Στο σημερινό «Α μπα»: σφίξε τα δόντα

Στο σημερινό «Α μπα»: σφίξε τα δόντα Facebook Twitter
63


__________________
1.

Μου αρεσει παρα παρα πολυ. Βλεπομαστε σε κοινη παρεα. Υπαρχει αμοιβαια συμπαθεια. Δεν του εχω πει οτι τον γουσταρω, αλλα ειναι κατι που δεν κρυβεται. Απο καποιες κουβεντες του, εχω καταλαβει οτι ξερει πως νιωθω. Υπαρχουν στιγμες που αισθανομαι οτι δεν με βλεπει εντελως φιλικα, κατι υπαρχει στην ατμοσφαιρα. Αυτος βρισκεται σε σχεση. Καποιες φορες σκεφτομαι οτι η σχεση του ειναι το εμποδιο που δεν ειμαστε μαζι, οτι δεν ειναι το ταιμινγκ καταλληλο. Απο την αλλη, σκεφτομαι πως αν ενιωθε για μενα οπως νιωθω εγω για αυτον, δεν θα στεκοταν τιποτα εμποδιο. Ποια αποψη υποστηριζεις;
-ελπιδα


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Υποστηρίζω ότι αν ένιωθε για σένα όπως νιώθεις εσύ για αυτόν, δεν θα στεκόταν τίποτα εμπόδιο. Αυτό ισχύει όμως μόνο αν εσύ νιώθεις τόσα πολλά, ώστε να είσαι σίγουρη ότι αν είχες άλλον, θα τον άφηνες για αυτόν, αλλά είναι αδύνατον να είσαι σίγουρη για κάτι τέτοιο.

 

Μολαταύτα, στην πραγματικότητα νομίζω ότι ισχύουν και τα δύο από λίγο. Αν ήταν ελεύθερος, ίσως να έκανε κάποια κίνηση ελλείψει καλύτερης ασχολίας, αν κολακευόταν από την προσοχή που του δίνεις, και εφόσον του αρέσεις αρκετά ώστε να κάνει την κίνηση, αλλά το αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα δεν θα ήταν καλύτερο από αυτό που έχεις τώρα. Απεναντίας, μπορεί και να ήταν χειρότερο, γιατί θα ήσουν πιο τσιμπημένη και η χυλόπιτα θα ήταν πιο άμεση.


__________________
2.


Α μπα μου,ευχαριστώ τους γονείς σου που σε έκαναν και είσαι εδώ για να μας βοηθάς με τις πολύτιμες συμβουλές σου σε ότι χρειαστούμε!
Αν σε είχα βρει πριν 10 περίπου χρόνια,μάλλον κάποια πράγματα θα τα είχα κάνει αλλιώς!Στο τώρα,μου έχει προκύψει ένα παρόμοιο πρόβλημα με το τοτε και πραγματικά έχω κολλήσει και δεν ξέρω τι να κάνω!
Τότε που λες παντρεύαμε τον αδελφό μου!Μόνο που μου είχε προκύψει το εξής πρόβλημα!
Εγώ τότε ήμουν υπάλληλος σε ένα πολυκατάστημα και την χρονιά του γάμου του αδελφού μου οι διευθυντές είχαν αποφασίσει να κάνουν ανακαίνιση.
Μας είχαν δώσει τότε άρων άρων τις άδειες μαζεμένες!Μέχρι τον Αύγουστο έπρεπε να τις είχαμε πάρει όλοι οι υπάλληλοι!Μα βρε καλοί μου άνθρωποι τον Σεπτέμβρη παντρεύεται ο αδελφός μου,αφήστε μου έστω 3 μέρες να τις πάρω τότε!Αυτοί τίποτα εκεί!Όχι και το πολύ πολύ να σου δώσουμε ρεπό την μέρα του γάμου!Πολυεθνική κιόλας βλέπεις,δεν σε παίρνει να το παλέψεις και πολύ μαζί τους!Έτσι λοιπόν αναγκαστικά πήρα όλες τις μέρες άδειας τον Ιούλιο και μου είχαν επιβεβαιώσει ότι θα μου έδιναν ρεπό εκείνο το Σάββατο,αν και δεν δίνουν ποτέ Σαββατα ρεπό και μια επιφύλαξη την κρατούσα! Ο αδελφός μου και η νύφη μου είχαν λυσσάξει που εκείνη ειδικά την εβδομάδα δεν μπορούσα να συμμετάσχω στα πάντα σχετικά με τον γάμο! Πίεση από την μια, πίεση από την άλλη και ημέρα Πέμπτη πριν τον γάμο, μου ανακοινώνουν από την δουλειά ότι τελικά δεν θα μπορέσουν να μου δώσουν ρεπό το Σάββατο, γιατί είχαν προκύψει τρεις αναρρωτικές από συναδέλφους και μάλιστα ότι θα δούλευα 12:00 με 20:00 και ο γάμος ήταν στις 18:00!Παίρνω μάνι μάνι τηλέφωνο την μάνα μου και της το λέω και την ρωτάω ""ΤΙ ΚΑΝΩ"! Ταράζεται κι εκείνη και μου λέει παραιτήσου τώρα! Δεν είναι δυνατόν να λείπεις από τον γάμο του αδελφού σου"!
Γυρίζω σπίτι και συζήτηση επί των συζητήσεων, που θα βρω αλλού δουλειά και μπλα μπλα μπλα,με μόνη σκέψη αυτό που μου είχε πει η μάνα μου, ότι επειδή εκείνη δούλευε ακόμα μέχρι να βρω κάτι άλλο θα ζοριζόμασταν μεν αλλά θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε περα, καταληγω την Παρασκευή να δηλώσω παραίτηση στην εργασία μου, λέγοντας τους την αλήθεια! Ότι δεν μου επέτρεψαν οι ίδιοι να παρεβρεθώ στον γάμο του αδελφού μου, όπου οι τότε εργοδότες μου άμεσα με είχαν βάλει στην "μαύρη λίστα" των πρώην υπαλλήλων γιατί δεν τους είχα ενημερώσει νωρίτερα ώστε να προσλάμβαναν άλλον άνθρωπο! Δηλαδή τόσες κουβέντες με τον υπεύθυνο προσωπικού και με τον διευθυντή τον ίδιο για το ότι παντρεύεται ο αδελφός μου δεν τους άγγιξε καθόλου!
Όμορφα λοιπόν τα πράγματα!
Στον αδελφό μου δεν είχα πει ότι παραιτήθηκα αμέσως! Του το είπα ένα μήνα μετά και δεν του είπα το λόγο, παρά μόνο ότι είχα βαρεθεί!
Στό τώρα;
Μου συμβαίνει κάτι παρόμοιο, μα η εποχή δεν είναι για να παίζεις με την όποια εργασία και αν έχεις!
Τώρα εργάζομαι σε ένα σούπερ μάρκετ! Στην σύμβαση που υπέγραψα εξαρχής(6 χρόνια πριν),είναι ξεκάθαρο ότι Σάββατα ρεπό δεν δίνονται και τα ωράρια της μέρας αυτής είναι αποκλειστικά 09:00-17:00 ή 12:30-20:30 !!!Επίσης ότι η ετήσια μου άδεια θα βγαίνει με συγκεκριμένες μέρες κάθε χρόνο!
Μόνο που βαφτίζουν το τρίτο μου ανιψάκι μέρα Σάββατο 17:00 το απόγευμα (τα άλλα δύο ανίψια μου τα είχαν βαφτίσει Κυριακή για καλή μου τύχη) και αναρωτιέμαι από τώρα πως θα πάω στην βάφτιση;;;;Δεν κολλάει και καμιά μου άδεια βλέπεις και το συζήτησα από τώρα στην δουλειά μήπως υπάρχει πιθανότητα για του χρόνου έστω να αλλάξει μία ημερομηνία, μα μου είπαν ,δεν γίνεται ,είναι εξαρχής συμφωνημένο!
Οπότε πως θα πάω στην βάφτιση;;;;
Και η πλάκα ξέρεις ποια είναι;
Ότι όταν το ανέφερα στον αδελφό μου, μου είπε "εμ, πήγες και παραιτήθηκες πριν 10 χρόνια από την τότε σου δουλειά! Εκείνοι σου είχαν δώσει άδεια για να έρθεις στον γάμο μου και θα σου ξαναδίνανε και τώρα!
Χαχαχαχα!!!!!Δεν μπορώ!!!!!Να του πω τώρα ότι δεν μου δώσαν τίποτα από εκείνη την δουλειά και ότι είχα παραιτηθεί εξαιτίας του γάμου τους; Και ότι δεν θέλω με τίποτα ειδικά αυτή την εποχή να καταλήξω άνεργη και μάλλον δεν θα πάω στην βάφτιση του ανιψιού μου;;;Θα φταίω δηλαδή αν δεν πάω; Κι αυτοί πια; Όλα Σάββατο;;;Χάθηκε μια Κυριακή;;;
Τι να κάνω Αμπα μου; Πες μου κάτι να κάνω γιατί δεν με παίρνει να χάσω την δουλειά μου πλέον! Τουλάχιστον τότε είχα και την οικονομική ασφάλεια που μου έδινε η μάνα μου, μόνο που τώρα δεν υπάρχει εκείνη...


