ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ίσως τελικά να είναι κάπως έτσι:Ένα δένδρο φυτρώνει στον νου σου, αλλά οι ρίζες του ξεκινούν απ'την καρδιά- και το φως που θρέφει τα φύλλα είναι το χαμόγελο του ανθρώπου που αγάπησες. Αυτό είναι ο ήλιος που κάνει το δένδρο να μεγαλώνει- και μεγαλώνοντας, ψηλώνει μαζί του κι η ψυχή σου. Όσο περισσότερα χαμόγελα αφήσεις να δεχθείς κι όσο περισσότερα χαμόγελα εσύ φέρεις να φανούν, τόσο περισσότερο ψηλώνει αυτό το δένδρο που γεννιέται στην καρδιά, στεριώνεται απ'το μυαλό κι η αγάπη το φθάνει ν'αγγίζει το άπειρο. Γιατί είναι κι αυτή όπως το φως: μπορεί να λάμψει από παντού. Αν το αποδιώξεις, μόνο εσύ θα ξεστρατίσεις- όχι αυτό. Μόνο ευγνώμων λοιπόν μπορεί να είσαι που σε μεγάλωσε για άλλη μια φορά λιγάκι ακόμα.-Aspie.Υ.Γ. Κάποια στιγμή θα σταματήσω να γράφω εδώ.

Είμαι σε μια δουλειά που δεν αντέχω. Θέλω να φύγω αλλά σκέφτομαι που θα πάω μετά ειδικά με τον ιό;; Σε αυτή τη δουλειά μπορώ να δουλέψω και από το σπίτι αν χρειαστεί αλλά δεν αντέχω... Είμαι σε αδιέξοδο. Θέλω απλά να έχω μια δουλειά που αν πέσει καραντίνα να μπορώ να εργαστώ από το σπίτι αλλά που θα τη βρω και πότε;

Στης προσβολές και στην άσχημη συμπεριφορά των ανθρώπων παντα συμπεριφερομαι με ευγένεια και καλοσύνη και στο τέλος έχω την ηρεμία μου όμως πολλές φορές σκέφτηκα τι θα γινόταν αν μιλούσα και επιτέλους έβαζα στην θέση τους αυτούς τους ανθρώπους στην τελική σκέφτηκα ίσως καλύτερα έτσι αν πω μια κουβέντα αυτή θα πουν 100 οπότε γιατί να χαλάσω την ζαχαρένια μου... Εσείς απαντάτε η καλύτερα αδιαφορία?

Όταν είναι να πάρω κάτι για εμένα αλλά ταυτόχρονα ντρέπομαι ο μαγαζατωρας να καταλάβει πως είναι για εμένα λέω να το τυλίξει για δωράκι ώστε να νομίζει πως το κάνω όντως δώρο (πρόσφατα έτσι αγόρασα πιτζάμες αρκουδάκια και ένα λούτρινο προβατάκι) όχι δεν είμαι 10 είμαι 22

Όταν θελουμε κατι πολυ να πετυχει, αποτυγχανει;... Και οταν δεν του δώσουμε ενεργεια μας παρουσιαζετε;Ποια θετικη σκεψη;Ποια επιθυμια και συμπαντα;

Βγήκα για ποτό με μια φίλη,κι εκεί με φλέρταρε ένα παιδί.Το μόνο κόλλημα,είναι ότι εγώ είμαι 32 κι αυτός 27.Μ'άρεσε πολύ,δεν θα πω ψέματα,είναι πολύ όμορφος και είχε και έναν τρόπο που "μ'έστειλε" στην κυριολεξία... Δυο μέρες τώρα,δεν έχει σταματήσει να μου στέλνει.Θέλω πολύ κι εγώ,είμαι σχεδόν 2 χρόνια μόνη,και έχω κολλήσει στη διαφορά ηλικίας.Τί να κάνω; Δεν μπορώ να ησυχάσω ρε παιδιά...

Σήμερα η μητέρα μου και μετά από σχεδόν 2 Χρόνια με ρώτησε για το πως χώρισα στον αρραβωνα μου . Ήταν μια σχέση που κράτησε 3 Χρόνια κάνεις δεν πίστευε από το οικογενειακό μου περιβάλλον ότι θα χωρίσω μια ημέρα μιας και ήμασταν μια χαρά με τον σύντροφο μου τότε . Με έφερε σε δύσκολη θέση στο να μιλήσω όταν χώρισα δεν είπα σε κανέναν τίποτα η μητέρα μου τότε δεν με ρώτησε της είχα πει απλά θέλω τον χρόνο μου δεν θέλω να συζητήσω τίποτα. Της τα είπα όλα σήμερα μιας και ήθελα σε κάποιον να πω για εκείνη την ημέρα ήταν χειμώνας έβρεχε και έκανε κρύο ήρθε σπίτι μου το αγόρι μου με το αυτοκίνητο του να με δει για 5 λεπτά μιας και μετά δούλευε . Μέσα στο αυτοκίνητο ησυχία δεν μιλούσε και ήταν σκεπτικός δύο κουβέντες ανταλλάξαμε και έφυγε έπειτα μετά από 2 ώρες με πήρε τηλέφωνο και με χώρισε. Μου είπε άνοιξε το viber και μιλήσαμε με βιντεοκληση ακόμη θυμάμαι τα λόγια του και της έκφρασης του προσώπου του ήταν λες και τα πέταξε όλα στα σκουπίδια ακόμη και εμένα. Μου ευχόταν να μείνω μόνη έλεγε να βρω γερό ράφι γιατί εκεί θα καταλήξω... Άλλος άνθρωπος πραγματικά σκεφτόμουν από την μία ότι καλύτερα έτσι είδα το πραγματικό του πρόσωπο από την άλλη φοβόμουν μην μείνω μόνη στο τέλος όπως τα έλεγε. Βέβαια από τότε είμαι μόνη πέρασαν 3 Χρόνια και δεν έχω σχέση δεν ήθελα κάποιον ένιωθα και νιώθω ποιο ελεύθερη μόνη η μητέρα μου από την άλλη ανησυχεί για εμένα πιστεύει πως τα λόγια του έχουν επηρεάσει την ζωή μου. Όπως και να έχει αυτός ο άνθρωπος μετά από λίγους μήνες αφού χώρισαμε ο λογος τελικα ηταν μια αλλη γυναίκα μου μίλησε και ήθελε να ξανά ήμαστε μαζί και να παντρευτουμε κιόλας μιας και θα "χωριζε " την νέα του κοπέλα για να είναι μαζί μου ξανά . Για το μόνο που απόρησα τότε ήταν το θράσος του και το πόσο ανανδρος και διπροσωπος ήταν.

