ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γειά σας το θέμα μου έχει ως εξής. Πρώτα από όλα είμαι 22 χρονών και ζω στην επαρχεία δεν έχω αλλά αδέρφια και είμαι μοναχοπαιδι . Θα ξεκινήσω από την αρχή ή γιαγιά μου απεβίωσε πριν πολλά χρόνια είχε καρκίνο στα κόκαλα και απεβίωσε στα 62 .. Η μητέρα μου τότε είχε παντρευτεί με προξενιό τότε έτσι γινόταν παντρεύτηκε 4 μήνες πριν χασουμε την γιαγιά μου η μητέρα μου ήταν 26 χρονών τότε εγώ δεν είχα γεννηθεί δεν γνώρισα ούτε και τον παππού μου έφυγε πολύ νέος 52 χρονών και η μητέρα μου ήταν 17 χρονών τότε... Τέλος πάντων πέρασαν τα χρόνια η μητέρα μου έχει έναν αδερφό που όταν αρρώστησε η γιαγιά μου και ήταν να γράψει την διαθήκη είπε ο θείος ότι δεν θέλω το σπίτι το πατρικό να το κρατήσει η μητέρα μου κι έτσι έγινε η γιαγιά μου άφησε ένα μόνο κτήμα στον θείο μου .. Στην μητέρα μου άφησε το σπίτι που μενουμε και ένα κτήμα... Έτσι είπε η ίδια αλλά δεν άνοιξαν την διαθήκη... Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και ο θείος μου δεν υπέγραφε για να ανοιχτή και έτσι αποφάσισε με πολλές πιέσεις την μαμάς μου να πάνε να ανοιχτή επιτέλους... Όταν πήγαν μιλησαν και λοιπά με τον συμβολαιογραφο και άνοιξαν την διαθήκη όμως είχε ως εξής ο θείος μου κληρονόμισε μόνο 1 κτημα και η μητέρα μου κληρονόμισε το σπίτι που μενουμε και άλλα 5 κτήματα τα οποία ούτε ο θείος μου ούτε η μητέρα γνώριζαν ότι υπήρχαν... Δεν ξέρω πως και γιατί η γιαγιά μου δεν μίλησε σε κανέναν για όλα αυτά αλλά εγώ χάρηκα πάρα πολύ γιαυτό βέβαια η μητέρα μου στεναχώριθηκε είπε μα καλά τόσα υπήρχαν και τα έδωσε σε εμένα και στον αδερφό μου μόνο 1 ... Απλά εγώ είπα στην μητέρα μου μετά ότι ίσως επειδή φροντιζες την γιαγιά ίσως γιαυτό η για δικούς της λόγους πάντως ήταν ότι ποιο περίεργο για εμάς όλο αυτό...

