ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Με αφορμή την απώλεια ενός καλού μου φίλου που ήταν ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου και το λέω μετά λόγου γνώσεως αλλά και με βάση κάποιες σκέψεις που με απασχολούσαν ανέκαθεν πιστεύω πως οι σχέσεις μας ερωτικές και φιλικές επηρεάζονται άμεσα από τις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες της ζωής μας. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε σε αυτό. Ακόμα και οι οικογενειακές σχέσεις επηρεάζονται που υποτίθεται ότι δεν θα έπρεπε, υποτίθεται με τους συγγενείς σου έχετε το ίδιο αίμα. Πόσο μάλλον οι ερωτικές και φιλικές σχέσεις που στην ουσία τις περισσότερες φορές είναι υποκριτικές. Εντάξει υπάρχουν κι εξαιρέσεις αλλά στην ουσία ανεχόμαστε και μας ανέχονται οι άλλοι για να μη μείνουμε μόνοι ή για άλλους προσωπικούς λόγους γι' αυτό τις περισσότερες φορές υπάρχει και το πισώπλατο ''θάψιμο''. Θα ήθελα να μάθω αν κάποιος άλλος συμμερίζεται αυτή την άποψη με σοβαρά επιχειρήματα είτε υπέρ είτε κατά. Οι περισσότεροι γύρω ενώ βλέπουν το αδιέξοδο αν τους ρωτήσεις ισχυρίζονται υπεροπτικά πως όλα είναι πανεύκολα, μπορείς άνετα να κάνεις και φίλους και σχέση και τα πάντα κι ότι αν δεν μπορείς έχεις κάποιου είδους κοινωνική αναπηρία την οποία πρέπει να λύσεις ας πούμε με τον ψυ σου, ψυχανάλυση, ψυχολόγος-ψυχίατρος κτλ... Ακόμα κι αυτό όμως σημαίνει πως έχεις την άνεση να διαθέτεις το ποσό που κοστίζει η ψυχανάλυση. Αυτό δεν το σκέφτεται κανείς ή το προσπερνάει ύπουλα. Η λύση που προτείνεται είναι δωρεάν ας πούμε ψυχανάλυση σε δομές του δήμου και τέτοια, που είναι ατέλειωτη η γραφειοκρατία. Δηλαδή θα περάσεις από τον κυκεώνα της γραφειοκρατίας ώστε να αποδείξεις στις δημόσιες υπηρεσίες πως είσαι φτωχός και δικαιούσαι δωρεάν ψυχανάλυση και αν τελικά σου την προσφέρουν τότε θα πας στον εν λόγω γιατρό και θα αρχίσεις να κάνεις ψυχική εσωτερική εξωτερίκευση για να βρεις ποιό τραύμα ή ποιό απωθημένο είναι θαμμένο βαθιά σου έτσι ώστε να λύσεις τα θεματάκια σου και να προχωρήσεις στη σύναψη φιλικών κι ερωτικών σχέσεων ενώ στην ουσία αυτό που σου δημιουργεί πρωτίστως όλο αυτό το άγχος και την ανικανότητα σύναψης σχέσεων είναι η ίδια σου η φτώχεια που σε έφερε στο σημείο να διεκδικήσεις ως και δωρεάν ψυχανάλυση. Εντάξει σε συνδυασμό και με άλλα θέματα που πιθανόν να σε απασχολούν αλλά είναι κι αυτό κάτι πολύ σημαντικό ενώ θα κάθεσαι στον καναπέ και θα σκαλίζεις τραύματα περασμένων δεκαετιών και της παιδικής σου ηλικίας ώστε να βρεις τι σε εμποδίζει στη σύναψη σχέσεων. Η λύση που θα προταθεί για τη φτώχεια είναι η εύρεση δουλείας ή καλύτερης δουλειάς απ' αυτήν που έχεις τώρα, κάτι όνειρα απατηλά δηλαδή για κάποιους ανθρώπους. Και μένεις απλώς με το στίγμα της κοινωνικής αναπηρίας κι ότι φταις εσύ που δεν το παλεύεις όπως πρέπει. Συμπέρασμα: Η ζωή είναι ένα αδιέξοδο. Κάποιες φορές έχει και πλάκα πάντως.

