ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αυτές τις δύο εβδομάδες των διακοπών του Πάσχα,είχα σχεδιάσει να πάω στο εξωτερικό,στο ΗΒ συγκεκριμένα,για να τις περάσω με την κολλητή μου που σπουδάζει εκεί και τα τελευταία 3 χρόνια δέν βρεθήκαμε λόγω της πανδημίας.Μέχρι που χθές,το αγόρι μου περιχαρής,μου προτείνει να τις περάσουμε μαζί σε ένα νησί και τόπο καταγωγής του πατέρα του και έχουν σπίτι εκεί.Θα είμαστε οι δυό μας(οι δικοί του θα πάνε για Πάσχα στο χωριό της μητέρας του)οπότε τί καλύτερο! Αυτούς τους 6 μήνες που είμαστε μαζί,θα είναι η πρώτη φορά που θα είμαστε μόνο οι δυό μας και συνέχεια,και το θέλουμε πάρα πολύ και οι δύο.Σαφώς και επικρατεί συντριπτικά η επιθυμία μου να είμαι με το αγόρι μου,αλλά σκέφτομαι και τη φίλη μου.Η φίλη μου είναι άνθρωπος με κατανόηση και πιστεύω πως θα καταλάβει την ματαίωση της επίσκεψης μου,όμως είναι ότι το συζητούσαμε πολύ καιρό τώρα,σχεδόν από πέρυσι το Πάσχα,και δέν ξέρω πώς θα της φανεί τελικά.Πάλι καλά,δέν είχα κλείσει εισιτήρια,πρέπει όμως να αποφασίσω άμεσα.Δέν έχω κάνει ποτέ Πάσχα σε νησί,θα ήθελα πολύ να βιώσω εκεί την κατάνυξη της Μ.Εβδομάδας και την γιορτινή ατμόσφαιρα μετά το Πάσχα,και ανυπομονώ να κάνω και το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα.Και όλα αυτά να τα ζήσω με το αγόρι μου...ε δέν νομίζω πως θα πρέπει να εξηγήσω περισσότερα για το πώς νιώθω.Με τη φίλη μου είμαστε μαζί από το Προνήπιο,έχουμε περάσει τόσα ωραία και άσχημα μαζί,μέχρι τα 19 που εκείνη έφυγε για σπουδές και δέν μπορέσαμε να ξαναβρεθούμε λόγω της κατάστασης,και είναι σαν να την προδίδω τώρα.Ήθελα τόσο αυτές τις 15 μέρες να χαλαρώσω λίγο από τη σχολή που στο 4ο έτος είναι πιό απαιτητική από τα προηγούμενα έτη,να ξεκουραστώ και να περάσω καλά,και τελικά βρίσκομαι σε φάση που προβληματίζομαι γιατί πρέπει να πάρω μία απόφαση.Εσείς τί θα επιλέγατε άν ήσασταν στη θέση μου;

Είχα μια σχέση 3 χρόνια. Ένα βράδυ αποφάσισε να ψάξει το τικτοκ μου, εγώ δεν πατάω ούτε καρδιές ούτε βίντεο έχω ανεβάσει. Είδε τα σχόλιά μου και ανακάλυψε ότι πριν μισό χρόνο σχολίασα "ματάρες" σε έναν τραγουδιστή. Από τότε μου το χτυπάει και με βρίζει συνεχώς. Ειλικρινά δεν το έκανα για φλερτ, από αφέλεια μου βγήκε αυθόρμητα και το έγραψα. Είναι τόσο λάθος; Υπόψιν ότι αυτός με έχει απατήσει 3 φορές και τον συγχώρεσα και τώρα μου λέει ότι το σχόλιο που έκανα ήταν σαν να τον κεράτωσα.

Βγαίνω με κάποιον εδώ και λίγο καιρό. Αυτός βγήκε από μια μακροχρόνια σχέση (δεκαετία) την οποία ξεκίνησε στην εφηβεία. Όταν με προσέγγισε ήταν στα χωρίσματα επειδή δεν άντεχε την απόσταση (έλειπε μερικούς μήνες τον χρόνο). Το πρόβλημα είναι ότι αν και γενικά τα πηγαίνουμε καλά μαζί, δείχνει να αλλάζει στάση από την μια μέρα στην άλλη. Την μια μέρα θα ναι μέσα στην γλυκά κ την επόμενη θα ναι απόμακρος και θα δηλώνει ότι είναι ελεύθερος και μπορεί να κοιτάει άλλες κ να μην μιλάμε τόσο. Όλο αυτό με φθείρει ψυχολογικά και με επηρεάζει γιατί δεν ξέρω πως να φερθώ και τι να πιστέψω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Ξέρω ότι θέλει χρόνο να ξεπεραστεί ένας χωρισμός αλλα φοβάμαι να δεθώ περισσότερο μαζί του. Ισχυρίζεται ότι είναι δύσκολο λόγω των πολλών όμορφων αναμνήσεων να ξεπεράσει την πρώην. Μήπως καλύτερα να απομακρυνθω και τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων φρεσκοχωρισμενων δεν οδηγούν πουθενά και απλά θα επενδύσω κ στο τέλος θα πληγωθώ; Σαν άνθρωπος δυσκολεύομαι στο να ανοιγομαι, και με κάθε απότομη εναλλαγή με κάνει να νιώθω άσχημα κ να απομακρύνομαι. Δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να το διαχειριστώ όλο αυτό. Μήπως είμαι υπερβολική κ τα παίρνω όλα πολύ σοβαρά χωρίς να χρειάζεται;

