ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Κατά τη γνώμη σας,ποιά είναι η καλύτερη ηλικία για να ταξιδεύει κάποιος,εντός και εκτός Ελλάδας?Από τα 18 και μετά ή από τα 30 και μετά?Είμαι κοπέλα 27 χρονών και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πάει σε πολλά μέρη,αλλά και εκεί που έχω πάει,από όσο έχω δει τα παιδιά μέχρι την ηλικία μου περίπου φέρονται κάπως πιο ανώριμα σε σχέση με τριαντάρηδες και πάνω.Σε κατασκηνώσεις,να φωνάζουν στους δρόμους κτλ.Από 30 και πάνω είναι πιο κυριλέ.Να πω την αλήθεια νιώθω κάπως μειονεκτικά όταν βλέπω εικοσάχρονα να έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο.Διάβασα και μια παλιότερη εξομολόγηση εδώ από κάποιον που έλεγε πως δεν θέλει να κάνει παιδιά και ένας από τους λόγους είναι ότι δεν έχει πάει σε άλλες χώρες και αν μπουν στη μέση παιδιά χάνονται η ησυχία,η ανεξαρτησια,η οικονομική άνεση,ο ύπνος και δεν κάνεις ποτέ αυτά που θες.Αυτό με αγχώνει περισσότερο διοτί αν ισχύει,αν κάποια στιγμη στο μέλλον κάνω παιδιά θα εγκλωβιστώ στο σπίτι και άντε να πηγαίνω καμιά κοντινή εκδρομή ή μέχρι το χωριό.Τα εικοσάχρονα που γυρνάνε τώρα παντού τουλάχιστον και να μην ξαναπάνε πουθενά αν κάνουν οικογένεια θα έχουν ζήσει κάποια πράγματα.Εγώ όμως?Και μέχρι πότε είναι καλό να ταξιδεύεις?Μέχρι τα 50?Τα 60?Τα 70?

Ευχήθηκα στον φίλο μου για τα γενέθλια του και μου είπε ότι χάρηκε που τον θυμήθηκα . «Δε μπορώ να περιγράψω με λόγια , το ευχαριστώ είναι λίγο για εσένα και όλα αυτά που κάνεις, ίσως να έχω καιρό να σε δω αλλά το καλοκαίρι είναι κοντά , δικό μας» Γνωριζόμαστε πέντε χρόνια και εγώ εδώ και 3-4χρόνια νιώθω πραγματα γι αυτόν, έχω όλα όσα παραπέμπουν σε ένα ερωτευμένο άτομο. Επειδή φοβάμαι την απόρριψη, την περίπτωση να είναι μόνο από πλευράς μου δεν του έχω πει τίποτα, άσχετα που ώρες ώρες συμπεριφέρεται σαν να θέλει. Είναι μόνος αυτό το διάστημα, χώρισε πριν ενα με δυο χρόνια ,που εγώ και τότε τον ήθελα, τέλος πάντων . Ενώ συζητάμε για το οτιδήποτε αποφεύγει να μιλήσει για το τι είχε συμβεί με την άλλη και πληγώθηκε τόσο και γενικά δεν θέλει να ακούει τις προσεγγίσεις που μου γίνονται από άλλα αγόρια . Πραγματικά δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Θα ήμουν ευγνώμων αν γράφατε την άποψη σας , η ματιά ενός τρίτου προσώπου είναι πάντα βοηθητική . Ευχαριστώ αν διάβασες μέχρι εδώ. Καλή σου μέρα με χαμόγελο και ελπίδα!

Σταμάτησα να στέλνω μηνύματα και να τηλεφωνώ σε φίλους και συγγενείς,πέρα από τα τυπικά πχ γιορτές . Κουράστηκα να με θεωρούν δεδομένο άτομο στη ζωή τους. Όλες οι σχέσεις χρειάζονται ανταποδωση, αλλιώς δεν είναι σχέσεις. Το έχω παράπονο όμως που δεν υπάρχει ισότητα στις ανθρώπινες σχέσεις και που κανείς σχεδόν πια δεν συμπεριφέρεται δίκαια. Πάντα υπήρχαν τέτοιες περιπτώσεις απλά τώρα έχει παραγινει το κακό. Κουράστηκα να κάνω πάντα εγώ το πρώτο βήμα. Ξενέρωσα . Έχω κι εγώ δουλειές αλλά βρίσκω έστω και λίγο χρόνο να στείλω ένα μήνυμα να δω αν ζουν οι γύρω μου, αν είναι καλά. Δεν καλώ ,ούτε θυμάμαι για εξυπηρετήσεις και χαρες.