Προς τις κοπέλες - γυναίκες που απορούν αν ΠΡΕΠΕΙ να κάνουν ελεύθερο έρωτα γιατί ο σύντροφος σας δεν μπορεί με προφύλαξη ή γιατί σας απειλεί συναισθηματικά πως θα βρει άλλη απλά δεν νοιάζεται για σας.Πριν από 3 χρόνια έχοντας ήδη δύο χρόνια σχέση με τον τότε σύντροφο μου διαγνώστηκα με τον ιό Hpv 18. Ο ιός αυτός είναι υπεύθυνος για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Οι περισσότεροι θα το έχετε δει στην τηλεόραση που λέει πως είναι η δεύτερη σε κατηγορία αιτία θανάτου στις γυναίκες. Ως τότε ακούγοντας για Hpv είχα στο μυαλό μου μόνο τα κονδυλώματα και τον έρπη. Δεν ήμουν μικρή σε ηλικία, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καθόλου μα καθόλου ενημέρωση και αυτό το διαπίστωσα πριν λίγο καιρό όταν μια γυναίκα έλεγε βρωμιάρα μια αλλη γυναίκα γιατί κόλλησε κονδυλώματα. Για να μη τα πολυλογώ, μίσησα τον εαυτό μου αποξενώθηκα από τους πάντες και ήμουν κυριολεκτικά ένα βήμα πριν τον γκρεμό. Ώσπου μια μέρα πήρα απόφαση πως πρέπει να μάθω να ζω με αυτό και να είμαι προσεκτικότερη στις επιλογές μου. Πάντα έπαιρνα προφυλάξεις εκτός από μια φορά (και δεν κάνω πλάκα). Η μία αυτή και μόνη φορά λοιπόν μου χάρισε τον πιο επικίνδυνο ιό που θα με ακολουθεί για ολη μου τη ζωή. Αν και τα τεστ ΠΑΠ ως τώρα βγαίνουν καθαρά και ο ιός είναι ανενεργός γιατί φροντίζω ο οργανισμός μου να είναι ισχυρός, ξέρω πως κάποια στιγμή οταν ο οργανισμός μου θα είναι ανισχυρος θα με χτυπήσει. Όταν λοιπόν κάποιος σας λέει με τόση ευκολία να κάνετε έρωτα χωρίς προφύλαξη, όσο και να είσαι ερωτευμένη φύγε. Ο άνθρωπος που θα σε θέλει πραγματικά θα νοιάζεται για την υγεία σου και θα νοιάζεται και για τον εαυτό του αλλά και για ΕΣΕΝΑ. Αν νοιάζεσαι κι εσύ λοιπόν για τον εαυτό σου και θέλεις να ζήσεις όσο το δυνατόν περισσότερο έχοντας μια υγιή ζωή μην επιτρέπεις σε κανέναν να σου επιβάλλει αυτό που δεν θες.Συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο, ελπίζω όμως όχι μόνο να διαβαστεί, αλλά να καταλάβουν τα κοριτσάκια αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας πως ελεύθερος έρωτας δεν είναι μόνο η εγκυμοσύνη και το aids που οι περισσότεροι φοβούνται. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη χειρότερα που θα σε ταλαιπωρούν σε όλη σας τη ζωή ξοδεύοντας πολλά χρήματα σε εξετάσεις, σε χειρουργεία (αν φτάσεις σε τέτοιο βαθμό) και φυσικά μετά από όλα αυτά ποτέ δεν θα είσαι το ίδιο χαμογελαστή και ξεγνοιαστη όπως πριν.Καλή ζωή λοιπόν και ΠΑΝΤΑ με ασφάλεια!

Ο μπαμπάς μου είναι άρρωστος έχει μερικά χρόνια που έπαθε κάτι στον εγκέφαλο.. Όχι πολύ σοβαρό αλλά με τα χρόνια χειροτερεύει.. Πριν γεννηθώ και μέχρι πριν 3 χρόνια ήταν αλκοολικός είχε ένα μπαρ και από τότε έπινε σε καθημερινή βάση μέχρι που κατάντησε αλκοολικός.. Εγώ πάντα τον φοβόμουν δεν τον μιλούσα, τον απέφευγα, κρυβομουν κάτω από το γραφείο μου όταν τον άκουγα να μπαίνει μέσα στο σπίτι και γενικά ένιωθα μίσος για τον μπαμπά μου και παρακαλούσα την μαμά να τον χωρίσει γτ έτσι κ αλλιώς δεν μας πρόσφερε τίποτα. Η μαμά τον λυποταν και δεν τον χώρισε. Εγώ έφυγα για σπουδές και δεν είχα επαφές μαζί του καθόλου, μάθαινα τα νέα του από την μαμά και ούτε με ένοιαζε κιόλας τι κάνει. Μέχρι που έπαθε αυτό στον εγκέφαλο και έπρεπε να κόψει για πάντα το αλκοόλ αλλιώς θα εξελισσόταν η αρρώστια πολύ πιο γρήγορα. Πρώτη φορά στα 20 μου γνώρισα τον μπαμπά μου και είδα ότι τελικά είναι ένας υπέροχος άνθρωπος που δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω επειδή ήταν αλκοολικός. Τον έχω συγχωρήσει για τα πάντα δεν κρατάω κακία για τίποτα απλά το κακό είναι ότι δεν μπορώ να τον μιλάω όπως μιλάω την μαμά, δεν μου βγαίνει. Με στεναχωρεί αλλά πραγματικά δεν μου βγαίνει.

