ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν μπορώ να ξεπεράσω κάποιον που ερωτεύτηκα πριν πολλά χρόνια. Ήταν ο πιο όμορφος που έχω συναντήσει ποτέ; Όχι. Ο πιο ισορροπημένος; Όχι. Ο πιο τακτοποιημένος στη ζωή του; Όχι. Έχω βγει ραντεβού από τότε γιατί έχουν περάσει χρόνια, όμως αν και έχω συναντήσει πολύ πιο όμορφους άντρες, πιο στυλατους πιο νέους πιο...με κανέναν δεν έχω νιώσει οπως όταν είχα δει εκείνον. Μου εκοβε τα πόδια οπότε τον πετύχαινα , είχα Κόμπο στο στομάχι κι άλλα αυτά που ίσως έχετε πάθει οι περισσότεροι ιδίως στην εφηβεία που μας μιλούσε ένα αγόρι /κορίτσι που θέλαμε και τρέμαμε. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω λα έτρεμα ολόκληρη ,είχα αμηχανία, τον ήθελα Δεν έχω προχωρήσει με κανέναν αν και κάποιοι σίγουρα άξιζαν ως άνθρωποι. Αναζητώ να ξανανιώσω αυτό το κάτι που είχα νιώσει με εκείνον. Έχουν περάσει όμως 4χρονια, αν δεν το ξανανιώσω ποτέ; Για πόσο θα είμαι μόνη; Η να προχωρήσω τελικά με κάποιον κι ας μην νιώθω αυτό το έντονο για το πρόσωπο του; Νιώθω ότι είμαι σε τέλμα. Δεν έχω όρεξη, μόνο τα επαγγελματικά μου πάνε καλά, ούτε να βγαίνω πολύ θέλω ούτε τίποτα. Εντάξει θα βγω, αλλά δεν καίγομαι κιόλας, όλα είναι χλιαρα. Μου λείπει αυτό το αίσθημα το κεραυνοβολο. Μου λείπει εκείνος. Μου λείπει που δε θα τον ξαναδώ ποτέ. Όποια άποψη γνώμη συμβουλή ευπρόσδεκτη.

Το αγόρι με το οποίο βγαίνω βρίζει συνέχεια. Όχι εμένα προσωπικά ή κάποιον άλλον, απλά αυτά τα γνωστά, μαλ...ας, στα αρ...ια μου, κτλπ. Το κάνει τόσο συχνά που καταντάει κουραστικό αλλά επειδή στη παρέα μας που βγαίνουμε όλοι μαζί συνήθως κανείς δε λέει κάτι, δε θέλω να είμαι εγώ η σπαστικιά και η ξενέρωτη που θα το πω.. εγώ ποτέ δε βρίζω, μόνο σε πολύ ακραίες περιπτώσεις, διαφέρουμε πολύ σε αυτό.. πως να το πω με τρόπο;

Μοιάζω πάρα πολύ με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη (όπως ήταν πριν 15 χρόνια, όχι τώρα) , χωρίς αυτό να σημαίνει πως αυτοθαυμάζομαι, άμα τον έκρινα με βάση την εμφάνιση του και όχι τα τραγούδια του, θα του έβαζα ένα 5,5 - 6 /10, δεν έχει και απερίγραπτη ομορφιά, ντάξει. Για τη κοπέλα που μιλάω όμως εδώ και 2 μήνες και βγήκαμε ήδη 10-11 φορές, είναι καθοριστικής σημασίας λόγος στο να βγαίνει μαζί μου καθώς είναι φανατική θαυμάστριά του. (είναι και σε fan club) Και τις 10-11 φορές που βγήκαμε, με έπρηζε να τραγουδήσω το "Χέρια Ψηλά" ή το "Μόνο στα όνειρα". Δηλαδή οκ, να πάω να βγάλω τα φρύδια μου άμα είναι να δω τι θα κάνει, κατευθείαν thank you next φαντάζομαι. Μη με παρεξηγήσετε έτσι, από το να είμαι μόνος καλύτερα μαζί της, εκτιμώ τη παρέα της. Απλά θέλω να την "κερδίσω" όντας εγώ, όχι απλά επειδή μοιάζω εμφανισιακά με αυτόν. Τι να κάνω, πως να το χειριστώ; Ξεκαθάρισμα τύπου "ή θα είσαι μαζί μου για μένα και όχι λόγω της ομοιότητας ή τσάο" ή ... τι; Νιώθω πως είναι λιγάκι τοξικό να πρέπει να συμβιβαστώ λόγω μοναξιάς με κάποια που με έχει σαν πόστερ, κάνει κακό στην αυτοεκτίμησή μου..

