ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

Στο σημερινό ‘Α, μπα’: ο πιο ακατάλληλος δάσκαλος

Στο σημερινό ‘Α, μπα’: ο πιο ακατάλληλος δάσκαλος Facebook Twitter
95


________________
1.


Γεια σου Α μπα! θα θελα και 'γω να υποβάλλω την δική μου ερώτηση, για το δικό μου το πρόβλημα, που απασχολεί την δική μου την κοσμάρα (!)...λοιπόν..είμαι σε μια σχέση εδώ και πέντε χρόνια στην οποία πραγματικά περνάω πολύ όμορφα και με καλύπτει συναισθηματικά . Ενώ λοιπόν όλα βαίνουν καλώς, υπάρχουν πράγματα που με <<τρώνε>> μέσα μου και που δεν ξέρω αν μπορώ να ξεπεράσω. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι πως ο φίλος μου είναι αυτό που θα 'λεγε κανείς <<φλερτάκιας>>. Περίεργα like στο facebook (αχ αυτό το facebook, σπίτια κλείνει), συνομιλίες στις οποίες έχω πέσει κατά καιρούς τυχαία, όχι απόλυτα πονηρές αλλά όχι και εντελώς αθώες , και γενικά αυτή η αίσθηση που μου δίνει διαρκώς ότι του αρέσει να φλερτάρει και να κολακέυεται από το άλλο φύλο χωρίς όμως να προχωράει σε κάτι περαιτέρω (κατά την δική μου πεποίθηση πάντα). Ενώ λοιπόν και ο ίδιος δείχνει να περνάει πολύ καλά μαζί μου τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε ερωτικό επίπεδο, νομίζω ότι του λείπει αυτή η αίσθηση της ανανέωσης, του <<καινούργιου>>,του <<άγνωστου>> τέλος πάντων. Έχω δοκιμάσει πολλούς τρόπους για να τον <<αλλάξω>>, είτε με τσακωμούς,είτε με αδιαφορία και οφείλω να ομολογήσω ότι και ο ίδιος έχει κάνει προσπάθειες και έχει αλλάξει όμως η ανασφάλεια παραμένει και μια υποψία αρκεί για να μου χαλάσει την διάθεση. Πολλές φορές σκέφτομαι να χωρίσω, όμως δεν έχω καμία απόδειξη ότι με απατάει (ούτε υπόνοια ότι το προχωράει ως εκεί) και έτσι πάντα <<κολλάω>> στο να πάρω μια τέτοια απόφαση γιατί ξέρω ότι θα το μετανιώσω. Θέλω απλά τη γνώμη σου, δεν ξέρω τι ακριβώς να σε ρωτήσω καθώς δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα για όλα αυτά, οπότε, απλώς η άποψη σου είναι πολύτιμη! Σ'ευχαριστώ πολύ!

Αν πιστεύεις ότι πρέπει να έχεις αποδείξεις ότι σε απατάει για να τον χωρίσεις, σημαίνει δυστυχώς ότι δέχεσαι τη συμπεριφορά του ως έχει. Αν δεν τη δέχεσαι, χωρίζεις. Εσύ βάζεις τα όρια της ανοχής σου, δεν είναι κάτι που υπαγορεύεται από κάποια νομοθεσία. Εκτός αν πιστεύεις ότι θα τον αλλάξεις ή θα τον ψυχαναλύσεις, που για την ώρα φαίνεται ότι αυτό προσπαθείς να κάνεις.