Είχα γράψει πριν λίγες μέρες ότι λόγω οικονομικής στενότητας είχα πάει στο Καποδιστριακό τελευταίες μέρες και τα τμήματα είχαν γεμίσει. Το ήθελα πάρα πολύ και είχα στεναχωρηθεί αρκετά που έχασα την ευκαιρία. Όμως, υπήρξαν και από αλλά παιδιά δηλώσεις και έφτιαξαν και άλλο τμήμα!!! Νιώθω τόσο χαρούμενος που έστω και στο +5 βρέθηκε λύση!!!

Να λες τη μια τα καλύτερα για κάποιον για το ποσό φιλότιμο κουβαλάει για το ποσό εργατικός και σωστός είναι και την επόμενη μέρα να μαθαίνεις γ αυτόν τα χειρότερα.Αμφιβάλεις για την αντίληψη σου Για την ιδιότητα σου να μετράς ανθρώπους και καταστάσεις Αξία ανεκτίμητη

Ξέρεις τι σκεφτόμουν όταν είμασταν μαζί; Να τελειώναμε τις σχολές μας και να πηγαίναμε στον τόπο σου να μείνουμε, εκεί στο παλιό σπίτι που πηγαίναμε και μέναμε σε ένα παλιό ρατζο ,χωρις φώς με κεράκια αναμμένα για να βλέπουμε. Αυτό το μικρό διαμέρισμα Κάτω απ' της μητερας σου το σπίτι. Εκεί, να πηγαίναμε, να το φτιάχναμε και νά κάναμε μια καινούργια αρχή εκεί, μαζί. Είχα σκεφτεί ήδη και πως θα ήταν η ζωή μας, είχα σκεφτεί και το σπίτι μας. Να έβρισκα μια δουλειά εκεί, να γνώριζα καινούργια άτομα και να φτιάχναμε ένα μαγαζάκι συνεταιρικο και αυτόνομο νά κάναμε τα λαιβ μας και να παίρνουσαμε έτσι όμορφα. Μα πάνω απ' όλα σκεφτόμουν ότι πάντα θα είσαι μαζί μου, μαζί μου σε όλοι μου τη ζωή, είχα σκεφτεί ότι θα θέλω να είσαι ο ανρθωπος που θα περάσω τα χρόνια μου μαζί του και θα μου φέρει και τα ποιο όμορφα παιδάκια. Δυστυχώς όλα αυτά ήταν όνειρα δικά μου, όνειρα μόνο από αυτά που ξέρεις ότι πλέων δεν πραγματοποιούνται, αυτά τα ουτοπικά. Είχα μεγάλες προσδοκίες και την έπαθα. Τελικά μια μέρα ξύπνησε για όρεξη για ζωή αλλά μόνος του, ξαφνικά του έφυγε ο έρωτας, η αγάπη τώρα, και ξαφνικά γίναμε δυο ξένοι. Από εκεί που φανταζομουν τη ζωή μου, τώρα έχω φτάσει μόνη , να κάνω όνειρα χωρίς εκείνον, χωρίς να είναι πουθενά. Είναι δύσκολο πολύ, το να σε αρνούμαι κάθε μέρα και να σκέφτομαι ότι είσαι ένας ξένος. Με έριξε στον γκρεμό, με άφησε γυμνή μέσα στο δάσος χωρίς κανένα και τίποτα γύρο μου. Ξαφνικά κενά συναισθήματα, μίσος ,ζήλια, ανασφαλεια, στεναχώρια, ταπείνωση, ηρεμία, κενό βλέμμα, όρεξη για τίποτα και προβληματισμούς , κουβέντες να περιτριγυρίζουν το μυαλό μου, λέξεις ναμμου στοιχειώνουν τα βράδια μου και λόγια που ποτέ δεν είπα αλλά και που ποτέ δεν θα πω. Το κενό που υπάρχει αυτή τη στιγμή μέσα μου τα λέει όλα. Ούτε θα σου πω ότι μου λείπεις, αλλά ούτε θα ξανά γυρνούσα πίσω στην ξένη πλέων αγκαλιά σου. Θα βρεις κάτι καλύτερο άλλωστε.