Τα τελευταια 6 χρονια (σε δύο βδομάδες μπαίνω στον 7ο χρονο) είμαι στην ίδια δουλειά. Όταν πήγα είπα ότι θα είμαι αδιάφορη προς τους συναδέλφους, γιατί είχα και καποια άσχημη εμπειρία. Όμως δεν κράτησε πολύ αυτή η υπόσχεση μου και μέσα σε λίγους μήνες τους συμπάθησα και τώρα μετά από χρόνια νιώθω ότι πραγματικά τους αγαπώ. Τοσο που δεν μπορω να φανταστώ ότι θα φύγω. Το θέμα είναι ότι παρουσιάστηκε μια ευκαιρία αλλά δεν ξέρω αν θέλω να την αρπάξω καθώς δεν νιώθω έτοιμη. Μου αρέσει που θέλω να πηγαίνω στη δουλειά μου, και κάτι αλλο καινουργιο θα με πιέζει ψυχολογικά, δεν θέλω να γνωρίσω καινούργιους συναδέλφους θα πάρει πολύ καιρό να τους συνηθίσω και αυτοί εμένα, υπάρχει το Ρίσκο να μην μου αρέσει Η δουλειά αφού είναι σε άλλο αντικείμενο, αλλά πάνω απ'όλα θα πεθύμω τους παλιούς μου συνεργάτες. θα στεναχωρηθω πολύ που θα τους αποχωριστώ, έχουμε άψογη εργασιακή χημεια και δεν θα βρω άλλους σαν και αυτους. Να πω ότι αν δεν ήταν αυτοί δεν θα με ένοιαζε να φύγω (Ίσως λίγο γιατί τώρα είμαι σε ενα σημείο που είμαι άνετη και παίρνω και πρωτοβουλίες). Δεν ξέρω τι να κάνω.

Θέλω να ακούσω κάποιες απόψεις για το φλερτ πως να φλερτάρω σωστά είμαι ντροπαλός και δεν μου βγενει ?

Και εξαιτίας αυτού έχω πολλές φορές χάσει πιθανές σχέσεις, φιλίες, κτλπ...απλά αρνούμαι να κάνω μόνο και μόνο επειδή έχουν όλοι, δηλαδή με αυτήν την λογική, αν όλοι πέσουν από έναν γκρεμό πρέπει να το κάνω κεγώ; Αυτό λέγεται peer pressure.