________________
2.


Αγαπητη Α,μπα μου,
Σε θαυμαζω απεριόριστα για αυτό που κάνεις, θαυμαζω το τροπο σκεψης σου, την οξυδερκεια σου και τον ρεαλισμό σου.
Θα ήθελα να μοιραστω μαζί σου το εξης.Ειμαι σε μια σχέση εδω και δύο χρονια με έναν ανθρωπο που εκτιμώ πολύ, το μόνο μου πρόβλημα ειναι οι πρωην του, δυο προηγούμενες σχέσεις για την ακρίβεια οι όποιες ειναι stalkers...κυριολεκτικα, προσπαθούν με διάφορους τρόπους να μαθαίνουν ποια ειμαι και τι κάνω, σε καθαρό επίπεδο κατινιάς και κουτσομπολιου, ρωτώντας κοινούς γνωστούς ή διάφορους δορυφόρους του ευρύτερου κύκλου μας, εξακολουθούν να προσπαθούν να έχουν κρυφή επικοινωνία μαζι του, με διάφορους τρόπους εκτος απο τηλέφωνο(e-mails, viber, whatsapp)που δείχνουν μία ταση μυστικισμού και προσπάθειας να κινηθουν με μια μυστικιστική τάση σε σχέση με εμένα , και οι αφορμες επικοινωνίας ειναι του τυπου "ρε συ , να σου πω εσύ που ήσουν πάντα ο συμβουλάτορας μου, τι χρωμα να βαψω το μαλλι, σπιτι , νύχι μου, ή βρηκα ένα σπίτι θες να το δειςνα μου πεις αν είναι καλο" κτλ.ή ´ξερα μηνυματα του τύπου 2 το βραδυ ειμαι εκει, μηπώς είσαι έξω;anyway,εμένα αυτός μου τα λέει και η απάντηση μου είναι ότι εφ´όσον δεν έχει κρατήσει φιλική επαφή, καλό θα ήταν να τους κάνει ξεκάθαρο το αν θέλει να αφηλσει ανοιχτο το όποιο κανάλι επικοινωνίας, από την άλλη σκέφτομαι ´οτι όλο αυτό μπορει να ταίζει το Εγώ του με περίεργο τροπο. Και να παίζει υποσυνειδητα παιχνίδια ζήλιας.
Ερώτηση:ποία η θέση μου;
Εξακολουθώ να λέω :Σ´ευχαριστώ αγάπη μου , που δεν μου κρύβεις όλη αυτη την από μέρους τους δραστηριότητα ή να ξεκατινιαστω(που δεν είναι του τύπου μου και να πω :Έλεος πια...!-Τα φιλιά μου – Δουλτσινέα

Δύο στα δύο!


Δε σου φαίνεται κάπως περίεργη σύμπτωση που είναι δύο οι stalker; Να ήταν τόσο άτυχος;


Καταλαβαίνω ότι συνειδητοποιείς ότι τροφοδοτεί την δραστηριότητα, αλλά δεν τα έχεις με αυτές, με αυτόν τα έχεις, οπότε ό,τι έχεις να συζητήσεις είναι μαζί του. Είναι πιο εύκολο να μεταφέρεις αλλού την ευθύνη για να βγει αυτός καθαρός και να μην χρειάζεται να αντιμετωπίσεις την κατάσταση αλλά αυτό που κάνει ούτε υποσυνείδητο είναι ούτε πολύ περίεργο. Φυσικά και του αρέσει, αλλιώς δεν θα το έκανε, και ο λόγος που σου τα λέει είναι για να μπορεί να συνεχίσει να το κάνει με τις ευχές σου, νομιμοποιώντας το και μειώνοντας τη σημασία που έχει. Βλέπει ότι δεν αντιδράς. Όταν αποφασίσεις να το θέσεις ξεκάθαρα θα σου πει ότι είσαι υπερβολική και ζηλιάρα, και μετά να δω πώς θα το χειριστείς.

________________
3.


Με τον φίλο μου έχουμε 20+ διαφορά ηλικίας. Μέχρι τώρα ζούσαμε στο εξωτερικό (εγώ για σπουδές, αυτός γιατί είναι από δω) Τώρα έχοντας επιστρέψει (και οι δύο - αυτός ήρθε να μείνει εδώ για μένα) δυσκολεύομαι πολύ να αποκαλύψω αυτην την σχέση στους άλλους (φίλους, οικογένεια κλπ) Δεν θέλω να ακουστώ ignorant και entitled όσον αφορά στους ομοφυλόφιλους αλλά πραγματικά νιώθω σαν να είναι coming out. Η μητέρα μου το κατάλαβε (από μηνύματα στο ΦΒ) και το βρήκε πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί. Για τον πατέρα μου δεν θέλω καν να το σκέφτομαι. Το πρόβλημα είναι οτί για επαγγελματικούς λόγους πρέπει να αφήσω την Αθήνα και για λίγο καιρό (6-10 μήνες) να πάω στο χωριό του πατέρα μου. Εκείνος (ο φίλος μου, όχι ο πατέρας μου. Αστειάκι.) είναι πρόθυμος να με ακολουθήσει κι εκεί αλλά εγώ σκέφτομαι το πόσο μικρό είναι το χωριό (πολύ), πόσο κουτσομπολιό θα πέσει (ακόμη περισσότερο), την οικογένεια εκεί, την οικογένεια εδώ που σίγουρα θα το μάθει οτι συζητιόμαστε. Ο φίλος μου νομίζει πως είμαι πολύ εγωίστρια που βάζω την γνώμη που έχουν οι άλλοι για μένα πάνω από αυτό που έχουμε. Είμαι ρε συ Α, μπα;. Είναι όντως οτι δεν θέλω να ξεβολευτώ και να συγκρουστώ ή αυτός το βρίσκει εύκολο έχοντας μεγαλώσει σε άλλα, πιο ανοιχτομυαλα περιβάλλοντα Ευρώπης; Παίζει ρόλο το νεαρό της ηλικίας μου που δεν φέρομαι και τόσο σαν ενήλικη; (Είμαι 24) Ξέρω τι γνώμη που έχεις για τις σχέσεις με τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας αλλά δεν ρωτάω γι' αυτό. Είμαι πολύ εγωίστρια, ενώ αυτός μετακόμισε στην Αθήνα για μένα; Τον βάζω σε δεύτερη μοίρα για να είμαι εγώ καλά με τον περίγυρο που δεν (θα 'πρεπε να) με νοιάζει;