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Από εκείνη τη δουλειά, δέκα χρόνια πριν, νομίζω ότι καλώς παραιτήθηκες γιατί η συμπεριφορά τους ήταν μειωτική και απάνθρωπη. Έπεσες στους «μάνατζερ» που έμαθαν πέντε κολλυβογράμματα και νόμιζαν ότι είναι οι CEO της Λήμαν Μπράδερς. Παρεμπιπτόντως ολόκληρος Ζούκερμπεργκ πήρε άδεια πατρότητας, θα κατέρρεε «η πολυεθνική» αν έλειπες εσύ μια μέρα; Θα τα τσουγκρίζατε αργά ή γρήγορα.


Η γνώμη μου είναι ότι τα βαφτίσια δεν είναι το ίδιο σημαντικό γεγονός με έναν γάμο. Ο ενδιαφερόμενος δεν ξέρει καν αν είσαι εκεί - η παρεξήγηση, αν είναι να προκύψει παρεξήγηση, είναι με τους γονείς του ενδιαφερόμενου. Νομίζω ότι και για τον αδερφό σου θα έπρεπε να είναι διαφορετική η ανάγκη του για την παρουσία σου στον γάμο του σε σχέση με τα βαφτίσια του τρίτου του παιδιού, εφόσον έχεις τόσο σοβαρό κώλυμα. Και για να πω την αλήθεια, ήταν μεγάλη η λεπτότητα από μέρους σου να μην του πεις τότε πώς κατάφερες να πας στον γάμο του, και μπράβο σου, αλλά αν δεν καταλαβαίνει τώρα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μάθει τι συμβαίνει στη ζωή σου. Δεν χρειάζεται να τον προστατεύεις άλλο.

__________________
3.

Αγαπητή άμα άμπα θέλω απλά να πω πως με απογοήτευσε η απάντηση σου σε μια κοπέλα η οποία είχε προβλήματα με την οικογένειά του συζύγου της και σε ρώτησε Πώς να το χειριστεί. Σε αυτή τη συζήτηση η κοπέλα είπε ότι δουλεύει κ είναι ανεξάρτητη και ότι η μανα του άντρα της Της ανακοίνωσε την απόφασή της να βαφτίσουν το παιδι στην τάδε Εκκλησία Χωρίς να τη ρωτήσει. Εσυ λοιπόν στην απάντηση σου μεταξύ άλλων είπες πως " εσυ πληρώνεις εσυ αποφασίζεις" ή κάπως έτσι. Δηλαδή αν δεν πλήρωνε η ίδια, ποιος θα αποφάσιζε? Ποιος έχει μεγαλύτερο ρόλο από τη μάνα στις αποφασεις Για τη ζωή ενός παιδιού, τα πρώτα χρόνια της ζωής Του?όποιος πληρώνει? Δε νομίζω.
-Παρεξηγιαρα


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Εγώ σε απογοήτευσα; Σε λάθος στόχο έστρεψες την απογοήτευση σου. Τα παράπονά σου στον καπιταλισμό, όχι σε μένα. Ο σπόνσορας έχει λόγο στις αποφάσεις. Υπάρχουν γονείς που παραχωρούν πόρους χωρίς να ασκούν εξουσία, αλλά δεν είναι και πολύ συχνό αυτό, και σίγουρα δεν πρέπει να το θεωρείς δεδομένο. Όταν δέχεσαι λεφτά, πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι είσαι υπόλογη για τον τρόπο που τα καταναλώνεις. Τα χρήματα βγαίνουν με πάρα πολύ κόπο. Αυτός που σου τα δίνει, τα στερείται. Δεν είναι τόσο εξωφρενικό να θέλει να ξέρει τι θα τα κάνεις.


Έκανες και μια παραδοχή με την οποία δεν συμφωνώ καθόλου. Τα βαφτίσια δεν είναι «απόφαση για τη ζωή ενός παιδιού στα πρώτα χρόνια της ζωής του». Τα βαφτίσια είναι φιέστα που μπορεί να γίνει και με πολλά λεφτά, και με λίγα λεφτά. Αν θέλεις να έχεις πλήρη έλεγχο, προσάρμοσε τα στα λεφτά που έχεις.


