδα. Μου το κάνει δύσκολο. Βγαίνω, φλερτάρω αλλά κανείς δεν μου αρέσει όπως αυτός. Θα μου αρέσει ξανά άλλος τόσο πολυ; Δεν πρόκειται φυσικά ακόμη κι αν ήθελε, να κάνω κάτι μαζί του ενώ έχει σχέση. Πείτε ρε παιδιά, πώς ξεκολλάμε;

Ο δικος μου εχει αναγκη απο λεφτα.Περιμενα να πληρωθω για να τ στειλω.αλλα με απειλησε "αν δεν τα εχω ως τελη τ μηνα θα ανεβασω φωτογραφιες σου σε ολο το διαδικτυο".Δεν αρνηθηκα ποτε να του δωσω λεφτα (οσα μπορω γτ ειμαι ημιαπασχοληση) αλλα γτ να με απειλησει ετσι?...

Έφτασα 24, ακόμη δεν έχω πάρει πτυχίο, ακόμα χρωστάω 20 μαθήματα. Σε κάθε εξεταστική τα ίδια. Δεν ξέρω από που ν αρχίσω και που να τελειώσω, τόσο μεγάλη ύλη, τόσα κενά. Σκέτη απειλπισία.

Μεγάλωσα να είμαι πάντα σοβαρή. Αν έβγαινα θα ήταν καμιά παράσταση, κάνα θέατρο. Δεν ήξερα τι είναι το κλαμπ. Έκανα μια σχέση σοβαρή, μεγάλης διάρκειας με έναν άνθρωπο αρκετά μεγαλύτερο μου. Κι ως "σοβαρή κοπέλα" δεν έβγαινα. Πανεπιστήμιο, σπίτι. Κι είμαι 25 και τώρα μαθαίνω τι είναι τα ποτά, τι είναι τα κλαμπ, πράγματα που άλλοι τα έχουν ζήσει στην εφηβεία και στην ηλικία μου τα έχουν βαρεθεί. Δε με νοιάζει. Νιώθω ότι χρωστάω στον εαυτό μου να ξεσαλωσω, να είμαι ανέμελη, να φλερτάρω. Περνάω τέλεια, περνάω τέλεια!

Πραγματικά ώρες ώρες δεν μπορώ καθόλου το σύντροφό μου....μου τη σπάει πολύ και με όλα,τον θεωρώ λίγο άξεστο, λίγο εκνευειστικο,πολύ παρτάκια και πολύ μαμακια. Ειδικά το τελευταίο μου τη δίνει ως εκεί που δεν παει,δεν μου τη δίνει η μάνα του,μου τη δίνει η σχέση τους, που λίγο πολύ ρωτάει κ λέει σχεδόν τα πάντα μα πιο πολύ μου τη δίνει η αδελφή του αυτή η ξινη η γρουσουζα που μετράει και τη γνώμη της και τρέχει σαν σκύλος πίσω της...θα τον στείλω καμιά ώρα μπας και ηρεμήσω!