Σύγνωμη για το κατεβατό. Πραγματικά δεν έχω με ποιον άλλον να το συζητήσω. Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Ελπίζω να σε βρίσκω καλά :)- Penelope

Γιατί δεν έχεις άλλον να το συζητήσεις; Επειδή από μόνη σου αποκλείστηκες.


Δεν θα σου πω ότι είναι λάθος να τα έχεις με κάποιον που είναι 20 χρόνια μεγαλύτερος. Με έχεις παρεξηγήσει. Δεν είμαι ενάντια αυτών των σχέσεων. Αυτό που λέω είναι ότι η ηλικία είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Δεν είναι απαγορευτικός ή ευνοϊκός, αλλά η ηλικία δεν είναι απλώς «ένα νούμερο» και ότι όποιος μπαίνει σε σχέση με αυτό το δεδομένο δεν έχει περιθώριο να το αγνοεί. Δεν μπορεί να παριστάνει ότι δεν υπάρχει. Άλλωστε αυτό αποδεικνύεται από αυτό που γράφεις.


Η διαφορά είναι δεδομένη, το σημαντικό είναι τι κάνεις με αυτήν. Φυσικά δεν μπορείς να αγνοήσεις τους άλλους, γιατί τα ζευγάρια χρειάζονται την έγκριση της κοινωνίας για να σταθεροποιηθούν, ή μάλλον, όταν την έχουν, σταθεροποιούνται πιο γρήγορα. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν ζευγάρια εσωτερικά αταίριαστα που συνεχίζουν για χρόνια: επειδή στα χαρτιά, στα μάτια των άλλων, φαίνονται ταιριαστά. Λόγω κοινής κοινωνικής θέσης, λόγω παρόμοιας μόρφωσης, και ναι, λόγω κοντινής ηλικίας.


Από την άλλη, εσύ τη δική σου ζωή πρέπει να ζήσεις, και μερικές φορές χρειάζεται να αποδείξουμε στους άλλους ότι ξέρουμε τι κάνουμε για να ζήσουμε τη ζωή που θέλουμε. Κυρίως έτσι θα πάρουμε την έγκριση, με αυτοπεποίθηση και σιγουριά, όχι με παρακαλετά. Όσο πιο αβέβαιη είσαι, τόσο πιο σφοδρές επιθέσεις θα δεχτείς. Και κοίτα να αποενοχοποιηθείς στα αλήθεια, όχι για χάρη των άλλων, κυρίως για σένα. Σε περνάει 20+ χρόνια, αυτόν διάλεξες, είναι δικό σου θέμα, και τα προβλήματα που προκύπτουν εξαιτίας αυτού, αν προκύψουν, είναι επίσης δικό σου θέμα.