Ακόμα και αν πρόκειται πραγματικά για κάποια σοβαρή απόφαση όμως, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς. Ότι επειδή είσαι μάνα, έχεις δικαίωμα χρησιμοποιήσεις τα χρήματα των γονιών σου για να στείλεις το παιδί σου στο σχολείο που θέλεις, ακόμα και αν οι γονείς σου πιστεύουν ότι αυτό το σχολείο είναι εντελώς ακατάλληλο;

 

__________________
4.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα γάτες! Τις λατρεύω, λατρεύω τις μουσούδες τους, τα μουστάκια τους, τη γουνίτσα τους, το γουργούρισμά τους, την ανεξάρτητη, ανυπότακτη προσωπικότητά τους! Τώρα που έχω καβατζώσει τα 45 ούσα ανύπαντρη και άτεκνη (οι λόγοι αδιάφοροι) παρατηρώ όλο και πιο συχνά στον περίγυρό μου αυτό το στερεότυπο που εν ολίγοις συνοψίζεται στο "μόνη, ανύπαντρη γυναίκα μιας κάποιας ηλικίας με γάτες"! Το εκδηλώνουν η μητέρα μου ("μην πάρεις άλλες γάτες, ρεζίλι θα γίνεις, θα σε κοροϊδεύουν η γεροντοκόρη με τις γάτες"), κάποιοι φίλοι ("όλες οι ανύπαντρες μιας κάποιας ηλικίας που σέβονται τον εαυτό τους έχουν και μια γάτα στο σπίτι"), οι άσχετοι (η μεσήλικη ταμίας στο σούπερ μάρκετ που αγοράζω την τροφή τους και μονολογεί "αχ, κι εγώ έχω γάτες, ξέμεινα μόνη και τί να κάνω, τις έχω συντροφιά")... Και, τέλος πάντων, η απορία μου δεν είναι πώς θα αντιμετωπίζω τέτοιου είδους συμπεριφορές, ξέρω να τις αντιμετωπίζω με σαρκασμό και χιούμορ, αλλά το πώς και το γιατί καθιερώθηκε κάποτε, στην Ελλάδα τουλάχιστον (γιατί για αλλού δεν ξέρω), ότι η γάτα στο σπίτι μιας μόνης, κάποιας ηλικίας και ανύπαντρης γυναίκας, υποδηλώνει ένα είδος παραίτησης, ένα είδος αποδοχής της μοναξιάς και των γηρατειών που πλησιάζουν, που η συντροφιά μιας γάτας τα κάνει πιο υποφερτά! Στο κάτω κάτω της γραφής βρε παιδί μου, ο σκύλος είναι πιο κατάλληλος σύντροφος για αυτό τον σκοπό, σε βγάζει κι απ' το σπίτι αναγκαστικά κάθε μέρα δυο φορές για την βόλτα του!!!


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Η σύνδεση της γάτας με τη γυναίκα είναι πανάρχαια, από την Αίγυπτο ως τις «μάγισσες» με τις μαύρες γάτες του Μεσαίωνα, μέχρι τα σημερινά υποκοριστικά «γατούλα» και το γυναικείο «νιαούρισμα» και τα λοιπά και τα λοιπά. Ο ανύπαντρος άντρας είναι εργένης και ανένταχτος. Η ανύπαντρη γυναίκα είναι για λύπηση. Αυτή είναι η επικρατούσα άποψη. Γάτα ή όχι γάτα, δεν έχει και πολλή σημασία. Τυχαίνει να έχεις γάτα, αλλά και να μην είχες, πάλι θα άκουγες σχόλια για τον τρόπο που διάλεξες να ζεις τη ζωή σου.

__________________
5.

Γειά σου! Σε διαβάζω τον τελευταίο καιρό και τις περισσότερες φορές συμφωνώ με τις απαντήσεις που δίνεις. Αποφάσισα για πρώτη φορά να μοιραστώ το πρόβλημα μου με κάποιον γιατί αυτή τη φορά νομίζω πως είναι τόσο πολύ σοβαρό που θα ήθελα να ακούσω και κάποιον που ξέρει κάτι παραπάνω από εμένα, πρόκειται για το δεκαεξαχρονο γιο μου. Είμαστε μια τετραμελής οικογένεια με οικονομικά προβλήματα όχι της εξαθλίωσης αλλά πρέπει να μετράμε τα πάντα. Το θέμα είναι ότι ο γιος μου τον τελευταίο καιρό επαναστατει και λέει πως δεν μπορεί να ζει έτσι να μην μπορεί να ξοδευει όσα οι φίλοι του να μην έχει τα ρούχα που χρειάζεται κ.λ. Εμείς προσπαθούμε να τον πείσουμε πως τα υλικά αγαθά δεν είναι το παν αλλά ξέρω πως νιωθει σ αυτή την ηλικία και έχει δίκιο. Τέλος πάντων το θέμα είναι πως συνέχεια μας λέει πως θέλει να ζήσει τη ζωή του χωρίς μιζέρια και πως θα έκανε πολλά πράγματα παράνομα και για όσο κρατούσε θα ήταν ευτυχισμένος και πως θα έβγαζε τόσα χρήματα που και μεις επιτέλους δεν θα είχαμε οικονομικά προβλήματα. Η απάντηση που του εδωσα είναι πως αν επιλέξει να κάνει αυτή τη ζωή εγώ δεν θέλω να έχει καμία σχέση μαζί μου και προσπάθησα επίσης να του εξηγήσω για τις αξίες της ζωής και πως τα υλικά αγαθά δεν σε κάνουν ευτυχισμενο επίσης του εξήγησα πως και με όλα αυτά τα προβλήματα εγώ είμαι ευτυχισμένη γιατί έχω ανθρώπους γύρω μου που με αγαπούν και τους αγαπώ και πως τα χρήματα καλά είναι όταν υπάρχουν άλλα και αν δεν υπάρχουν μπορούμε πάλι να είμαστε πάλι καλά με αυτά που έχουμε. Αλλά δυστυχώς δεν με ακούει καθόλου λέει πως αυτό που ονειρεύεται είναι να έχει πολλά λεφτά, γυναίκες και άνθρωπους γύρω του που να τον φοβούνται και να τον υπακούν,, ότι κι αν δεν γίνει αυτός έτσι θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα το κάνουν κι ότι δεν φταίνε οι έμποροι ναρκωτικών αλλά οι χρήστες. Δεν ξέρω πως μπορώ να το χειριστώ του ζήτησα να πάμε σε κάποιον ειδικό να μας βοηθήσει και δεν θέλει. Βέβαια με το ότι είναι ανήλικος τον "πιέζω "ακόμη θέλω να πιστεύω να μην κάνει κάτι. Ξέρω ότι μου έχει μεγάλη αδυναμία και δεν θέλει να στεναχωριεμαι και γι αυτό ζητά συνέχεια να τον στηρίξω. Ξέρω πως φταίμε κι εμείς που τον αγχωνουμε με το πρόβλημα μας αλλά όταν δεν έχεις τι να του πεις; Αα ξέχασα να σου πω πως είναι ένα παιδί που δεν καπνίζει δεν κάνει χρήση καμιάς ουσίας και αυτό είναι διασταυρωμενο πηγαίνει σχολείο και φροντιστήριο είναι καλός μαθητής αλλά μου λέει πως δεν υπάρχει τίποτα που να τον ενδιαφέρει επαγγελματικά κανένα επάγγελμα!!! Τι να πω δεν ξέρω ούτε και τι να κάνω. Χρειάζομαι σίγουρα την συμβουλή σου. Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων. "η μαμά) "


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Είσαι η μαμά του, είναι ανήλικος. Δεν χρειάζεται να θέλει να πάει σε ειδικό. Αν πιστεύεις ότι θέλει να πάει, να πάει. Δεν ξέρω αν είναι παληκαριές που δεν εννοεί, αν εννοεί πραγματικά ότι θέλει «να τον υπακούν», αν σας δουλεύει ψιλό γαζί, αλλά όπως φαίνεται, ούτε εσύ ξέρεις. Για μένα η απάντηση δεν είναι ότι τα υλικά αγαθά δεν έχουν σημασία. Δεν είναι οι αξίες της ζωής που δεν έχει καταλάβει, αλλά ότι οι παράνομες δραστηριότητες καταλήγουν στη φυλακή. Η παρανομία σημαίνει συλλήψεις, φακέλους, αστυνομία, κελιά, δίκες, δικηγόρους, ξύλο, και κατεστραμμένη ζωή.


Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να πας εσύ σε έναν ειδικό για να ζητήσεις βοήθεια στο πώς να το χειριστείς.

__________________
6.

Αγαπητή α μπα, εδώ και κάτι εξάμηνα, είμαι ερωτευμένη με τον καθηγητή μου.

Η ιστορία ξεκίνησε στο 2ο έτος όπου είχα πειστεί πως του άρεσα, αλλά αποδείχτηκε πως ΠΑΛΙ (το έχω ξανακάνει και άλλες φορές) χρωμάτισα μια φιλική συμπεριφορά με κάτι ερωτικό. Αποδείχθηκε πως ήταν παντρεμένος με παιδί και μετά από κάποιο κενό στα μαθήματα μαζί του (στο οποίο ήμουν πεπεισμένη πως λόγω της γυναίκας του δεν προχώρησε η σχέση μας και περίμενα πως θα γίνει κάτι αργότερα), ξαναείχα μάθημα μαζί του. Τότε, συνειδητοποίησα πως όλα αυτά τα είχα βγάλει από το μυαλό μου και πως οποιαδήποτε πράξη του ήταν αποκλειστικά φιλική (ακόμη και μια που ήταν λίγο αμφιλεγόμενη. Γενικά είναι αρκετά εξωστρεφής και ανοιχτός με τους φοιτητές, έχει την τάση να ακουμπάει κόσμο και να είναι πιο διάχυτος. Εγώ λανθασμένα νόμιζα πως αυτό που έκανε σε μένα, ήταν πιο ιδιαίτερο, αλλά πάνω στην τύφλα του έρωτα δεν είχα συνειδητοποιήσει πως είναι έτσι με όλους). Έκτοτε, όμως, δε μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου, όχι επειδή νομίζω πως του αρέσω, αλλά επειδή μου αρέσει σαν άνθρωπος. Και είναι προβληματικό γιατί τώρα είμαι στο τελευταίο έτος, και στην νοσταλγία για το τέλος του πανεπιστημίου προστίθεται η νοσταλγία για αυτόν, και υπάρχουν στιγμές που με πνίγει αυτό το αίσθημα και δε μπορώ να το ελέγξω. Και ενώ υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που πρέπει να σκέφτομαι, το επαγγελματικό μου μέλλον, έχω κάποια προβλήματα στη σχέση με την οικογένειά μου, εγώ κάθε εξάμηνο καταντάω να σκέφτομαι αυτόν.

Να τονίσω ότι έχω προσπαθήσει να τον ξεπεράσω, να κάτσω με τον εαυτό μου και να πω πως ''δε σε θέλει, ξεκόλλα από αυτόν για να προχωρήσεις μπροστά'' (και εννοώντας μπροστά, εννοώ πως πρέπει να σταματήσω να τον σκέφτομαι συνέχεια, να αγχώνομαι υπερβολικά όταν έχω μάθημα μαζί του, να παρακολουθώ τα μαθήματά του πάση θυσία και στο τέλος κάθε εξαμήνου που τον έχω, να στενοχωριέμαι που δεν προχώρησαν τα πράγματα έτσι όπως θα ήθελα), αλλά δε μπορώ να το πετύχω. Αυτός ο έρωτας δεν έχει επηρεάσει τόσο πολύ τις σπουδές μου, διαβάζω με κάποια εμπόδια (δεν αφορούν μόνο σε αυτόν), έχω υψηλό μέσο όρο. Μου αρέσει επίσης το αντικείμενό του (μου άρεσε πριν τον γνωρίσω), οπότε βρίσκομαι στα μαθήματα του επειδή μου αρέσουν κιόλας. Επίσης, δεν του την έχω πέσει ποτέ, φαντάζομαι πως έχει καταλάβει πως τον συμπαθώ λίγο περισσότερο. Ανήκω στα πιο εκδηλωτικά άτομα και έχω καλές σχέσεις με όλους τους καθηγητές (δεν είναι δηλαδή ότι μιλάω μόνο με αυτόν). Επίσης τα τελευταία εξάμηνα, προσπαθώ να μην τον κοιτάω τόσο πολύ στο μάθημα, ούτε βρίσκω άκυρους λόγους να του μιλήσω, δεν τον αποφεύγω όμως. Σε αντίθεση με το εξάμηνο στο οποίο τον ερωτεύτηκα και ήμουν λίγο υπερβολική, τώρα έχω περιορίσει σημαντικώς τον γλυκό τρόπο με τον οποίο του μιλάω και γενικότερα συγκρατιέμαι αρκετά. Να τονίσω ότι αυτός μου μιλάει κανονικότατα, συμπεριφέρεται όπως και στους άλλους και δεν φαίνεται να έχει κάποιο θέμα μαζί μου.

Θέλω να τον ξεπεράσω, γιατί έχω την αίσθηση πως όλο αυτό με έχει αποσυντονίσει ως προς το τι θα κάνω με την ζωή μου. Τι προτείνεις να κάνω;

Χίλια συγγνώμη για την μεγάλη ερώτηση :) ελπίζω να μην της βαρεθείς :)


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Προτείνω να ξεκινήσεις θεραπεία για να αντιμετωπίσεις τα θέματα που έχεις σε σχέση με την οικογένεια σου και όλα τα άλλα εμπόδια που αναφέρεις αλλά δεν αποκαλύπτεις. Έχεις μια εμμονή με έναν μη διαθέσιμο και ακατάλληλο από εκατό απόψεις άντρα που σου κάνει κακό, και ενώ το ξέρεις, τη συντηρείς γιατί σου καλύπτει κάποιο κενό. Για να αποκολληθείς από την εμμονή, πρέπει να βρεις ποιο είναι, και αυτό θα το ανακαλύψεις μέσα από τη θεραπεία σου.

_________________
7.

Αγαπητή Α, μπα σε διαβάζω εδώ και λίγο καιρό και δεν ξεκολλάω, με έχεις βοηθήσει πάρα πολύ με τις απαντήσεις σου. Στο θέμα μου, η καλύτερη μου φίλη (είμαστε 23 χρονών) έχει έναν αδερφό ο οποίος ηταν χρήστης ναρκωτικών και τώρα συμμετέχει σε μια ομάδα απεξάρτησης, της έχω σταθεί σ αυτο το θέμα όσο μπορώ και συναισθηματικά και υλικά, για κλινικές και γιατρούς χρειάζονταν πολλά λεφτά και έχω συνδράμει όσο μπορώ. Τι γίνεται όμως, καλώ κόσμο στο σπίτι και μου λέει οτι θα τον φέρει να φάμε όλοι μαζί και μέσα μου υψώνεται ένα ΟΧΙ, ένα δεν θέλω, ένα γιατί, μια εσωτερική σύγκρουση τρομερή. Όταν βγαίνουμε έξω της έχω πει πολλές φορές να του πει να έρθει μιας και πρέπει να αλλάξει τις παρέες του για προφανείς λόγους (μάλλον) αλλά τώρα που μου είπε οτι θα τον φέρει στο σπίτι έχω πάθει ταραχή. Αυτό λέγεται ρατσισμός; Διάκριση; Δεν θέλω να οδηγώ τους άλλους στο περιθώριο αλλά πως να το διαχειριστώ; Θέλω πολύ τη γνώμη σου.