Είμαστε δύο χρόνια με τον φίλο μου και συγκατοικούμε. Η ιστορία είναι πολύ μεγάλη με πολλά θετικά και αρνητικά. Μόλις ήρθαμε στο καινούργιο μας σπίτι. Ενα βράδυ είχε βγει με φίλους και γύρισε και του έκανα μια ζήλεια, θύμωσα και μου είπε θα φύγει και του είπα φύγε και μετα σηκώθηκε να φύγει και με έβρισε. Να σημειώσω ότι τσακωνόμασταν κάποτε μαζί, αλλά τελευταία προσπαθώ να αλλάξω και εγώ δεν τον έβρισα, ούτε τον προσέβαλα. Αν όντως αμυνόμουν /του έκανα επίθεση και τότε προβληματικό θα ήταν, αλλά θέλω να πω τώρα ήταν εντελώς uncalled for. Ήμουν ήρεμη και αυτός θεριό. Με πλήγωσαν οι λέξεις που χρησιμοποίησε, αλλά και όλος ο θυμός που έβγαλε με φόβισε. Δεν θέλω να τον χωρίσω, τον αγαπάω. Αλλά ξέρω πώς δεν μου αξίζουν αυτά τα λόγια και έχουν εντυπωθεί στην καρδούλα μου. Τί να κάνω;

Μία ιαπωνέζικη παροιμία λέει πως ο καθένας έχει τρεις μάσκες. Η πρώτη είναι αυτή που δείχνεις στον κόσμο. Η δεύτερη είναι αυτή που δείχνεις στους κοντινούς σου φίλους και στην οικογένειά σου. Η τρίτη είναι αυτή που δε δείχνεις σε κανέναν και είναι η αληθινή αντανάκλαση του εαυτού σου. Δε ξέρω αν συμφωνώ/διαφωνώ επειδή είναι σχετικό, ανάλογα τον άνθρωπο, το άμα θα σου δείξει ποτέ τον αληθινό του εαυτό, πάντως προσωπικά όσους ανθρώπους γνώρισα, είτε φιλικά είτε ερωτικά είτε οτιδήποτε, ποτέ δεν τους έμαθα, όσα χρόνια και αν τους ήξερα, πάντα ένιωθα πως ακόμα και αν μου έλεγαν την όλη αλήθεια για αυτούς, ποτέ δε θα μάθαινα τα πραγματικά τους συναισθήματα, τις κρυφές σκέψεις τους, τα όνειρά τους, τα πάντα τους. Μαθαίνεις ουσιαστικά αυτό που ο άλλος θέλει να σου επιτρέψει να μάθεις, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Το νιώθω και με μένα βασικά αυτό οπότε πρέπει να ισχύει, δηλαδή ακόμα και για τα πιο προσωπικά πράματα που έχω μιλήσει ελάχιστα στον κολλητό μου, ποτέ δεν ένιωσα οτί του μετέφερα 100% τα όσα ήθελα να πω, πάντα κάτι χανόταν μεταξύ της ενδόμυχης σκέψης και της εξομολόγησης, μεταξύ του εσωτερικού μας μικρόκοσμου και του εξωτερικού κόσμου. Δε το θεωρώ απαραίτητα κάτι κακό αυτό επειδή μπορεί να μην σου άρεσε να μάθαινες το 100% κάποιου, απλά πάντα κάτι χάνετε με αποτέλεσμα να βγαίνει στη πορεία σε εντάσεις (ειδικά στον ερωτικό τομέα που το συναίσθημα παίζει πρωταρχικό ρόλο) επειδή αυτά που δε μας λένε, αυτά αποτελούν και το χάσμα μεταξύ εμάς και όλους τους άλλους...