________________
4.


Αγαπητή Λένα,
τελειώνω το δεύτερο έτος των σπουδών μου και όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ οτι μάλλον δεν μου ταιριάζει αυτό που λένε φοιτητική ζωή. Η σχολή μου δεν με ενθουσιάζει. Δεν είναι οτι απεχθάνομαι το αντικείμενο των σπουδών μου, απλά δεν έχω την πειθαρχία να στρωθώ στο διάβασμα που απαιτείται, με αποτέλεσμα να χάνω επεισόδια και στις εξεταστικές να μην ξέρω απο πού να πιαστώ. Έχω βρει μια παρέα με άτομα που συμπαθώ ιδιαίτερα, αλλά και πάλι στις εξόδους μας νιώθω οτι με πνιγει η ρουτίνα. Πιστεύω οτι είμαι σε μια πολύ δημιουργική ηλικία, αισθάνομαι ικανή, αλλά δεν ξέρω που να διοχετεύσω την δημιουργικότητά μου. Κάνω κάποιες δραστηριότητες εκτός σχολής και έχω αρκετά ενδιαφέροντα, όμως δεν νιώθω οτι κάτι από αυτά με γεμίζει ιδιαίτερα. Θεωρώ οτι το κύριο ''πρόβλημά'' μου είναι οτι δεν κουράζομαι να πετύχω κάτι, πχ καλούς βαθμούς, καλό απολυτήριο, αλλά ταυτόχρονα ανταμείβω τον εαυτό μου με καφέδες βόλτες κτλ. Μη φανταστείς οτι συμβαίνει συνέχεια αυτό. Μπορεί να βγαίνουμε 1-2 φορές την εβδομάδα.
Πώς προτείνεις να ψαχτώ, για να βρω αυτό που μου αρέσει πραγματικά και για το οποίο θα στρωθώ στη δουλειά? Δεν εννοώ μόνο σε επίπεδο σπουδών
Σ' ευχαριστώ προκαταβολικά!- electra

Η σειρά είναι ανάποδη από αυτή που νομίζεις. Δεν θα βρεις αυτό που σου αρέσει αν πρώτα δεν στρωθείς στη δουλειά για να το ανακαλύψεις. Η δουλειά προηγείται του πάθους που φαντασιώνεσαι. Αυτό που σου κρύβει όλα τα ενδιαφέροντα που έχει η ζωή είναι η τεμπελιά σου. Δε νομίζω ότι σου λέω κάτι καινούριο, το έχεις καταλάβει και μόνη σου, μόνο που δεν είναι «πρόβλημα», μέσα σε εισαγωγικά. Είναι πρόβλημα.


Πού περιμένεις να το βρεις αυτό το «κάτι», και πώς; Στον καφέ; Στην ανάλυση του γεγονότος ότι δεν προσπαθείς αρκετά για τίποτα; Οι δραστηριότητες είναι κανένα σινεμά και ένα βιβλίο το μήνα; Έχεις προσπαθήσει να δουλέψεις πολύ, πάρα πολύ για κάτι, για να καταλάβεις αν είσαι καλή σ' αυτό;


Προτείνω να ψαχτείς με αυτά που έχεις ήδη. Αυτά, αν δουλέψεις, θα σε οδηγήσουν σε αυτό που σου αρέσει «πραγματικά», γιατί τώρα δεν έχεις ιδέα ποιο είναι, και είναι βέβαιο ότι δεν θα σου παρουσιαστεί μέσα σε ένα όραμα.

________________
5.


Γεια! ειμαι 29χρονων, πρόσφατα εκανα μωρο με τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου και η σχεςη μας οπως και η ζωη μου γενικά παει μπορω να πω υπέροχα.οχι δεν ειμαστε πλούσιοι, ναι έχουμε προβλήματα και μάλιστα σοβαρά μιας και ο έρωτας μου εχει ενα αυτοάνοσο νόσημα και πολυ συχνά μας απασχολεί αυτο.over all ομως επειδη μεσα τη ζωη ειναι αυτα και επειδη προσπαθούμε να εκτιμάμαι αυτα που κερδίσαμε και αυτα μου μας έτυχαν all good. Και τωρα το θεμα. Ο συντροφος μου εχει μια αδερφή, παντρεμένη, έγκυο, πολυ αγαπημένη για κείνον. Αυτη η αδερφή ενώ ξεκίνησε να ειναι ενα πολυ συμπαθητικό πρόσωπο, εχει καταλήξει να μου γυρίζει τα μυαλά.ειμαι υπερβολική και το ξερω, και αυτο ειναι και το προβλημα μου! Διότι δεν μπορω να ξεπεράσω ολα αυτα που κανει και κυρίως τον τροπο που τα κανει! Δεν νομιζω οτι εχει αξία να πω γεγονότα γιατι πραγματικα θα χάσουμε τον χρόνο μας και δεν ειναι αυτο το θεμα. Ας πούμε οτι απο την δικη μου οπτική γωνία ειναι κακομαθημένη και παρεμβατική με εναν πολυ ύπουλο και φαινομενικά αθώο τροπο που για να περάσει το δικό της η για να εξασφαλίσει την εικόνα της "καλής κόρης" μας μπλεκει όλους και στεναχωρεί αφάνταστα το σύντροφο μου που σωματοποιει σχεδόν καθε συναίσθημα. Ανοιχτά η ίδια δεν αφήνει περιθώριο σύγκρουσης, να τσακωθουμε να τα βρούμε να τελειώνουμε (οπως κανω εγω συνήθως). Θελω να την δεχτώ και να πάψουμε να συγκρουομαστε με τον σύντροφο μου για αυτήν, η με αφορμή αυτη. Θελω να νιώσω αυτο που ξερω! Οτι μαζι του παντρεύτηκα και την οικογένεια του κλπ. Δεν περιμενω οτι θα αλλάξω γνώμη που μακάρι.... Αλλα θελω να την δεχτώ χωρις να με εξοργίζει, να μην εχω προσδοκίες η απαιτήσεις...αυτο. Μου ειναι φοβερα δύσκολο. Γνώμη?- Fole