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Προτείνω να σφίξεις τα δόντια και να το δεχτείς οπωσδήποτε μια φορά για να δεις αν θα επιβεβαιωθούν οι φόβοι σου ή όχι. Κοινωνικός ρατσισμός λέγεται, αν λέγεται κάπως, αλλά δεν χρειάζεσαι όρο για να ξέρεις τι νιώθεις. Συνέχεια σκεφτόμαστε πράγματα ή νιώθουμε πράγματα (ή λέμε και κάνουμε πράγματα) που μας προκαλούν ντροπή και αμηχανία. Εσύ έχεις το θάρρος και το παραδέχεσαι.

63

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

20 σχόλια
#2 Εννοείται να παραιτηθείς από τη δουλειά σου και να παραιτείσαι κάθε φορά που ο αδερφός σου οργανώνει κάτι για τη δική του τη ζωή!! Κάθε φορά για ένα event 3 ωρών μιας άλλη οικογένειας να ψάχνεις για δουλειά για μήνες και να περνάς και άλλους 6 ώσπου να εγκλιματιστείς στα νέα καθήκοντα. Λογικό.
Και κάτι άλλο, αλήθεια από που να επηρεάστηκε και να "έχαψε" ότι το να είσαι παράνομος είναι "cool" ή και αποτελεί τρόπο να ζήσει κανείς τη ζωή του; Η μίμηση λειτουργεί παρά πολύ, ειδικά στις μικρές ηλικίες, οπότε χρειάζεται παραπάνω προσοχή στα ερεθίσματα, ειδικά σ αυτά που παρουσιάζουν τους παράνομους όπως τους περιγράφει ο γιος σας.
#5Αγαπητή μάνα,Όσο διάβαζα είχα την αίσθηση ότι ο νεαρός είναι στην αντίδραση..Ότι είναι ο τρόπος του να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για το μπάχαλο που γίνεται γύρω μας, για την αναξιοκρατία και για την αντίφαση της νομιμοποιημενης παρανομίας που ζούμε..Ίσως κι ένας τρόπος να αντιδρά στις δικές σας οικονομικές αγωνίες, δλδ να είναι η παρανομία ο φαντασιωσικός του δρόμος διαφυγής και μία διέξοδος από το τέλμα..το δικό του τελμα μα και στις δικές σας δυσκολίες..Ειδικά αν πιστεύει στις πιο δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον..Το ότι όχι μόνο τα σκέφτεται αλλά σας τα λέει= ίσως σας είναι θυμωμένος και για τις επιλογές σας, που σας/τον οδήγησαν σε στενότητα οικονομική, πολύ πιθανόν να σας τη λέει.Ίσως πάλι να χει την αγωνία σας και το μήνυμα να είναι: αν χρειαστεί, εγω μπορώ και έχω σκεφτεί πως να σας /μας σώσω...Το ότι θέλει να τον υπακούουν και να τον φοβούνται : ο ίδιος νιώθει καταπιεσμένος, "υπό", και φοβισμένος..Αρκετά ζορισμένος μοιάζει, γνώμη μου να πάρει βοήθεια, αλλά από ξένο, εσάς δεν γίνεται να σας ακούσει ιδιαίτερα.Με συγκινείτε που ψαχνεστε κι αγαπάτε το παιδί σας. Ελπίζω κάτι απ αυτά που εγραψα να βοηθήσει! καλή συνέχεια:).
#1 βρίσκομαι στην ίδια κατάσταση. Προσπάθησε να γίνεις ρεαλίστρια όσον αφορά αυτό το θέμα : είναι με άλλη! Είναι άδικο; Ναι. Σκέφετσαι ότι μαζί σου θα πέρναγε καλύτερα; Μπορεί. Νομίζεις ότι σε φλερτάρει και ότι αν ψήνεται κι εκείνος; Και πάλι, μπορεί!! Όμως ,κανείς δεν αφήνει μια σίγουρη σχέση για κάτι μεταίωρο!!! Φρόντισε να το συνειδητοποιήσεις και να προχωρήσεις! Θα σου πάρει χρόνο, θα πονέσεις αλλά κάνε αργά και σταθερά "βήματα" και προχώρα. Δεν σου λέω να βρεις απαρίτητα καινούργιο φλερτ, απλά αποδέξου την κατάσταση για να μην πληγωθείς!!!!!
Συμφωνώ, η χθεσινή πενηντάρα γιαγιά είναι η σημερινή αδερφή.Μου χτύπησαν και εμένα τα θαυμαστικά και το "στο τώρα"...Υπάρχει πάντως μία συνέπεια στην ιστορία δεν μπορώ να πώ, ο γάμος του γιού-αδερφου έγινε πριν δέκα χρόνια. Ή διαφορά είναι ότι σύμφωνα με την γιαγιά η κόρη είναι παρτάκιας και δεν βοήθησε στο γάμο, ενώ τελικά η έρμη η κόρη δεν μπορούσε να πάρει άδεια.Να δούμε αν θα στείλει και ο γιός την ιστορία του, που θα λέει ότι μετάνιωσε που παντρεύτηκε μικρός, τον πρήζει η μάνα του κτλ κτλ....
Συγγνώμη κιόλας αλλά αυτός ο αδερφός δεν μπορούσε να συζητήσει με την αδερφή του πριν κανονίσει τη βάφτιση για το πότε αυτή μπορεί;Μου φαίνεται λίγο παράλογο αυτός να μην νοιάζεται για το αν μπορεί η οικογένεια του απο την μια και σπό την άλλη να στραβώνει κιόλας.Η αδρρφή μου και το γάμο αλλά και τα βαφτίσια των παιδιών φρόντισε να τα κάνει σε περίοδο που είχα άδεια και θα ημουν εκεί καθώς τότε βρισκόμουν αλλού λόγω δουλειάς και δεν μπορούσε ο αδερφός της κοπέλας να βάλει μια ώρα μετα τη βάφτιση; Και πολύ κακώς δεν του ειπες γιατί παραιτήθηκες από κείνη τη δουλειά σου γιατί δε νομίζω ο αδερφός να εκτιμάει ότι έχεις κανει γιαυτόν. Πολύ άσχημου μου ακούστηκε επίσης αυτό το "είχαν λυσσάξει" που δεντου βοήθησες με το γάμο.Μα δεν ήσουν αραχτή σε μια παραλία να πίνεις μαργαρίτες,δούλευες και το ήξεραν.
πέστα βρε mitsi!Εξάλλου οι βαφτίσεις Κυριακές συνηθίζεται να γίνονται, δεν τέθηκε θέμα για κάτι παράλογο.Στη δική μας οικογένεια υπάρχουν δύο άτομα που δουλεύουν βάρδιες κυλιόμενες και ένας που μένει εξωτερικό. Παρ' όλα αυτά, μια χαρά τις κάνουμε τις συνεννοήσεις μας και για τραπέζια και για βαφτίσια. Καλή θέληση να υπάρχει...