Εκανα μια πολύ συγκεκριμένη αναζήτηση και έλαβα ένα σωρό άσχετα μειλ που πολλά ήταν πέρα για πέρα προσβλητικά. Είπα να μην απαντήσω σε κανένα και να ξαναβάλω την αναζήτηση λίγο διαφορετικά. Το ίδιο αποτέλεσμα / ίδια άτομα και ακόμα περισσοτερες προσβολές και ειρωνείες και υβριστικά. Και ρωτάω: τι πρόβλημα έχετε ορισμένοι / οι περισσότεροι; σας ενόχλησα; οχι. σας πρόσβαλα; όχι. Τότε; δε ντρέπεστε καθολου; δε σέβεστε τίποτα; τι μισογυνισμός είναι αυτός; τόση ξηρασία πια; δεν είμαστε ζώα οι γυναίκες εσείς που βρίζετε και προσβάλετε ανώνυμα. Την επόμενη φορά θα δώσω όλα τα μειλ σας. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!

Είμαι κοπέλα που δε ζουν οι γονείς της και έχω σχέση 4 χρόνια με ένα παιδί και συγκατοικουμε. Παρότι έχω άψογη συμπεριφορά προς τους γονείς του, αισθάνομαι ότι η μαμά του δεν με έχει αγαπήσει καθόλου, δε την νοιάζω. Με το αγόρι μου τα πάμε πολύ καλά και το ξέρει η μαμά του. Παρολαυτα νιώθω ότι δεν υπάρχει καμία ουσία, ότι δεν με εκτιμούν. Ένα παράδειγμα, τα Χριστούγεννα πήρα στην μαμά του δώρο μια καλή μπλούζα. Μετά από λίγες μέρες (ίσως επειδή ντράπηκε) μου έφερε ένα δαχτυλίδι χειροποίητο με κάτι σαν κολιέ. Το κολιέ είχε το άρωμα της πάνω (που σημαίνει ήταν φορεμένο) όπως επίσης και το δαχτυλίδι πολύ αμφιβάλλω αν το αγόρασε ή απλά δεν το θελε και μου το πάσαρε. Δεν με νοιάζει η αξία των πράγματων, αλλά η γυφτια με ενοχλεί πολύ. Αισθάνθηκα πολύ άσχημα αλλά δεν είπα κάτι, αντ αυτού έδειξα χαρά για την κίνηση. Πριν λίγες μέρες της είπα ότι το φόραγα και πόσο μου αρεσε, και είπε στο αγόρι μου (σε συνομιλία που δυστυχώς άκουσα χωρίς να το ξέρουν) ότι της είπα ότι μου άρεσε το δαχτυλίδι και ότι ήμουν χαρούμενη, το αγόρι μου της λέει ότι χαζοχαιρεται με κάτι τέτοια και αυτή είπε στο αγόρι μου ότι χαίρεται που είμαι ολιγαρκής...Πραγματικά την σιχάθηκα! Την σιχάθηκα! Την συγκρίνω τόσο με τη μανούλα μου που ποτέ δεν είπε άσχημη κουβέντα για το αγόρι μου, ούτε γυφτιες έκανε. Άψογη στην συμπεριφορά αντικειμενικά, μόνο αγάπη υπήρχε. Τελοσπαντων, με κάτι τέτοια νιώθω απροστάτευτη και ας είμαι 30. Νιώθω ότι εγώ ενώ πάω να βγάλω αληθινά συναισθήματα, αυτή δεν μπορεί να τα αναγνωρίσει. Και ρε γαμωτο, δεν έχω δώσει και δικαίωμα. Νέα όμορφη μορφωμένη με δουλειά που αγαπά τον γιο της. Γιατί νιώθω ότι δεν με θέλει; θέλω να τη δείρω απ τα νεύρα. Τι να κάνω;;

Απομακρύνεται ο καιρός. Γράφω να τον προλάβω. Ψευδαισθήσεις μου. Θλίψη μου φέρνει το φεγγάρι πια και πάλι εκεί θα το παρακολουθώ. Πώς μπορείς να το ξέρεις και να μην με λυτρώνεις.Pennywise the crow