Νομίζω ο τρόπος για να μην έχεις προσδοκίες ή απαιτήσεις είναι να παραδεχτείς ποιες είναι και μετά να τις προσαρμόσεις. Να τις κάνεις πιο ρεαλιστικές, εκτιμώντας τα δεδομένα με ειλικρίνεια. Αν περιμένεις να αλλάξει αυτή, ή να αλλάξεις εσύ, ή να λυθεί το θέμα ξαφνικά και από μόνο του... δεν θα τη δεχτείς ποτέ.


Δεν είσαι «εσύ» και «αυτή». Είσαι εσύ με τον σύντροφό σου, και ο σύντροφός σου έχει μια αδερφή. Είναι ένα θέμα που έχετε στη ζωή σας από κοινού, δεν χρειάζεται – δεν είναι καλή ιδέα – να προσπαθείς να το χειρίζεσαι διαφορετικά από αυτόν. Μην τον αποξενώνεις, είναι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις και είναι και εις βάρος σου. Έχει περισσότερη σημασία τη νιώθει αυτός για το θέμα από σένα. Δεν είναι δική σου αδερφή και μπορείς να την απορρίψεις, αυτός δεν μπορεί να το κάνει. Δείξε του ότι είσαι σύμμαχος. Όχι προστάτης και κυρίως όχι αντίπαλος.

________________
6.

Αγαπητή Α,μπα;
Γιατί όταν κάνουμε μπάνιο τραγουδάμε καλύτερα και φαινόμαστε πιο όμορφοι;
(Παράλληλα, μου έρχεται στο μυαλό ο Giancarlo στο "Μεσάνυχτα στο Παρίσι"
Και, τέλος, μήπως έχεις καμία πρόταση για cocktail με gin, αγγούρι και τζίντζερ, παρακαλώ;
Ευχαριστώ-shower singer


1. Ιδέα σου είναι, αλλά δεν υπάρχει λόγος να την αλλάξεις
2. Gin Fizz με τζίντζερ


Σιρόπι τζίντζερ:

Βράζεις ένα φλιτζάνι νερό με ένα φλιτζάνι ζάχαρη και τζίντζερ κομμένο σε κομματάκια σε χαμηλή φωτιά μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Το βγάζεις από τη φωτιά και το αφήνεις να κάτσει για μισή ώρα. Στραγγίζεις το υγρό και το βάζεις στο ψυγείο.


Gin Fizz με τζίντζερ
Αν βαριέσαι, λιώνεις λίγο αγγούρι σε κομμάτια μέσα σε ένα χαμηλό ποτήρι με τη βοήθεια πηρουνιού ή κουταλιού ή γουδοχεριού. Προσθέτεις δύο σφηνάκια τζιν, ένα σφηνάκι σιρόπι τζίντζερ, ένα σφηνάκι χυμό λάιμ και συμπληρώνεις με πάγο και σόδα. Αν δεν βαριέσαι, κάνεις πρώτα χυμό το αγγούρι, μέσα σε μούλτι, και μετά υπομονετικό στράγγισμα. Χρειάζεσαι 1-2 σφηνάκια ανά ποτήρι, ανάλογα με τα γούστα.