#3 μιλάμε για μονογονεϊκή οικογένεια κ αναφέρεται μόνο η μάνα; πέραν αυτού παρατηρώ ότι υπάρχει μια γενικότερη δυσχέρεια να διαχώρισουμε αυτό που συμβαίνει μ αυτό που θα θέλαμε να συμβαίνει.
#1 Σου αρέσει κάποιος ο οποίος δεν φαίνεται να έχει τα ίδια συναισθήματα και δεν είναι ικανός να σου δώσει αυτά που χρειάζεσαι. Αυτό απο μόνο του αρκεί για να καταλάβεις ότι η πιο καλη για τον εαυτο σου τακτική θα ήταν να αποσύρσεις τα συναισθήματα σου. Γιατί ασχολούμαστε με αυτο το παλιο τάιμινγκ(βαζω και τον εαυτο μου μεσα); Λες και έχει καμια διαφορά στην τελική. Είναι σαφες ότι προσπαθούμε να δώσουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να κάθεται να ασχολείται με κατι που είναι αδύνατο να γίνει (και ταυτόχρονα να καταριόμαστε την μαύρη μας την μοίρα ) αντι να βγούμε στη ζωή να αναζητήσουμε αυτό που χρειαζόμαστε. Δεν συμφωνώ με την αμπα σε αυτο που λέει ότι η χυλόπιτα θα ήταν μεγαλύτερη αν αυτός δεν είχε κοπέλα και αν και αν και αν. Νομίζω ότι δεν ξέρουμε τι θα είχε γίνει αν τα πράγματα ήταν αλλιώς αλλα το να ασχολούμαστε με τα υποθετικά σενάρια και όχι με την πραγματικότητα είναι χαζούλι.
Το bad timing είναι η ευκολότερη δικαιολογία για να χωνέψει η κοπελιά αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Όπως είναι και το γεγονός ότι ο άλλος είναι δεσμευμένος. Γι'αυτό η Λένα λεει ότι έτσι είναι πιο εύκολη η χυλόπιτα. Γιατί αν ήταν μόνος, θα ήταν απολύτως (και οδυνυρώς) ξεκάθαρο ότι δεν θέλει αυτήν.
Δεν διαφωνώ ότι η κοπέλα χρησιμοποιεί το κακο ταιμινγκ για να δικαιολογήσει στον ευατό της ότι κάθεται και ασχολείται μαζί του.Όμως αυτο δεν σημαίνει οτι όντως το κακό ταιμινγκ υφισταται(συμφωνα με τη γνώμη μου πάντα). Γι 'αυτο λέω ότι διαφωνώ με τη Λένα που είναι τόσο σίγουρη ότι αυτος δεν θα την ήθελε και στην περίπτωση που δεν είχε κοπέλα. Πώς μπορούμε να το ξέρουμε; Και κυριότερα τη νόημα έχει η συζητηση για διαφορα υποθετικά σενάρια; Ακομα κι αν η απορριψη οφείλεται σε κακό ταιμινγκ δεν παύει να είναι απόρριψη και αν αγαπας λιγακι τον εαυτό σου απομακρυνεσαι και πας για αλλες πορτοκαλιες.
#5 Αααχχ αγαπητή φίλη!!! Εφηβεία!! Όλα μπορεί να τα ακούσεις και ο λόγος μπορεί να είναι από σοβαρός μέχρι εντελώς γελοίος. Συνηθέστερος στόχος πάντως είναι να νιώσει ο έφηβος διαφορετικός και φυσικά να σοκάρει τους ενήλικες και πρωτίστως τους γονείς του. Το σημαντικό που πρέπει να προσέχεις είναι οι αλλαγές στη συμπεριφορά, μιλάμε όμως για σοβαρές αλλαγές, όχι μικροξεσπασματα ή βαριομάρα. Π.Χ. να αλλάξει ο έφηβος παρέες, ενδιαφέροντα κλπ.Γράφεις πως δεν έχετε τέτοιες και αυτό είναι πολύ καλό. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά και μπόλικη υπομονή να ακούς. Επίσης μη σταματήσεις ποτέ να συζητάς μαζί του και να εξηγείς τις βασικές αρχές στις οποίες πιστεύεις, μπορεί να μην φαίνεται τώρα αλλά πιάνουν τόπο.
#2.Δεν ξέρω,γιατί δεν εξηγείσαι με τον αδερφό σου.Είναι σημαντικό γεγονός και ο γάμος του αδερφού μας και η βάπτιση των ανιψιών μας.Δεν είναι όμως πιο σημαντικό από τη δική μας ζωή.Νομίζω,ότι φοβάσαι ακόμα και να ψελλίσεις το "δεν μπορώ".Ζορίζεσαι να ικανοποιήσεις την οικογένεια σου και βάζεις στην άκρη τον εαυτό σου.Προκειμένου να μην παρεξηγηθούν οι άλλοι,κάνεις τη ζωή σου λάστιχο.Μήπως πρέπει κάποια στιγμή,να αρχίσεις να βάζεις όρια;Να φωνάξεις ότι υπάρχεις κι εσύ;Πρώτα στον εαυτό σου να το φωνάξεις.
#5.Ο πιτσιρικάς κατά πάσα πιθανότητα σε τρολάρει αγρίως.Είναι σε ηλικία,που αναγνωρίζει το καλό και το κακό,ξέρει τις συνέπειες,ακόμα κι αν δε συνειδητοποιεί πλήρως,ότι μπορεί να χτυπήσουν και τη δική του πόρτα,και φυσικά είναι σε θέση να αντιληφθεί την οικονομική σας κατάσταση.Στα 16 όμως οι συμβιβασμοί δεν είναι ένα πιάτο,που καταναλώνουμε με ευχαρίστηση.Είναι συνήθης τακτική των εφήβων να απειλούν,ότι θα κάνουν κάτι,που αποδοκιμάζουν οι δικοί τους,προκειμένου να περάσει το δικό τους."Αφού δε μου παίρνεις αυτά,που θέλω,θα γίνω αλήτης,για να μάθεις".Φαίνεται,ότι ψαρώνεις και δεν μπορείς να το διαχειριστείς.Όχι ότι θα έπρεπε φυσικά να αδιαφορείς ακούγοντας όσα λέει.Για κάποιο λόγο τα λέει και ως γονιός καλά κάνεις και δεν τα αγνοείς.Να πάρεις α λα μπρατσέτα τον πατέρα του (φαντάζομαι,όπου γράφεις "εμείς",σε εκείνον αναφέρεσαι) και να πάτε σε έναν ειδικό.Δεν είναι προβληματικό το παιδί σας.Απλά δεν ήρθε στον κόσμο με οδηγίες χρήσης.Μερικές συμβουλές από έναν άνθρωπο,που ξέρει δυο πράγματα παραπάνω χρειάζεστε.Θεωρώ,ότι είναι το πρώτο βήμα,για να χειριστείτε την κατάσταση.