Άλλη μια χρονιά χωρίς φίλους, η δέκατη χρονιά χωρίς ερωτική σύντροφο και γύρω μου βλέπω πως άρχισαν να στοίζουν τα μαγαζιά χριστουγεννιάτικα. Γρήγορα που περνάει ο καιρός. Κάθε χρόνο τα ίδια.

Καλησπερα, θα ξεκινήσω λέγοντας είμαι 26 Έπειτα στην ζωή μου έχω μια σχέση πολύ ειλικρινή και όμορφη θα έλεγα… όσο μπορούμε περνάμε πολύ χρόνο μαζί και πολύ όμορφες στιγμές… Εγώ ήμουν ένα άτομο όσο και να είχαν κάποιον δίπλα μου δεν έγραφε ποτέ φίλους και παρεεες… πάντα ήμουν εκεί… η μια κολλητή μου που είχα πιο ψηλά από όλους πάντα με έγραφε με θυμόταν πολλές φορές όταν τσακωνόταν κτλ κτλ … την δικαιολογούσα μέσα μου πάντα γιατί το κάνει αυτο(λόγο κάποιον άτυχων που της συνέβησαν) όταν χώρισαν κατάλαβε το λαθος της στην δεύτερη σχέση της ήταν λίγο καλύτερη όταν ξανά χώρισε είπα κάποια πράγματα μεν άλλαξαν αλλά όχι τελείως … πάλι δικαιολογούσα και ερχόμαστε στην τελευταία σχέση της όπου είναι αε κοινή παρέα … κάποτε βγαίναμε πολύ κάναμε ραναμε… όσο πέρναγαν τα χρόνια απομακρυνόσασταν… με αποτέλεσμα τώρα να μην στέλνει πολύ συχνά να βγαίνουμε σπάνια .. βέβαια πλέον πήρα απόφαση ότι έχω εγωισμό δεν στέλνω κτλ… έχω πει τόσες φορές εγώ και μια άλλη μας φίλη να βγούμε …και έχουμε καιρό να βγούμε όλες μαζί… (ενώ βγαίνει κάθε μερα με το αγόρι της και την κοινή μας παρέα και δεν στέλνει να πει κάτι) κάθε μερα στεναχωριόμουν απογοητευόμουν έχω φτάσει σε σημείο και να μου στέλνει πρόσφατα να βγούμε να έλεγα δεν μπορώ … γιατί δεν είχα την όρεξη να βγω…ακόμα και ψέματα ενώ είπα εγώ να βγούμε να αλλαξα γνώμη… και η ατάκα ποτέ θα βγούμε εμεις.. ενώ εκείνη δεν στέλνει η πάντα κάτι τύχαινε…δεν ξέρω πια εάν θεωρούμαστε κολλητές…γιατί σε δύσκολη μου στιγμή ευτυχώς εάν χρειαστώ βοήθεια είναι.. αυτό με κρατάει πλέον… νιώθω μέσα μου ένα κενό δεν ξέρω πως να το πω μια στεναχώρια για όλη αυτή την κατάσταση … εκείνη πλέον κάνει περισσότερο παρέα και μιλάει με μια από την παρέα που είναι η κοπέλα ενως παιδιού… υπάρχουν στιγμές που έχουμε να μιλήσουμε και 2 βδομαδες δηλαδή ούτε το πιο απλό ένα μήνυμα… μεγάλη στεναχώρια αλλά πλέον βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει να απογοητεύομαι να μην με νοιάζει τόσο από την μια …