________________
7.


Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με ένα φίλο, για τους «δασκάλους» και τους καθηγητές που είχαμε στα 12 χρόνια του σχολείου.

Και οι δύο είχαμε να σκεφτούμε τουλάχιστον δέκα ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να διδάσκουν παιδιά που διαμορφώνουν άποψη, ειδικά στο δημοτικό και τα πρώτα χρόνια του γυμνασίου. Αριθμός που μου φάνηκε εξωπραγματικός, αν σκεφτείς ειδικά ότι μεγαλώσαμε σε εντελώς διαφορετικό περιβάλλον -εγώ στην επαρχεία κι αυτός στην Αθήνα.

Δεν αναφέρομαι σ'αυτούς που δεν έχουν όρεξη για τη δουλειά τους, ή δεν μπορούν να προσεγγίσουν ένα παιδί ή έναν έφηβο. Λέω για αυτόν, που στην δευτέρα γυμνασίου μας μιλούσε με τις ώρες για την ομάδα Ε και τους εξωγήινους που πρέπει υποχρεωτικά να πιστέψουμε για να τα πάμε καλά μαζί του. Ή γι' αυτόν που δίδασκε θρησκευτικά σαν να προσπαθούσε να προσηλυτίσει μια ομάδα 20 ατόμων σε μια αίρεση που ΜΟΝΟ αυτός ξέρει τη δύναμή της -όπως τουλάχιστον έδειχνε να πιστεύει.

Εσύ συνάντησες τέτοιους ανθρώπους στη σχολική σου ζωή ή οι δύο που έτυχε να το συζητάμε ήμασταν απλά... άτυχοι;

Είχα μερικά ναυάγια της ζωής για δασκάλους αλλά όχι κάποιον που δεν θα έπρεπε να διδάσκει. Αν είχα κάποιον που έλεγε για εξωγήινους ή για αιρέσεις σίγουρα θα το θυμόμουν, αλλά δεν ήμουν τόσο τυχερή. Η στατιστική που κάνατε οι δυο σας είναι άχρηστη, όπως άχρηστη είναι και η δική μου εμπειρία. Όμως επειδή με ιντριγκάρει το θέμα γιατί φαίνεται να έχει ζουμί, και δυστυχώς, δεν έχω σχετική εμπειρία για να καταθέσω, ρωτάω τους αναγνώστες:


Ποιος ήταν ο πιο ακατάλληλος δάσκαλος που είχατε ποτέ, και γιατί;