#7 Ναι αυτό που κάνεις είναι ένας είδος κοινωνικού ρατσισμού. Ντρέπεσαι να παρουσιάσεις τον αδερφό της φίλης σου στους δικούς σου φίλους. Εφ οσον βγαίνεις με αυτό και τη φίλη σου συμπεραίνω πως δεν τον αντιπαθείς τουλάχιστον αλλά δε θέλεις να σε συσχετίσουν με αυτόν.Θα ήταν ευγενικό να τον καλέσεις και θα τον βοηθούσε να ενταχθεί καλύτερα αλλά δεν είσαι υποχρεωμένη, στο σπίτι σου μπορείς να καλέσεις όποιον θέλεις και η φίλη σου θα έπρεπε να σε ρωτήσει πρώτα. Αν ο αδερφός έχει περίεργη συμπεριφορά κι αυτός είναι ο λόγος που δεν θες να τον δουν οι φίλοι σου είναι κατανοητό. Αν ο μοναδικός λόγος είναι οτι ήταν κάποτε χρήστης και πάλι είναι κανονικό ως ένα βαθμό αλλά όχι αποδεκτό. Αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει πλεον ενταχθει στην κοινωνία, δουλεύει κι έχει μια κανονική ζωή δε θα έπρεπε να στιγματιστεί από μια λάθος απόφαση του παρελθόνοτς του.Δε δίνεις πολλές λεπτομέρειες για την κατάσταση του αδερφού αλλά σε κάθε περίπτωση μίλα με τη φίλη σου και πες της πως αισθάνεσαι κατι τους λόγους που δε θες τον αδερφό της σπίτι σου.
5. Ο μικρός Δον Κορλεόνε απλώς σας έχει πάρει τον αέρα.Σοβαρά τώρα, μου θυμίσατε τον μεσαίο αδερφό μου, που όταν ήταν έφηβος έλεγε παρόμοιες μπούρδες, ότι το μικροέγκλημα αποδίδει περισσότερο απ' το να είσαι "τίμιο κορόιδο", ενώ αργότερα άρχισε να διαβάζει αναρχικά μπλογκς κι έμαθε να χρησιμοποιεί ιδεολογικές μπαρούφες για να δικαιολογείται. Και η καημένη η μητέρα μου τρελαινόταν απ' τη στενοχώρια και έλεγε συνέχεια να τον στείλει σε ψυχολόγους, σε σχολικούς συμβούλους κτλ αλλά ο μικρός αντίδραση στην αντίδραση. Τον πατέρα τον φοβόταν λίγο περισσότερο, γιατί παλιότερα τον είχε διώξει κάποια βράδια από το σπίτι.Ένα βράδυ όμως που επέβαινε σε μηχανάκι ανήλικου φίλου του (ο οποίος δεν είχε δίπλωμα) τους σταμάτησαν για έλεγχο και τους πήγαν στο τμήμα. Εκεί ο "φίλος" του για να γλιτώσει τα έριξε όλα στον αδερφό μου. Αυτό που δεν ήξεραν ήταν ότι ο αξιωματικός ήταν παλιός συμμαθητής μου και λύσαμε την παρεξήγηση χωρίς περαιτέρω παρατράγουδα. Του είπα όμως για όσο θα κρατήσει τα παιδιά εκεί να τους τρίξει λίγο τα δόντια για να δουν τι σημαίνει να έχεις μπλεξίματα με το νόμο.Λίγο ακραία λύση, αλλά ο μικρός έστρωσε από τότε.
Ωραία ευκαιρία για ένα τέτοιο μάθημα. Αλλά δεν μπορούν να είναι όλοι τόσο τυχεροί όσο ο αδελφός σου. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος, ένα έφηβο παιδί να μπλέξει σε κάτι άσχημο. Γι' αυτό φοβάται η μαμά του μικρού Δον Κορλεόνε. Κι εγώ θα φοβόμουν στη θέση της. Παρόλο που πιστεύω ότι λεει λόγια ο μικρός, η μαμά του πρέπει να είναι σε εγρήγορση. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.
Καλά εννοείται, δεν υπαινίχτηκα να αφήσουν τον μπόμπιρα ανεξέλεγκτο "να πάθει για να μάθει". Εμείς έτυχε να είμαστε και στην επαρχία. Σαφώς είναι μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι στις πόλεις.
#2 Αρχικά αυτή τη φορά μην παραιτηθείς. Η προηγουμενη δουλειά ήταν διαφορετική κατάσταση. Ειχες ζητήσει αδεια που σου αναλογούσε και απλά φέρθηκαν απαράδεκτα. Ακόμα και χωρίς τον γάμο θα έπρεπε να είχες παραιτηθεί. Ομως τώρα ήξερες οτι δεν μπορείς να πάρεις άδεια, όπως κι ο αδερφός σου. Επελεξε όμως να κάνει τη βάφτιση το Σάββατο, ξέροντας οτι εσύ κατά πάσα πιθανότητα δε θα μπορείς να έρθεις. Αμ η παρουσία σου ήταν τόσο απαραίτητη γι αυτόν θα μπορούσε να είχε κάνει τα βαφτίσια την Κυριακή (αν κατάλαβα καλά είχες την ιδια δουλειά στα προηγούμενα βαφτίσια οπότε ο αδερφός σου ξέρει οτι δεσμεύεσαι από ένα συμβόλαιο να δουλεύεις τα Σάββατα(. Επίσης είναι η βάφτιση του τρίτου τους παιδιού, δε θα καταρρεύσει ο κόσμος αν δεν πας. Είναι πιο σημαντικό να έχεις δουλειά απ το να παρευρεθείς σε μια βάφτιση. Και τέλος δε θα ήταν κακό πλέον να μάθει ο αδερφός σου τον αληθινό λόγο της τότε σου παραίτησης, για να εκτιμήσει αυτό που έκανες και να μην πετάει σπόντες για τη βάφτιση.
#3Ας με συγχωρήσει η αγαπητή αμπα αλλά θα διαφωνήσω μαζί της. Όταν ένας γονιός δίνει λεφτά στο παιδί του (το δικό του παιδί,όχι έναν ξένο) θα έπρεπε να του αφήνει και το περιθώριο να τα χρησιμοποιήσει όπως αυτό νομίζει. Αλλιώς τι νόημα έχει; Δεν τους καταλαβαίνω αυτούς τους γονείς. Υποτίθεται πως ο στόχος σου είναι να είναι το παιδί σου ευτυχισμένο, όχι να το εξουσιαζεις και να το ελέγχεις μέσω των χρημάτων.
Όλα αποχρώσεις είναι. (Ακραίο παράδειγμα: Θα έδινες στο παιδί σου λεφτά αν πίστευες ότι τα θέλει για ναρκωτικά; Λέμε τώρα.)Ας πάμε σε κάτι πιο ρεαλιστικό, εμπνευσμένο από τα σημερινά: Έχεις να πας στο γάμο του αδελφού σου, και δυσκολεύεσαι οικονομικά. Οι γονείς σου -όχι τίποτα κροίσοι- σου λένε "παιδί μου μη σκας, θα σου δώσουμε εμείς να πάρεις ένα καλό ρούχο για το γάμο".Προσωπικά, συμφωνώ ότι αυτό δεν τους παραχωρεί το δικαίωμα να πουν πράγματα όπως "Αλλά μην πάρεις πράσινο που είναι χάλια, πάρε ροζ", "Αλλά να είναι φουστάνι, όχι κανένα ταγέρ με παντελόνι", "Αλλά να είμαι κι εγώ όταν το πάρεις να το εγκρίνω, μήπως το βρω τολμηρό" κλπ.Ούτε κι εσύ όμως έχεις το δικαίωμα: Να τους πεις "Ε δώστε τουλάχιστον τα 5πλάσια να πάρω ένα Γκούτσι", ή να χρησιμοποιήσεις τα λεφτά (που σου έδωσαν με ορισμένο σκοπό) για να πάρεις άσχετα ρούχα (ή να τα κάνεις καφέδες, ταξίδι, σκουτεράκι, whatever) και να πας στο γάμο πχ. με κάτι δανεικό από μια φίλη σου, ή με τζιν - ή να τους πεις "τελικά τα έφαγα αλλού, ξαναπέστε".Νομίζω για τέτοια ζητήματα μιλά η Λένα.