Πριν από κάποιους μήνες γνώρισα ίσως και τον καλύτερο άνθρωπο που είχα την τύχη να γνωρίσω. Με τον τρόπο του μου έδειξε το ενδιαφέρον του και το ότι του άρεσα αλλά εγώ νόμιζα ότι απλά ήταν πολύ ευγενικός μαζί μου (ποσο χαζη, ενω ολοι οι κοινοι μας φιλοι μου ελεγαν οτι του αρεσω κι εγω δεν το πιστευα). Του είχα εκφράσει το ενδιαφέρον μου για ένα συγκεκριμένο είδος δουλειάς στο οποιο μου είπε οτι τύχαινε να δουλεύει και τότε μου είπε ότι βασικά υπάρχει διαθέσιμη θέση. Έκανε τα πάντα για να μπορέσω να πάρω τη δουλεια και όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε μαζι ήταν πολύ χαρούμενος. Μέχρι πριν λίγο καιρό μιλούσαμε πολύ συχνά με μηνύματα όταν ειμασταν εκτός δουλειάς αλλά αυτό άλλαξε. Ένιωσα ότι απομακρυνοταν αλλά το ίδιο διάστημα εγώ συνηδειτοποιησα ότι μου αρέσει πολύ. Στην δουλειά περνούσαμε πολύ ωραία και ταιριαξαμε σαν άνθρωποι αλλά η αλήθεια είναι ότι τον αντιμετώπιζα σαν φίλο μου μέχρι να καταλάβω ότι έχω πολύ δυνατά συναισθήματα γι αυτόν τον άνθρωπο. Πριν 3 εβδομάδες μου ανακοίνωσε ότι βρήκε άλλη δουλειά. Έχασα τη γη κάτω απ τα πόδια μου. Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα που δουλέψαμε μαζί. Νιώθω ότι τον έχασα για πάντα. Είχα πολλά χρόνια να αισθανθώ έτσι για κάποιον. Αξίζει να προσπαθήσω να τον προσεγγίσω ή απλά να τον ξεχάσω και συνεχίσω τη ζωή μου?

Είμαι άνδρας γκέι. Μέχρι τα 21 είχα πολύ καλό σώμα και αρκετές σεξουαλικές επαφές παρότι γενικά δεν είμαι ιδιαίτερα ελκυστικός. Μετά τα 21, στα πλαίσια κάποιων σοβαρών προσωπικών προβλημάτων, έβαλα 40 κιλά μέσα σε ένα χρόνο και έφτασα τα 108. Έκτοτε είμαι σταθερός πάνω κάτω. Επίσης ποτέ δεν είχα κάποια σοβαρή σχέση αν και αυτό κυνηγούσα πάντα. Πολλά άτομα μου λένε ότι ίσως πρέπει να γίνω πιο δεκτικός σε άνδρες που δεν έχουν τόσο καλή εμφάνιση και να χαμηλώσω τα standards μου στο θέμα της ελκυστικότητας προκειμένου να υπάρχει συμμετρία σε μια πιθανή μελλοντική σχέση. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό όμως. Μπορεί να μην ψάχνω μοντέλο αλλά με ενδιαφέρει η εμφάνιση, η γοητεία. Λένε ότι στον σύντροφό μας ψάχνουμε αυτό που δεν μας δόθηκε στην παιδική μας ηλικία. Εγώ από μικρός ένιωθα μέτριος προς άσχημος. Αυτό είναι που δεν μου δόθηκε. Αυτό λείπει και αυτό μπορεί να αναπληρώσει το κενό μέσα μου, τουλάχιστον στο ερωτικό κομμάτι. Προτιμώ χίλιες φορές να μείνω μόνος ερωτικά μέχρι μια μεγάλη ηλικία παρά να έχω σχέση με άτομο που δεν με γοητεύει. Δεν ντρέπομαι ούτε φοβάμαι να μείνω χωρίς σύντροφο.

Σπούδασα στην Αθήνα και γύρισα στην επαρχία από μικρή ήθελα να φύγω από την επαρχία ωστόσο δεν έχω χρήματα για τα ενοίκια της Αθήνας (ζω στο πατρικό μου) έτσι ώστε να ξαναεπιστρεψω ούτε δουλειά...Νιώθω τόσο απομόνωση εδώ δεν έχω φίλους καθώς όλοι έχουν φύγει από εδώ...έχω ρωτήσει φίλους για συγκατοίκηση και κανείς δε μπορεί είτε δε θέλει...δε ξέρω δε μαρεσει η επαρχία οπότε βρω ευκαιρία θέλω να φύγω...αλλά μια δουλειά σίγουρα δε θα μου εξασφαλίζει ολα τα έξοδα έτσι ώστε να είμαι ανεξάρτητη...Δε ξέρω τι να κάνω...ξέρω είναι δύσκολο να ανεξαρτητοποιήθεις σήμερα στην Ελλάδα αλλά έχω τάσεις φυγής από την επαρχία...