95

ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

20 σχόλια
#7Πέμπτη δημοτικού, κλείδωνε την πόρτα της τάξης, μας έλεγε κ εμάς για διάφορες θεωρίες και συνωμοσίες, εξωγήινους και μάλιστα έλεγε σε όποιον ήθελε να πήγαινε το καλοκαίρι σπίτι του να τα συζητήσουν γιατί αν τα πει δημόσια θα τον βρούνε από τη νασα και θα τον πετάξουνε σε κανένα χαντάκι. Επίσης πήγαινε στα αγόρια και τους τσίμπαγε τον πισινό για να σταματήσουν να κάνουν φασαρία. Σάικο....... Κατά τα άλλα απλά τρελάρες ή βαριεστημένους που κατά τη γνώμη μου ούτε αυτοί θα έπρεπε να διδάσκουν. Η μόρφωση των παιδιών, και δη σε μικρή ηλικία, δεν είναι κάτι που πρέπει να γίνει όπως όπως να τελειώνουμε, πρέπει να είναι μια διαδικασία που θα παράγει λειτουργικούς σε κοινωνικό επίπεδο ανθρώπους.
#7Ο γυμναστής μας στην πρώτη λυκείου πετούσε μια μπάλα στα αγόρια και έπαιρνε όλα τα κορίτσια (μόνο) στο πίσω μέρος του προαυλίου να κάνουμε "γυμναστική". Το μόνο που μας έβαζε να κάνουμε ήταν να βάζουμε τα πόδια σε κάτι κάγκελα και να κάνουμε ανοίγματα, να σκύβουμε και τέτοια, και ερχόταν από πίσω μας και σχολίαζε. Το σκέφτομαι και σιχαίνομαι, αλλά δεν καταλαβαίναμε εμείς τίποτα τότε. Σιχαμένος.
#7 Σιγουρα εναν απο τους καθηγητες που δεν θα ξεχασω ποτε ειναι ο μαθηματικος στο γυμνασιο. Ο ανθρωπος ολο το χειμωνα φοραγε ενα παλτο απο το οποιο εβγαινε αυτη η εξαιρετικη μυρωδια της ναφθαλινης. Ακριβως...να αναγκαζομαστε Δεκεμβρη και Γεναρη μηνα να εχουμε ολα τα παραθυρα ανοιχτα, δεν θα μιλησω για οσους ειχαν την τυχη να καθονται κοντα στην εδρα. Και αυτο ηταν μονο η αρχη...
Ας πω & εγω για δασκαλους-καθηγητες.1)Θεολογος-Παπας 3ηΓυμνασιου μου εβαζε ολο τον χρονο 13 ,επειδη δεν ημουν Ορθοδοξος!2)Γυμνασιαρχης 3η Γυμνασιου,δεν ηθελε να με βαλουν παραστατη στην σημαια, επειδη δεν ειχα ελληνικο επωνυμο.!3)Καθηγητρια Ιστοριας ,Γ'Λυκειου, που μας ελεγε οτι πρεπει να θαυμαζουμε τον Κεμαλ Ατατουρκ.Ανηκε η ιδια στην εξωκοινωβουλευτικη Αριστερα.4)Καθηγητης στο μαθημα της Λογικης & Αγωγης του Πολιτη,εκανε σε καθε μαθημα προπαγανδα υπερ του ΚΚΕ, & τις Κυριακες πουλουσε Ριζοσπαστη εξω απο γηπεδο.Νομιζω ομως οτι το ιδιο ασχημη ηταν η νοοτροπια & των υπολοιπων,που εδινα ιδιαιτερη σημασια μονο στον καλυτερο ,καθε ταξης στα Μαθηματικα & στον αντιστοιχο,στα Αρχαια.Ολοι οι αλλοι μαθητες & τα ενδιαφεροντα τους περνουσαν απαρατηρητα.
Περίεργους δασκάλους είχα αρκετούς, κυρίως στο Λύκειο. Οι δύο πιο ακατάλληλοι όμως ήταν ένας παπάς που έκανε θρησκευτικά και χούφτωνε 2 αγόρια (στην τάξη μου τουλάχιστον) περιστασιακά με δικαιολογίες του στυλ ότι καπνίζουν και ψάχνει να βρει τα τσιγάρα, και έναν μαθηματικό που σήκωνε στον πίνακα, σε όλη την Α' και Β' Λυκείου, μόνο τις 2 ωραιότερες κοπέλες της τάξης, από την αρχή ως το τέλος του μαθήματος (και την ώρα της παράδοσης) και αυτός έβαζε τα χέρια στις τσέπες και καθόταν και τις κοίταζε.
Δασκαλος 5ής δημοτικού (κυνηγός ο ίδιος) μας ελεγε οτι οι οι κυνηγοι ειναι προστατες της φύσης και βοηθούν στην διατήρηση της ισορροπιας του οικοσυστήματος και οτι αν δεν ηταν αυτοι, οι λαγοι θα πλήθαιναν και θα κατεβαιναν να μας φάνε!!!!Ο φυσικος μου στην Γ λυκειου, είχε τόσο καλή κριτική ικανοτητα που μου έβαλε 16 ενω στις πανελλήνιες εγραψα 19!!!!
