καταστρεφεται. Κάθε μερα κλαιω επειδή ξέρω ότι δεν είμαστε καλα. Έχουμε περάσει πολλα και άσχημα αλλά και όμορφα. Συνέχεια κάθομαι και σκέφτομαι τις στιγμές μας και ποσο όμορφα περασαμε τόσα χρόνια και δεν τον χόρτασα λεπτο. Ειμαι αφοσιωμένη και τον αγαπάω. Κάθε μετά χανει το ενδιαφέρον του το τελευταίο καιρό, ποτε δεν ήταν 100% εκτός από την αρχή της σχέσης μας. Κλαιω κάθε μερα που θα χαθούμε, η αλήθεια είναι πως δεν είναι σωστος πάντα από τη πλευρά του και με πληγώνει που δεν με σέβεται όταν μαλώνουμε η γενικά όταν λέω κάτι. Αλλά όταν βρίσκομαι μαζί του δεν έχω νιωσει πιο καλα. Και σκέφτομαι ολα αυτά τς μικρά πραγματάκια που έχω μαζί του και περασαμε, και δεν θα αντεξω. Ποναει γιατί εγώ έχω τόσα αισθήματα και εκείνος οχι πια. Αλήθεια... αλλά δεν μπορώ να τον πιέσω να νιωσει. Δεν μπορώ όμως να με σκεφτώ με κανέναν αλλον εκτός από αυτόν, ειλικρινά ακόμη και σε ένα παραδεισένιο μέρος με τον πιο όμορφο άντρα εγώ δεν θς ήθελα, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα ένιωθα καλα με κάποιον αλλον εκτός από αυτόν., τι θα κανω; Πως θα το ξεπεράσω όλο αυτο; Δεν θα μου φύγει ποτε από το μυαλό και δεν θα βρω κανέναν αλλον που να έχουμε τόσα πολλα μικρά χαζα πραγματάκια και να νιώθω έτσι. Θέλω απλα να τον αγκαλιάσω γιατί είναι ο άνθρωπος μου και τον αγαπάω, νιώθω πως κουμπώνω όταν με αγκαλιάζει