Οι πιο πολλές σχέσεις που κάνουμε, δεν έχουν τις προδιαγραφές να φτάσουν το επίπεδο της αληθινής αγάπης. Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό οι δύο σύντροφοι βλέπουν ότι δεν ταιριάζουν και ότι δεν εκτιμούν πραγματικά ο ένας τον άλλον και απομακρύνονται. Πολλές φορές, οι άνθρωποι μπερδεύουμε με έρωτα, το με φτύνεις και κολλάω, η τα διάφορα παιχνίδια και μένουμε πιο πολύ σε αδιέξοδες καταστάσεις μέχρι να μισούμε τον άλλον και να φύγουμε.... Και κάπου εκεί, έρχεται μια σχέση που δεν είναι σαν τις άλλες που έχεις κάνει. Περνάει ο ενθουσιασμός, αλλά ακόμα βλέπεις ότι ο άλλος έχει όλο το πακέτο, είναι όλα όσα θα ήθελες. Ακόμα θες να περνάς χρόνο μαζί του, ακόμα κάνεις όνειρα μαζί του. Δεν υπάρχουν cheap thrills, κόβεις το χέρι σου ότι ο άλλος θα είναι δίπλα σου, δεν ζηλεύεις, δεν τρελένεσαι αν δεν σε πάρει τηλέφωνο, δεν ζηλεύεις, απλά νιώθεις ηρεμία και ασφάλεια. Τι γίνεται λοιπόν όταν σε μια τέτοια σχέση η έκρηξη ορμονών των πρώτων μηνών τελειώνει ; Ρωτάω γιατί είμαι εντελώς πρωτάρα σε αυτό. Όλες τις σχέσεις που είχα ως τώρα τις άφησα όπως περιγράφω στην πρώτη παράγραφο. Νομίζω ότι η κοινωνία μας, προωθεί πολύ τους ανθρώπους στο να ψάχνουν σχέσεις που είναι μόνιμα σε συναισθηματικη έκσταση. Λένε ο ενθουσιασμός τελειώσε, άρα η σχέση τελειώσε. Λοιπόν μου φαίνεται πολύ μίζερο όλο αυτό. Δεν θα ήθελα να είμαι μια ζωή έτσι και να αναζητάω μόνιμα συγκινήσεις. Θεωρώ ότι θα ήταν πολύ άσχημος συμβιβασμός να είμαι έρμαιο αυτής της ανάγκης και να πηγαίνω από την μια σχέση στην άλλη ώσπου στο τέλος να βρω κάποιον μέτριο να βολευτώ που δεν θα τον σέβομαι όσο τον δικό μου και δεν θα με γεμίζει τόσο. Ξέρω ότι δεν θα ερωτευτώ κανέναν άλλον όσο το αγόρι μου και ότι αν είναι να αγαπήσω βαθιά κάποιον θα είναι αυτός. Απλά είναι πρώτη φορά στην ζωή μου που έρχομαι αντιμέτωπη με αυτήν την μετάβαση και θέλω να βγω από την άλλη μεριά μαζί του. Του μίλησα για το πώς νιώθω και μου είπε ότι είναι φυσιολογικό και ότι για αυτόν η μετάβαση αυτή έχει γίνει ήδη. Μου εξήγησε ότι πρέπει να χαλαρώσω και να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο είτε να περάσει στην επόμενη φάση μαζί του, είτε να φύγει. Του είπα ότι φοβάμαι πολύ και με ηρεμήσε. Βλέπω τους γονείς μου πόσο χαρούμενοι είναι μαζί, η αλλά ζευγάρια που είναι μαζί χρόνια και σκέφτομαι ότι μάλλον ήταν και αυτοί στην θέση μου. Παρακαλώ όσοι είστε σε μακροχρόνια σχέση η παντρεμένοι και νιώθετε ικανοποιημένοι να μου πείτε την εμπειρία σας.

Εχω την υγεια μου,δουλεια,φιλους,σχεση,ειμαι ομορφος κι ομως βαριεμαι τα παντα μεχρι θανατου..Δεν ξερω τι φταει

ελαβα μια συγγνωμη που την ειχα αναγκη για παρα πολυ καιρο. Σημερα εκπληρωθηκε η βαθυτερη μου επιθυμια.