Μιλάω μαζί του 3 εβδομάδες μου ζήτησε να βρεθούμε..βρεθήκαμε λοιπόν νομίζοντας εγώ πως θα κάνει κάποια κίνηση καθόλη την διάρκεια που ήμασταν μαζί έστω ένα άγγιγμα ένα κοπλιμέντο από κοντά. Την πρώτη φορά δεν έκανε απολύτως τίποτα αν και μου φάνηκε περίεργο γοατι δεν το συνήθιζα με άλλους πίστευα ότι ισως να είναι πιο κλειστός και να ήθελε να με γνωρίσει καλύτερα από κοντά , στα μηνύματα μάλιστα χθες μου είπε ποτέ θα με καταφέρει εμένα να μου κάνει το τραπέζι μιας και είναι και μάγειρας αλλά γεύμα για δυο και έτσι όπως το είπε δεν έβγαλε κάτι φιλικό..χθες βράδυ βρεθήκαμε ξανά ήμουν σίγουρη ότι θα έκανε κίνηση..με το που μπήκα στο αμάξι ούτε ένα κοπλιμέντο μου μιλούσε εντελώς φιλικά.. εκεί που κάναμε βόλτα τον είδε ένας γνωστός του που έχει μια καφετέρια και μας φώναξε να πάμε να καθίσουμε και ότι πιούμε κερασμένα από αυτόν..κάθισε απέναντι μου , ούτε κουβέντα για θέματα σχέσεις κλπ..φεύγουμε λοιπόν βγαίνω από το αμάξι πάλι δεν μου είπε τίποτα είπε απλα ένα "πρόσεχε στο δρόμο" πάω σπίτι και μου στέλνει.." να σε ρωτήσω κατι ;" Θα ήθελες να γίνει κατι μεταξύ μας ;" Του απαντώ " γιατί θες εσυ ;" και μου λέει" ναι γιατί εσυ όχι ;" Με χάλασε πολύ όλο αυτό γιατί ενώ λέει πως θέλει από κοντά και τις δυο φορές δεν έκανε εντελώς τίποτα μέχρι που έφθασα σε σημείο να αναρωτιέμαι μήπως δεν τραβάω πια σαν γυναίκα και με βλέπει μόνο φιλικά..δεν ξέρω τι να υποθέσω και γιατί αυτή η συμπεριφορά..

Ο τίτλος τα περιγράφει όλα.. Το roaching είναι όταν μιλάς/βγαίνεις με άτομα πέραν του ατόμου με το οποίο μιλάς.. Βγαίνω με μία κοπέλα εδώ και 2 βδομάδες και ενώ τα πάμε αρκετά καλά και ταιριάζουμε (μετά από διάφορες συζητήσεις που είχα μαζί της έφτασα σε αυτό το συμπέρασμα, νιώθει την ίδια έλξη με μένα) έχει ενεργό προφίλ σε dating app και μιλάει και με άλλα άτομα.. το ξέρω επειδή μου το είπε ξεκάθαρα, της είχα ρωτήσει άμα θέλει να βγούμε αυτή τη Παρασκευή και μου λέει πως "δε μπορεί επειδή έχει κανονίσει με άλλον".. τι κάνω;; Μου είπε πως αυτό το κάνει απλά να δει τις άλλες "επιλογές της" και κατά πόσο ταιριάζει με άλλους αλλά παρ'όλα αυτά, θέλει να μιλάμε και να βγαίνουμε απλά δε ξέρει ακόμα αν είμαι ο εκλεκτός της καρδιάς της.. Μήπως με κοροϊδεύει;;