Ειμαι 6 μήνες με ένα παιδί τον οποίο ακόμη οι δικοί μου δεν έχουν γνωρίσει πέρα από φωτό που τους έχω δείξει..περνάω αρκετές ώρες μαζί τιυ και επειδή αυτός μένει μόνος του καμια φορα πηγαίνω και κοιμάμαι εκεί..η μάνα μου είναι καθετί με όλο αυτό γιατί δεν θεωρεί σώστο να κοιμάμαι σε κάποιον ππυ δεν ξέρει και που δεν είναι σίγουρο το μέλλον του μαζί μου..να υπενθυμίσω ότι εγώ είμαι 23 και αυτός 24 και δουλεύουμε και οι δυο..εγώ πριν 1μιση δυο χρόνια είχα μια μεγάλη σχέση ππυ τον είχαν γνωρίσει και ήταν σίγουροι πως θα καταλήξω με αυτόν και θα φτιάξω μάλλον μαζί του..όταν χωρίσαμε κάτι ππυ δεν περίμεναν η μάνα μου μου είπε να μην ξανά κουβαλήσω κάποιον στο σπίτι αν δεν είναι σίγουρο καο τώρα που δεν θέλω να το κάνω και Δεν βίαζομαι την χαλάει..Ναι μεν είναι σοβαρό αυτό που έχουμε δεν είναι απλά μια ξεπέτα αλλά δεν μπορώ να ξέρω ούτε εγω οττε αυτός αν οδηγήσει σε κάτι πολύ πολύ σοβαρό στο μάλλον ή όχι..όταν λείπω και καμία φορά της λέω να μείνω εκεί κάνει σαν τρελή..αρχίζει να με προσβάλλει και να με υποτιμάει ακόμη και αυτόν καμία φορά..σε αντίθεση με τον πατέρα μου που μρ υποστηρίζει..με φέρνει σε σημείο να κλαίω πολλεε φορές μπροστά στο αγόρι μου κάτι που με χαλάει και εχρι καταλάβει και εκείνος την συμπεριφορά της..εγώ μετά από όσα κάνει πως να έχω την ευχαρίστηση να της τον γνωρίσω κιόλας ; Θέλει να της πω σίγουρα οτθ αυτόν θα τον παντρευτώ για να μου έχει το ελεύθερο ; Ναι μένω ακόμη μαζί τους αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι..και αφού λέει οτθ λέει την επόμενη μετανιώνει ζητάει συγνώμη και ότι δεν θα ξαναμιλήσει κ μετά πάλι τα ίδια από την αρχή..δεν ξέρω τι να κάνω πραγματικά μου δημιουργεί συνεχής θέματα επειδή εκείνη ζει μέσα στο άγχος και τις φοβίες..το αγόρι μου δεν μου πρότεινε καν να μένουμε μαζί μόνο ότι η πόρτα του σπιτιού του θα είναι ανοιχτή πταν θέλω να πάω κάπου αν μαλώσω μαζο της..κ δεν έχω ακόμη την δυνατότητα να σηκωθώ να βρω άλλου σπίτι μόνη μου..

Εδώ κι ένα μήνα είναι λες και έχω κάνει ένα "διάλειμμα" από τη ζωή μου. Γενικά είμαι δραστήρια, βγαίνω συχνά έξω, κάθομαι συχνά σε μια συγκεκριμένη καφετέρια και γράφω το βιβλίο ή τις εργασίες ή βγαίνω απλά για καφέ. Όμως εδώ κι 1 μήνα με τόσα στραβά που μου προέκυψαν, έχασα κάθε όρεξη για ζωή. Με το ζόρι ξυπνάω το πρωί και δεν κάνω τίποτα όλη μέρα. Έχω απομακρυνθεί από όλους και από όλα. Ελπίζω μόνο να είναι προσωρινό γιατί αισθάνομαι πλέον ότι έχω κουραστεί με όλα.

Αφού της έδειξα με διάφορες κινήσεις το ενδιαφέρον μου και δέν είδα αντιδράσεις,αποφάσισα να εκφραστώ και με λόγια,της το είπα ευθέως.Έδειξε έκπληκτη,ότι δέν είχε καταλάβει τίποτα(ναί,καλά τώρα...)και μου είπε να της δώσω χρόνο για να γνωριστούμε καλύτερα.Φυσιολογικό μου φάνηκε αυτό που είπε,αλλά στο καπάκι μου πρότεινε να πάω αύριο στο σπίτι της(οι δικοί της λείπουν για τριήμερο και θα είναι μόνη)να πιούμε καφέ,να μαγειρέψουμε μαζί και να φάμε.Εντάξει,όπως νιώθει καλύτερα και πιό άνετα η κοπέλα και ό,τι επιλέξει εκείνη,όμως το ότι θα ήθελε να γνωριστούμε καλύτερα εγώ το είχα αλλιώς στο μυαλό μου.Πίστευα πως εννοεί να βγούμε έξω οι δυό μας και όσες φορές χρειαστεί,τα συνηθισμένα δηλαδή.Φυσικά και θα πάω,ομολογώ όμως ότι έχω ψιλομπλοκάρει.Εσάς πώς θα σας φαινόταν αυτή η πρόσκληση και τί θα καταλαβαίνατε;

Εδώ και καιρό,αρκετά συχνά παίρνω καφέ από ένα μαγαζί.Εκεί δουλεύει μια πανέμορφη κοπέλα σαν barista.Θέλω πολύ να της πιάσω την κουβέντα και να το πάω αλλού,καταλαβαίνετε τι εννοώ,αλλά δεν ξέρω πως.Δεν θέλω κι όλας να το κάνω αυτό στην δουλειά της,μην έχει πρόβλημα μετά.