Είμαι 45 ετών παντρεμένη 5 χρόνια με ανήλικο 5 ετών πριν ενάμιση χρόνο απολύθηκα!Βοήθεια φύλαξης δεν έχω είναι πολύ δύσκολο να εργαστώ!Ο συζ δεν δίνει χρήματα και μου λέει να βρω δουλειά συγκεκριμένα μου είπε δεν θα του κάνω νταβατζιλικι που ζήτησα 40 ευρώ τα 20 σούπερ μάρκετ! Τα υπόλοιπα πήγαμε θέατρο με το παιδί!Με βρίζει επαφές δεν έχουμε τι να κάνω?

Είμαι 30 χρονών και χρωστάω 24 μαθήματα για πτυχίο... Πέρασα μέσα από δυσκολίες και με έλλειψη ενός γονέα στη σχολή που ήθελα και μάλιστα από τους πρώτους. 1ο έτος όλα καλά. Μετά πρoέκυψαν δυσκολίες που μου ήταν δύσκολο να διαχειριστώ και προτίμησα να τις ¨κρατήσω¨ μέσα μου που μάλλον δεν έπρεπε. Υπήρχαν και περίοδοι που πέρασα πολύ καλά αλλά προσπαθούσα να διαγράψω τα προηγούμενα προβλήματα. Και τα προβλήματα εμφανίζονται πάντα! Επίσης γνωρίζω ότι και ο πατέρας μου υπέφερε από τέτοια "εσωτερικά" θέματα. Πέρυσι αποφάσισα να ξαναξεκινήσω με πολύ δυνατή ψυχολογία! Προέκυψε οικογενειακό πρόβλημα υγείας και δεν μπόρεσα να συμμετάσχω ούτε στην εξεταστική του Ιουνίου αλλά ούτε και του Σεπτεμβρίου. Πάντα άφηνα τα πάντα για το σπίτι μου! Και τα προβλήματα ήταν πολλά! Έλεγα ψέμματα ότι περνάω μαθήματα γιατί πίστευα ότι θα μπορούσα να τα καλύψω με πολύ διάβασμα. Τώρα, είμαι απεγνωσμένος... Έχω απομακρυνθεί από τη σχολή, ΄άλλαξε το πρόγραμμα σπουδών και τρέμω τις επικείμενες διαγραφές. ΤΡΕΜΩ τις διαγραφές! Μίλησα στην μητέρα μου και προσπαθεί να με βοηθήσει. Μάνα είναι! Από την άλλη ο αδερφός μου κατά 5 χρόνια μεγαλύτερος πήρε μόλις 2ο πτυχίο Α.Ε.Ι.. Συγκατοικούμε. Με μειώνει, δε μου μιλάει... Τύψεις, ενοχές και ζήλια με έχουν πνίξει. Και φόβος! Ότι δεν θα καταφέρω τίποτε τώρα και γενικά στη ζωή μου. Ασχολούμαι με κάποια πράγματα και έχω ένα καλό εισόδημα. Αυτό δεν το φοβάμαι. Αλλά η καλοκαιρινή μου δουλεία μου στερούσε πάντοτε την εξεταστική Σεπτεμβρίου. Φοβάμαι, έχω τύψεις, ενοχές και ντρέπομαι για τα ψέμματα μου. Ντρέπομαι την μητέρα μου που με μεγάλωσε μόνη της. Δεν μπορώ να κάτσω να διαβάσω και δεν έχω όρεξη για τίποτα. Ήμουν ο άνθρωπος με το χαμόγελο ό,τι και να συνέβαινε. Εδώ και 1 χρόνο το έχω χάσει... Νιώθω αποτυχημένος... Πριν 4 μέρες απευθύνθηκα σε ψυχίατρο/ψυχολόγο. Μου είπε πως κι άλλοι ξεκινούν ακόμα και στα 40 από την αρχή. Εμένα όμως οι τύψεις με τρώνε! Και η σχολή δύσκολη! Θετικών επιστημών, απλά διαβάζω και περνάνε άγνωστα σύμβολα από μπροστά μου. Νομίζω έχω χάσει τα πάντα... Αυτή τη στιγμή που γράφω είμαι αξύριστος και άπλυτος. Δεν ντρέπομαι να το πω! Μάλλον κάποια κυρία Κατάθλιψη μου χτυπά την πόρτα... 2 φίλοι μου πρότειναν να βγούμε το βράδυ. Και ο ειδικός και η μητέρα μου μου είπαν "βγες!". Νιώθω κατώτερος... Δεν έχω καμία διάθεση! Το σπίτι με πνίγει, οι δρόμοι με "κατηγορούν" ότι δεν είμαι σπίτι... Δεν έχω τη δύναμη, δεν έχω κουράγιο... Φοβάμαι και ντρέπομαι... Αλλά θα προσπαθήσω! Ελπίζω η αγωγή να με βοηθήσει. Μακάρι! Αλλιώς δεν ξέρω τι θα κάνω... Θέλω να ουρλιάξω "ΒΟΗΘΕΙΑ" αλλά η μόνη απάντση που θα πάρω μάλλον είναι: "ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ!"... Γιατί; Γιατί... Θα μπορούσα να τα είχα κάνει αλλιώς, το πιστεύω! Να είχα προσπαθήσει παραπάνω... Και στη σχολή όλοι άγνωστοι και χωρίς χρόνο να πάω... Ας μπορέσω να προχωρήσω,,, Είμαι 30 και αισθάνομαι "νεκρός"...