Είμαι στα 32. Από το 2015 σταμάτησα να κάνω παρέα με τον τότε κολλητό μου (συνομήλικος). Είχε μπλέξει σοβαρά με ναρκωτικά και ήθελε να τον βοηθάω να βρίσκει λεφτά, από ένα σημείο και μετά έγινε επικίνδυνος (άρχισε να απειλεί) και επέλεξα να απομακρυνθώ από αυτόν. Μάθαινα για 1-2 χρόνια ακόμα νέα του (από τα social media) αλλά σιγά σιγά σταμάτησα να κοιτάω τι κάνει, είχα ήδη αποξενωθεί και είχα κάνει νέες φιλίες. Ξαφνικά, με παίρνει τηλέφωνο να με ενημερώσει πως παντρέυεται μία νοσηλεύτρια την οποία τη γνώρισε στο κέντρο όπου είχε πάει να κάνει απεξάρτηση και θα ήθελε να γίνω εγώ ο κουμπάρος του. Με αυτό το άτομο μας ενώνει μία φιλία (πριν χωριστούν οι δρόμοι μας) 20+ ετών. Οι άνθρωποι αλλάζουν, αν όμως εσύ είσαι αρνητικά προκατειλημμένος απέναντί τους, είναι κακό να μη δώσεις μία δεύτερη ευκαιρία όταν σου χτυπήσουν τη πόρτα; Επειδή ναι, χαίρομαι που μου κάνει τέτοια τιμή, χαίρομαι που έβαλε σε μία τάξη τη ζωή του και παντρεύεται, αλλά δε πιστεύω πως θα μπορέσουμε να έχουμς την μαγική και υπέροχη δυνατή φιλία που είχαμε επί 20+ χρόνια πριν πάρει τη κάτω βόλτα, έχει ραγίσει η εμπιστοσύνη που του είχα με τη συμπεριφορά του... θέλω το καλό του αλλά δε πιστεύω πως θα φέρει καλή τύχη το να γίνεις κουμπάρος κάποιου με τον οποίο χαθήκατε επί 7+ χρόνια, έναν ξένο πλέον άνθρωπο.. για μένα είναι δηλαδή κακός οιωνός, τώρα δε ξέρω πως το βλέπει εκείνος, δε το συζήτησα ακόμα μαζί του, θέλω να πάρω πρώτα διάφορες απόψεις από γνωστούς μου αλλά και από εδώ επειδή νιώθω αρκετά μπερδεμένος με την όλη κατάσταση...ευχαριστώ πολύ για κάθε απάντηση..

Διαλογος στο ασανσερ της εταιρειας σημερα πρωι πρωι με γενικο διευθυντη! Αφου περιμενε να βγουν ολοι απο το ασανσερ μου λεει χαμογελοντας : "γιατι πηρες κιλακια ? Πρεπει να στο πω. Πρεπει να κανεις διαιτα." Εχω παρει 5-6 κιλα οντως. Αισθανθηκα τοσο ανυπερασπιστη και ταυτοχρονα σοκαρισμενη που τολμησε να σχολιασει την εμφανιση μου παραβιαζοντας καθε οριο. Αγενεια? Χωριατια? Δεν μπορω να καταλαβω πως ενασ ανθρωπος μορφωμενος μπορει να ξεστομισει κατι τετοιο! Και γιατι πρεπει να δωσω λογαριασμο στο καθε γελοιο? Μηπως ειμαι πολυ ευαισθητη? Θυμαμαι μια αλλη φορα στη πολυκατοικια μια γειτονισα που λεμε απλα μια καλημερα οποτε την πετυχαινω στην εισοδο με ειδε ξαφνικα και μου λεει: "ααα εισαι αδυνατη τωρα!" Ειχα χασει αντιστοιχα 5-6 κιλα μετα απο ενα χειρουργειο. Speechless και με τους δυο! Ειλικρινα εσεις τι θα απαντουσατε? Και στις δυο περιπτωσεις αιφνιδιαστηκα και ειπα ναι ναι... Ομως μετα το σκεφτομουνα και μου χαλαγε η διαθεση που δεν ειπα κατι !