Δεν συμφωνώ με το παράδειγμα του ρούχου, Iris. Γιατί το να αγαπάς κάποιον (όπως αγαπάει η μητέρα το παιδί της) σημαίνει να τον αποδέχεσαι όπως είναι και να μην προσπαθείς να τον αλλάξεις ή να τον ελέγξεις μέσω του χρήματος (ή της όποιας εξουσίας διαθέτεις απέναντί του). Αν δανείσω (ή χαρίσω) στην κόρη μου χρήματα για να αγοράσει ένα φόρεμα, αποκλείεται να της επιβάλω εγώ το γούστο μου. Αν θέλει να φορέσει ένα μουσταρδί ράσο με λαχανί καρδούλες, καλώς. Μπορεί να κάνω κι εμετό στην ιδέα, αλλά καλώς. Εκείνη έτσι θέλει, έτσι να κάνει. Τα ναρκωτικά που αναφέρεις δεν είναι απλώς ακραίο ως παράδειγμα. Δεν ανήκει καν στην κατηγορία που αναλύουμε γιατί έχει να κάνει με την υγεία και την σωματική ακεραιότητα. Όσο για το όνομα του παιδιού που επέβαλε η γιαγιά επειδή έκανε τα έξοδα της βάφτισης, είναι πάρα πολύ απλό και ξεκάθαρο. Είναι μια κανονική οικονομική συναλλαγή: η γιαγιά αγόρασε το δικαίωμα να "ακούσει" το όνομά της στην εκκλησία και κατ' επέκταση να βαφτιστεί έτσι το εγγόνι της. Αν οι γονείς δεν ήθελαν, δεν πουλούσαν. Τόσο απλά.Φυσικά διαφωνώ κάθετα με την αγοραπωλησία και δεν θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο αν ήμουν στη θέση της γιαγιάς. Θα έδινα τα λεφτά κι ας ονόμαζαν το παιδί Μαγκαφούλα!
Στο θέμα με το φόρεμα ίσως δεν πρόσεξες ακριβώς τι λέω, Συννεφιά. Διαφωνώ με το να εγκρίνει το ρούχο ο άλλος. Αλλά συμφωνώ με το να σου πει ότι στα δίνει για αυτό το σκοπό, και δεν θέλει να τα κάνεις ότι σου κατέβει. Γιατί για να στα δώσει τα στερήθηκε, και στα έδωσε για μια συγκεκριμένη ανάγκη.Όταν έγραψα "ασχετα ρούχα" εννούσα άσχετα με το γάμο. Ένα ωραίο πέτσινο σύνολο για μηχανόβιες εμφανίσεις, που δεν θα φορέσεις στο γάμο, αλλά το είδες και είπες "ας το εκμεταλλευτώ τώρα που έχω λεφτά".Αυτό ως νοοτροπία δεν είναι ωραίο να καλλιεργείται, ειδικά σε ενήλικες. Αφορά στην τιμιότητα, και στον σεβασμό στον κόπο του άλλου.Όσο για το να πάρεις το πέτσινο σύνολο, και να θες όντως να το φορέσεις στο γάμο: Εκεί πια δεν παίζουν ρόλο τα λεφτά. Ακόμη κι από την τσέπη σου να το πληρώσεις, έχουν δικαίωμα οι άνθρωποί σου να σου επισημλανουν ότι είναι καλό να αναγνωρίζεις τις εκάστοτε περιστάσεις. [Πρόσφατα μια κοπέλα έγραφε απαξιωτικά για το dress code σε τέτοιες οικογενειακές εκδηλώσεις, και όλοι είχαμε συμφωνήσει ότι μια μίνιμουμ (πραγματικά μίνιμουμ, χωρίς υπερβολές και καταπίεση) προσαρμογή στο αρμόζον dress code δείχνει σεβασμό και αληθινό ενδιαφέρον για το πρόσωπο που μας κάλεσε. Εν προκειμένω δεν έχει να κάνει καθόλου με το χρηματικό.Αυτό με τα ονόματα των παππούδων εμένα πολύ με απωθεί έτσι κι αλλιώς, κι αν δεν ήθελα το όνομα δεν θα το έβγαζα που να γινόμασταν Βόρεια-Νότια Κορέα. Αν είχα ανάγκη το χρηματικό, και οι παππούδες είχαν τη δική σου νοοτροπία, όλα ΟΚ. Αλλά αν επέμεναν σε κάτι τέτοιο, προβάλλοντας ως δικαιολογία τα λεφτά της τελετής, θα έβρισκα σωστό να μην πάρω τα λεφτά της τελετής, ακόμη κι αν έκανα τελικά τη βάφτιση σε καντίνα. Άδικο θα είχαν, αλλά κι εγώ δεν θα τα ζητούσα αρνούμενη, παράλληλα, το (άδικο) αίτημά τους.
Εξαρτάται και από την ηλικία του παιδιού.Το ανήλικο μπορεί να τα ξοδέψει αλόγιστα, ή να του τα "φάει" κάποιο άλλο παιδί.Το ενήλικο μπορεί να θέλει ντόλτσε βίτα, θα δώσεις από το υστέρημά σου για να κάνει ο άλλος ντόλτσε βίτα;
Το ανήλικο θα το διδάξω (όσο μου κόβει και με ότι διαθέτω) να εκτιμάει το χρήμα και να μην το σπαταλά αλόγιστα. Το ενήλικο, θα μπορεί να κάνει ντόλτσε βίτα αν θέλει με το όποιο χαρτζιλίκι θα μπορώ να του δίνω, το οποίο θα προκύπτει αναλογικά με το εισόδημά μου. Αν μπορώ και έχω θα δίνω περισσότερα, ότι κι αν θέλει να τα κάνει (στα πλαίσια της ασφάλειας και της λογικής).
#1 νομίζω ότι αυτό το κάτι που νομίζεις ότι μπορεί να υπάρχει στην ατμόσφαιρα μερικές φορές, είναι ευσεβής πόθος. Αν κι αυτός ένιωθε έλξη θα έκανε κάτι γι'αυτό. Ή μπορεί όντως να υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα μερικές φορές. Δεν είναι απίθανο να αισθάνεται μια κάποια έλξη χωρίς όμως να θέλει να κάνει κάτι γι'αυτό. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο τύπος δεν είναι διαθέσιμος και δεν ενδιαφέρεται. Οπότε μη χάνεις τον χρόνο σου.