Γνωρισα πριν λιγες μερες εναν αντρα... Εγω 31 αυτος 32! Ετυχε να ειμαστε στην ιδια γειτονια οποτε βγηκαμε αρχικα σε μια πλατεια κοντα στα σπιτια μας... Ξαφνικα μου λεει μη μιλας λιγο.. Τον ρωταω γτ και μου απανταει οτι περασε ο αδελφος της πρωην του, που δεν τον συμπαθουσε... Το προσπερναω.. Ελα ομως που αυτο συνεχιστηκε ολο το βραδυ. Τι εννοω;! Μετα απο λιγο σηκωνομαστε να παμε για εναν καφε ειχε δυο καφε ακριβως απεναντι απο την πλατεια.. Μου λεει μην παμε σε αυτο γτ ειναι μεσα καποια παιδια που δεν γουσταρω να με δουν (υστερα μου δικαιολογηθηκε επειδη το εθιξα οτι ειναι καποια παιδια που του καναν μπουλινγκ στο σχολειο επειδη ειχε παραπανω κιλα) ενταξει του λεω θες να παρουμε το αμαξι να παμε σε ενα αλλο καφε σε καμια γειτονικη περιοχη; Συμφωνει και παμε για φαγητο-ποτο σε ενα ωραιο μαγαζι στα βορια προαστια.. Με το που φτανουμε μου λεει... Α, εδω δουλευει αυτος που με κερατωσε η πρωην μου, πριν τρια χρονια.. Ενταξει του λεω δεν μας απασχολει... αυτος κανει τη δουλεια του κ εμεις ηρθαμε να πιουμε το ποτο μας! Οταν μπαινουμε πεφτουμε πανω στον παιδι αυτο, το χαιρεταει και μετα μου λεει ειδες ποσο υπερανω ειμαι; Του εξηγω οτι κακως ασχολειται υστερα απο τοσα χρονια κ οτι αν τοτε επρεπε να ειχε ζητησει εξηγησεις απο καποιον αυτη ηταν η κοπελα που τον κερατωσε. Να μην τα πολυλογω, σε μια στιγμη που εγω πηγα στην τουαλετα πληρωνει κ οταν παμε να φυγουμε μου λεει του αφησα κ 2.50 ευρω μπουρμπουαρ για να του μπω στο ματι.. Δεν ειπα κατι εκεινη τη στιγμη γτ χαλαστηκα παρα πολυ... Υστερα πηγαμε μειναμε λιγο μονοι μας εγιναν καποια πραγματα κ εκει τουλαχιστον υπηρχε πολυ χημεια! Γυρνωντας προς το σπιτι, του λεω να σταματησει σε ενα περιπτερο να παρω κατι να πιω.. Α, μου λεει δεν σταματαω εδω γτ ειναι ενας γνωστος του πατερα μου, που δεν συμπαθω κ θα μου πιασει την κουβεντα... Οποτε παμε σε αλλο περιπτερο! Του λεω καποιος που να σε συμπαθει κ να τον συμπαθεις υπαρχει; Ερχομαστε στο σημερα που καποια στιγμη τον ρωταω για να τον παρω τηλ (μενει με τους γονεις του) μου λεει δεν μπορω να μιλησω τωρα ειμαι με τους γονεις μου.. Ψιλο νευριαζω κ με τα πολλα μου λεει οτι δεν θελει να μιλησει μπροστα στους γονεις του γτ ειναι κατινες!! Θυμωσα πολυ που χαρακτηρισε ετσι τους γονεις του, οτι κ να ειναι θεωρω οτι δεν επιτρεπεται κ πρωτα προσβαλει τον εαυτο του μιλωντας ετσι! Του ειπα να το αφησουμε κ οτι δεν τραβαει αλλα απο εκεινη τη στιγμη μου ζηταει συγγνωμη, μου λεει οτι παρεξηγησα να του δωσω μια ευκαιρια να μου αποδειξει τι ανθρωπος ειναι και χιλια δυο... Σε σημειο που ενιωσα ασχημα αλλα δεν ξερω τι να κανω!

Έχω φίλους που τους αγαπάω πολύ.Νιώθω συνεχώς όμως πως δεν κολλάω..Σα να υπάρχει ένα κενό το οποίο δεν μπορώ να το καλύψω.Άσε που δεν μπορώ πλέον να περάσω πολύ χρόνο μαζί τους γιατί νιώθω κουρασμένη από αυτό το συναισθημα.Έχω προβληματιστεί γιατί παλιά δεν ήταν έτσι..Το ίδιο ισχύει και με την οικογένεια μου.Τώρα πλέον νιώθω μια εφησυχαση όταν γυρνάω σπίτι και είμαι μόνη.