Είχε την ιδέα να καλέσει για το διήμερο του Πάσχα την αδερφή του με τον άντρα της και τα δύο παιδιά τους να μείνουν σπίτι μας ενώ ούτε χώρο μεγάλο έχουμε,ούτε κρεβάτια να κοιμηθούν. Για να τους φιλοξενήσουμε θα έπρεπε κάποιος να κάνει γενική αλλά δεν προλαβαίνει κανείς μας μιας και δουλεύουμε ασταμάτητα ως το μεγάλο Σάββατο. Αυτό με έβαλε σε ένα μεγάλο άγχος γιατί δε μου φτάνουν οι υπερωρίες και η κούραση, το Πάσχα θέλω να ξεκουραστώ και δεν έχω καμία διάθεση και κουράγιο να το παίξω καλή οικοδέσποινα και με μικρά παιδάκια που τρέχουν και φωνάζουν. Χθες μου είπε ότι θα πάρει δύο μονά κρεβάτια πράγμα που σημαίνει τουλάχιστον 200 ευρώ ενώ το δικό μας στρώμα που θέλει αλλαγή δεν το σκέφτηκε. Και δυο κρεβάτια για δύο μέρες φιλοξενίας που θα μας ξεβολευε εντελώς. Εγώ δεν είπα τίποτα για να δω αν θα σκεφτεί λογικά και φυσικά δε θα έκανα καμία προετοιμασία για τίποτα γιατί πρώτα απ' όλα δεν ερωτήθηκα για όλα αυτά. Σήμερα μου είπε ότι τα σκέφτηκε και ότι είναι πολλά τα έξοδα και θα τους πει να μην έρθουν ή αν έρθουν στην πόλη να πάνε σε ξενοδοχείο. Χαίρομαι που το κατάλαβε και που δε θα έρθουν τελικα αλλά εκνευρίστηκα που δεν ερωτήθηκα εξαρχής για το αν είναι οκ να έρθουν, στην τελική είμαι η γυναίκα του και μένω και γω σε αυτό το σπίτι. Δεν έπρεπε να ερωτηθω;

Είμαστε κοντά στους 6 μήνες μαζί και πριν κάτι μέρες μου είπε ότι με αγαπάει..στην αρχή δεν είπα κάτι κ μετά από κάποια ώρα κάτι λέγαμε κ του πέταξα ότι και εγώ τον αγαπώ αλλά την ίδια στιγμή που το είπα το μετάνιωσα κιόλας..από τότε δεν ξέρω αλλά νιώθω ότι έχει αρχίσει κ με θεωρεί δεδομένη..αλλά τώρα μπορώ να κάνω και κάτι να το αλλάξω αυτό ; Αυτός μπορεί να λέει και λόγια του αέρα και να μην τα εννοεί..

ερχεται σχεδον καθε μερα εδω και καιρο κοιταζομαστε χαμογελαμε και τωρα μου ειπε οτι ο λογος που ειναι ετσι επειδη του βγαζω κατι, κατι ωραιο ειπα και εμενα το ιδιο δε περιμενα οτι θα ελεγε κατι μου ηρθε ξαφνικο και μετα αμηχανια

Σκέφτομαι να αφήσω τη πρωτεύουσα κ να πάω να ζήσω στο νησί.Με τη δουλειά ομως τι κάνω...το χειμώνα θα ειναι νέκρα.κι εδω η δουλειά μου πάει καλά.

Βρίσκομαι στα πρώτα - άντα και ειλικρινά δεν έχω νιώσει πιο χαμένη στη ζωή μου. Δεν ξέρω πού να στρέψω το κεφάλι μου, είμαι σε μια δουλειά ικανοποιητική, αλλά είναι από τις δουλειές που λες ''εντάξει, δεν θα κάτσω κι όλη μου την ζωή εδώ.'' Από κοινωνικές επαφές τίποτα. Οκ, περνάει η καθημερινότητα, αλλά εγώ νιώθω εγκλωβισμένη. Έχω φτάσει στο σημείο να μην βρίσκω λόγο να προσπαθήσω για τίποτα (γιατί πολύ απλά δεν ξέρω τι θέλω). Γι' αυτό και ο τίτλος της εξομολόγησης. Οκνηρία. Δεν κάνω τίποτε άλλο πέρα από το να γυρνάω απ' την δουλειά, να τρώω και να κοιμάμαι. Η ίδια λέω στον εαυτό μου βγες έξω να κάνεις μια βόλτα κι ενώ παλιά το έκανα, τώρα απλά λέω ''δεν υπάρχει κανένας λόγος''. Ναι, κρίνω το εαυτό μου ως βολεμένη και έως έναν βαθμό κακομαθημένη, αλλά σκέφτομαι ότι κάπου μέσα μου θα έχω δυνατότητες που θα με έκαναν να ζήσω μια καθημερινότητα που θα την έχω διαλέξει. Εσείς έχετε περάσει τέτοια ''κρίση'', που να μην ξέρετε ακριβώς τι κάνετε στη ζωή σας; Τελικά πώς βγήκατε από εκεί; Γνωρίσατε κάποιο πρόσωπο σημαντικό για την εξέλιξή σας, σας έσπρωξε η ζωή να αλλάξετε ή το πήρατε από μόνοι / ες σας απόφαση ότι δεν πάει άλλο να συνεχίσετε έτσι;