"Κάθε χρόνο και καλύτερα.." λένε, στην δικιά μου περίπτωση "Κάθε χρόνο και χειρότερα"… έχω βαρεθεί τα τελευταία χρόνια να έχω καλοκαιρινή άδεια και να μην κάνω τίποτα, δεν πηγαίνω πουθενά διακοπές γιατι δεν έχω παρέες, επίσης φοβάμαι να πάω κάπου μόνος μου από την άποψη ότι θα βαρεθώ, έχω ελάχιστους "φίλους" και "φίλες" οι οποίοι κοιτάνε τις ζωές τους με τις σχέσεις τους, άλλη μια βαρετή άδεια που θα την περάσω στο σπίτι, ούτε για ενα καφέ δεν έχω κάποιον να πιω, θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο, να κάνουμε παρέα, να βγαίνουμε έξω, να πάμε μια θάλασσα, καθε μέρα βλέπω την ζωή μου να "βαλτώνει" ακόμα περισσότερο επειδή δεν ξέρω τι να κάνω ώστε να αλλάξει η ζωή μου και γιατι όχι και οι παρέες μου από την άποψη που κανένας φίλος δεν νοιάζεται για εμένα, ίσως πρέπει να κοιτάξω κι εγώ τον εαυτό μου και να κάνω πράγματα μόνος μου για να μην έχω ανάγκη κανέναν

Είμαι 30 ετών και έχω φίλες, με τις οποίες κάνουμε παρέα από 10 χρονών. Όπως είναι φυσικό, ακολουθήσαμε διαφορετικές πορείες στη ζωή μας και βοηθηθήκαμε οικονομικά από το οικογενειακό μας περιβάλλον σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Φέτος, είναι η καλύτερη χρονιά για μένα: επιτέλους βρήκα δουλειά στο αντικείμενό μου όπου βγάζω "ενήλικα" χρήματα, σκαρφάλωσα στις ακαδημαϊκές κορυφές που είχα θέσει ως στόχο πριν από 10 χρόνια και ζω χαρούμενη. Έχω όμως μια σχέση εδώ και 5-6 χρόνια την οποία θα χαρακτήριζα χλιαρή λόγω του χαρακτήρα του συντρόφου μου, χωρίς σταθερή δουλειά, όνειρα, φιλοδοξίες και με μέτρια ερωτική ζωή. Γι'αυτό απλά είμαι σε αυτή τη σχέση γιατί κάνω αυτά που θέλω χωρίς τις ερωτικές εντάσεις ή τα άγχη να κάνω οικογένεια (γιατί ξέρω ότι με τον συγκεκριμένο δεν θα κάνω). Το θέμα μου είναι ότι οι παιδικές μου φίλες, που παρόλο που στηρίχθηκαν περισσότερο από τις οικογένειές τους, δεν κατάφεραν να διαπρέψουν εκεί που ήθελαν. Πιστεύω γιατί είχαν πολλά δράματα και αστάθειες στα προσωπικά τους (ενώ εγώ είχα την ασφάλεια της σταθερής χλιαρής σχέσης). Τώρα λοιπόν όταν βρισκόμαστε για καφέ, ξεκινάνε και τελειώνουν οι συζητήσεις για το πότε θα χωρίσω τη σχέση μου, τι θα κάνω, πότε θα κάνω παιδιά, που, με ποιον κλπ. Η μια έπεισε με πιεστικό τρόπο τον σύντροφό της να την παντρευτεί (ούτε δακτυλίδι δεν της πήρε, αυτή ψάχνει εκκλησίες). Η άλλη ενώ βγαίνει ένα χρόνο με κάποιον ιδιότροπο άνθρωπο, σκέφτεται πότε θα γνωριστούν τα σόγια να τον παντρευτεί κι αυτόν. Δεν με πειράζει να τους απασχολεί το ζήτημα της οικογενειακής αποκατάστασης, με πειράζει να βλέπω το πώς αντιδρούν όταν εγώ παραμένω αδιάφορη. Τους τρελαίνει που δεν κάνω σχέδια να παντρευτώ και σε κάθε καφέ, με διάφορους τρόπους προσπαθούν να "μου ανοίξουν τα μάτια". Γι'αυτό έχω αραιώσει τους καφέδες μαζί τους, αλλά είναι κρίμα να ξεκόψω από φιλίες 20 ετών γιατί είναι καλές κοπέλες. Βέβαια, όταν δεν τους φτάνει η σχέση σήμερα, αύριο ο αρραβώνας, μεθαύριο ο γάμος και μετά το ένα, τα δύο παιδιά κλπ, δεν θα βρουν ποτέ την ησυχία τους γιατί μια ζωή κάτι θα τους λείπει. Πως να το διαχειριστώ; Πως να συνεχίσω να μην "βγάζω γλώσσα" για να μην μαλώσω όσο αυτές προσπαθούν να με μεταπείσουν, να με θορυβήσουν, ενώ εγώ είμαι καλά και έτσι και η οικογένεια είναι κάτι που για την ώρα δεν με απασχολεί;