Όταν νομίζεις πως σου φταίει η Ελλάδα κ η νοοτροπία της που δεν είσαι ευτυχισμένος κ όλα σου φταίνε,τα καταφέρνεις τελικά κ πηγαίνεις στη χώρα που πάντα είχες όνειρο να ζήσεις.. αλλά συνειδητοποιείς πως αυτό που νιώθεις μέσα σου δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο..ίδια ξενέρα για τα πάντα,ίδια απογοήτευση,ούτε εκεί να νιώθεις ότι ανήκεις,ούτε εκεί να μπορείς να συνάψεις σχέσεις με ανθρώπους κ να δεθείς μαζί τους..Αλλάζουμε συνήθειες,ζωές,χώρες,ηπείρους..αλλά τίποτα δεν πρόκειται ποτέ ν αλλάξει ουσιαστικά αν δεν λύσουμε πρώτα αυτά που μας βαραίνουν κ μας κρατάνε πίσω.

Καλημερα. Κατα καιρους βλεπω πολλους διστακτικους εδω μεσα να λενε για μοναξια και οτι κανεις δεν κανει το πρωτο βημα για δημιουργια παρεας και φιλιων. Εγω λοιπον θελω να κανω αυτο το πρωτο βημα.Ειμαι φοιτητης τουριστικων στην Θεσσαλονικη, μπηκα σε ενα μεγαλο ξενοδοχειο προσφατα που σημαινει οτι οι απαιτησεις ειναι μεγαλες. Δεν εχω πολυ ελευθερο χρονο γιατι ξεκιναω και σχολη σε λιγες μερες, ως αποτελεσμα η κοινωνικη μου ζωη εχει πεσει γιατι δεν βολευει το προγραμμα μου με τους περισσοτερους γνωστους και φιλους επειδη ειτε δουλευουν και σπουδαζουν και αυτοι ή επειδη μενουν πολυ μακρια απο μενα, κυριως για καθημερινες! Ως προς τα ενδιαφεροντα μου, μ αρεσουν τ αυτοκινητα, οι βολτες, να πινω και να γελαω με φιλους, (οταν προλαβαινω ) το τρεξιμο και στα κοντα σκεφτομαι να ξεκινησω brazilian jiu jitsu. Θελω ομως να γνωρισω καινουρια ατομα και να δημιουργησω κοινωνικα δικτυα σ αυτη τη πολη! Οποιος ενδιαφερεται για κοινες δραστηριοτητες, παρτι κλπ κλπ ας μου στειλει email ή μηνυμα. Σ αυτη την ηλικια πρεπει να κανουμε γνωριμιες και νεες παρεες! Καλα να περνατε.