Έχουμε σχέση 8 χρόνια. Είμαστε 28 χρόνων και οι δυο. Εδώ και 2-3 χρόνια δεν έχω καθόλου ενδιαφέρον για σεξ μαζί του και το αποφεύγω.Τον αγαπάω αλλά δεν μου βγαίνει να κάνουμε κάτι ερωτικο. Και το φιλι το ίδιο. Σπάνια πλέον κάνουμε κάτι. Πιστεύετε ότι μπορεί να αλλάξει αυτο ή είναι τελειωμένη η σχέση;

Νιωθω ατυχη στη ζωη. Ενώ οταν θέτω στοχο προσπαθώ πραγματικά πολύ και ολο αυτον σκεφτομαι, βλεπω αποτέλεσμα μηδεν. Μονο στις σπουδες τα πηγα καλα. Διαβαζα και απεδιδα. Με τους ανθρωπους τα παω χαλια ολη τη ζωη μου:( Εχω ανοιχτες τις κεραιες μου για ευκαιριες αν παρουσιαστουν αλλα οπως παντα μηδεν απο μηδεν ισον μηδεν🙁 Και να ηταν μονο η μοναξια και το μηδεν στη ζωη μου. Χτες βγηκα μονη για παγωτο σε μια πλατεια και καθως την διεσχιζε εφαγα μια δυνατη μπαλιά στην κοιλια. Φοβηθηκα τοσο που την επομενη μερα περιμενα 5 ωρες στα επειγοντα και εφαγα και ακτινοβολια απο πλακα στο θωρακα (στα πλευρα). Και ολα για το τιποτα! Κουραστηκα να ταλαιπωρουμαι ετσι. Μηπως με εχουν γλωσσοφαει, γι ´αυτο μου πανε ολα στραβα?

Χώρισα το σύντροφο μου μετά από 5 μήνες γιατί πιεζόμουν από τους γονείς μου επειδή δεν ήθελαν να είμαι μαζί του λόγω της διαφοράς της ηλικίας μας. Εγώ 27 εκείνος 47. Τα ξαναβρήκαμε όμως μετά από 10 μέρες. Αυτός όμως σ αυτό το διάστημα πήγε με μια συνάδελφο και γνωστή μου. Προσπαθεί εδώ και 3 μήνες να επανορθώσει και λέει πως θέλει να κάνουμε οικογένεια. Λέει ότι το έκανε για να με ξεπεράσει και δεν σήμαινε κάτι. Εγώ δεν μπορώ να το ξεχάσω. Μήπως αυτό σήμαινε ότι δεν ένιωθε πολλά για μένα; Τι να κάνω;

Είμαι 27 και το αγόρι μου 33. Εκείνος σπάνια αναφέρει κάποιο θέμα του, οικογενειακό ή δουλειάς κτλ και είναι γενικά εξωστρεφής. Από τη άλλη εγώ, νιώθω την ανάγκη να μοιράζομαι μαζί του κάτι που έγινε στη μέρα μου ή κάτι που με θύμωσε. Το θέμα είναι ότι ακόμα κι αν το πω με μη δραματικό ύφος, θα πει ότι γκρινιάζω συνέχεια. Για να απαντήσει σοβαρά ούτε λόγος, όλες του οι απαντήσεις είναι "έτσι είναι μωρέ, έτσι έγινε τώρα τι να κάνουμε" κτλ. Οπότε τολμήσω και πω τίποτα, συνέχεια λέει ότι θέλει να χωρίσουμε. Όμως ποτέ δεν ανοίγει και κανένα θέμα συζητησης κι αν του πω να κάνουμε κάτι μαζί, καμία δραστηριότητα λέει ότι δεν θέλει να μάθει κάτι άλλο.