Ειμαι 20 και δεν εχω προχωρησει σεξουαλικα, ειχα καποιες μικρες σχεσεις αλλα μεχρι εκει. Τις προαλλες γνωρισα ενα παιδι με το οποιο πηγαιναμε στο ιδιο λυκειο. Με προσεγγισε εκεινος. Φαινοταν πολυ καλο παιδι, ευγενικο και χαμηλων τονων και δεν διστασα να βγω μαζι του. Παρ'ολα αυτα μετα απο ενα διαστημα τις 1ης μας εξοδου κατι δεν μου κολλαγε, και λαμβανα ενα περιεργο βαιμπ. Με ρωτουσε παρα πολλα σχετικα με τους γονεις μου, με το καλημερα, πως τους λενε, και τι δουλεια κανουν απαιτοντας λεπτομεριες. Δεν ηθελε να μαθει πραγματα για μενα, και αν ανεφερα καποιο χομπι ή αντιδρουσα με εναν συγκεκριμενο τροπο η το οτιδηποτε το γυρνουσε σε σεξουαλικο αστειο. Χρησιμοποιουσε παρα πολλα υποκοριστικα , σε καθε προταση απο ενα, και ειχε αρχισει να μου την σπαει, γιατι ηταν μονο αυτο. Τιποτα αλλο σχετικα με εμας. Ηθελε με την πρωτη να μαθει που μενω , και μετα την 3η εξοδο με ρωτουσε επαννελημενα για πιο πικαντικες φωτογραφιες, και οταν του ελεγα πως δεν θα στειλω με καμια παναγια ,μου ελεγε " σιγα πως κανεις ετσι ,μια πλακα καναμε" . Οι συζητησεις ηταν μετριες , προσπαθουσε παρα πολυ να φανει "ιδανικος " ενω οταν αρνιομουν να με ακουμπησει σε πιο επιμαχα σημεια ελεγε συγνωμη με μια απιστευτη ξινιλα. Ενιγουει, του εστειλα στο σπιτι πως δεν νομιζω πως ταιριαζουμαι και να εχει μια καλη συνεχεια. Και με πεθανε στα τηλεφωνα , στις εξηγησεις, και σε παραγραφους που με παρακαλαει να μην τον αφησω, και να του δωσω αλλη μια ευκαιρια . Με εφερε σε σημειο να νοιωσω πως αυτο το ατομο δεν εχει ιχνος αξιοπρεπειας. Οι δικες μου φιλες με βριζουν , γιατι λενε ηταν ωραιος, ειχε "πορτοφολι " και πως επρεπε να ολοκληρωσω και εγω καποια στιγμη. Αλλα αμα δεν υπαρχει χημεια τι να το κανω