@3: Λίγο η ώρα, λίγο τα ουίσκυ και λίγο η ερώτησή σου, με κάνουν να θέλω να σου διηγηθώ μια, φαινομενικά άσχετη, πραγματική ιστορία. Πριν κάποια χρόνια είχα πάει να επισκεφτώ τη γιαγιά μου, στο επαρχιακό χωριό που μένει. Όπως τα λέγαμε, περνά η –ας την πούμε- κυρία Ρένα. Η γιαγιά μου έλαμψε από χαρά μόλις την είδε και της είπε να περάσει, να γνωρίσει και μένα. Μπαίνοντας η κ. Ρένα στο σπίτι, εντυπωσιάστηκα. Αν όχι συνομήλικη της γιαγιάς μου, σίγουρα ήταν άνω των 70. Κομψή, όμορφα ντυμένη, με το ξανθό μαλλί, το κόκκινο κραγιόν και το τσιγάρο ξεχώριζε. Μόλις έφυγε, ζήτησα να μάθω από πού την γνωρίζει, καθόσον δεν περίμενα η γιαγιά μου να συναστρέφεται μια τόσο φινετσάτη γυναίκα."Ααα, η ιστορία της έχει ενδιαφέρον. Δεν είναι από εδώ, αλλά από την .... Την γνώρισε ο –ας πούμε- Δημήτρης, στο καμπαρέ που δούλευε, δίπλα στην .... (γειτονική επαρχιακή πόλη). Ο Δημήτρης από την άλλη, παιδί από αξιοσέβαστη τοπική οικογένεια. Σε πείσμα όλων, ακόμα και των αδερφών της που την είχαν διαγράψει από την οικογένειά τους, την παντρεύτηκε. Και δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην αγάπησε και να μην αποδέχτηκε τη Ρένα για την καλή της ψυχή. Και πόσο όμορφο και ταιριαστό ζευγάρι ήταν! Φαντάσου, όταν πέθαινε ο πεθερός της, αυτή ζήτησε να δει τελευταία. Κι ας μην είδε εγγόνια!»Η Ρένα και ο Δημήτρης τα κατάφεραν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, δεκαετία του ’50, με όσα ταμπού μπορούσε να κουβαλά η τοπική κοινωνία. Αυτό που τόσο φλύαρα θέλω να πω, και που δεν είναι κάτι διαφορετικό από όσα είπε η Λένα, δεν είναι «εσείς ενάντια στην τοπική κοινωνία», αλλά εσύ ενάντια στη σχέση σου. Αν την πιστεύεις, θα την στηρίξεις. Αν νιώθεις ηθικά υποχρεωμένη που ήρθε Αθήνα, ενώ ίσως καταβάθος δεν συμμερίζεσαι την ίδια αγάπη, πάλι δεν σε εγκλωβίζει η οικογένεια ή η τοπική κοινωνία, αλλά βρίσκεις τρόπους να κλωτσας. Μπορεί απλά το νεαρό της ηλικίας σου να σε κάνει να το βλέπεις πιο δύσκολο από όσο είναι, και ελπίζω το love story να βοήθησε :) Όπως και να’ναι, εσύ ξέρεις καλύτερα και εύχομαι όλα να πάνε όπως επιθυμείς.
#3 Όχι, αγαπητή Penelope (με το υπέροχο όνομα). Δεν είσαι καθόλου εγωίστρια - απορώ και πώς σου πέρασε από το μυαλό τέτοια ιδέα. Απλώς, αντιμετωπίζεις δυσκολία στην κοινωνική διαχείριση της σχέσης σου. Ναι, είναι ακριβώς (και όχι περίπου) coming out! Προκατάληψη κυριαρχεί και εδώ από την πλευρά του περίγυρου (και πιθανώς με όλα τα παρελκόμενα μαζί) - δεν είναι αστείο. Αν δε βρεις τρόπο να το κάνεις, μην το κάνεις. Η ιδιωτική ζωή - γι' αυτό λέγεται ιδιωτική - δεν είναι ανάγκη να αφορά αλλά ούτε και να έρχεται εις γνωση κανενός άλλου, αν το ίδιο το ζευγάρι δεν επιλέγει για κάποιους λόγους να την κοινοποιήσει. Ο σύντροφός σου θα έπρεπε να σε στηρίζει σ' αυτό. Παριστάνει δηλαδή ότι δε θα αντιμετωπίσεις πρόβλημα κοινοποιώντας το σε μια στενή συντηρητική κοινωνία ή ακόμα και στους δικούς σου; Πού ζει;;! Στο Manhattan; Ακόμα κι έτσι, καιρός να μάθει για τις συνθήκες ζωής στην ψωροκώσταινα, λοιπόν, και να μη στρουθοκαμηλίζει. Από κοινού θα καταλήξετε σε λύση ήρεμα και σταδιακά (αν τελικά καταλήξετε), όχι υπό πίεση.
#7 Καθηγήτρια θρησκευτικών(απο τις πολύ συμπαθητικές ειλικρινά) φωναζε "μπηκε ο διάβολος μέσα της", όταν μια συμμαθήτριά μου έπαθε κρίση επιληψίας (αυτό νομίζω ήταν το πιο απαράδεκτο γεγονός των μαθητικών μου χρόνων). Άλλος καθηγητής θρησκευτικών να λέει με ύφος στην μικρότερη αδερφή μου "η αδερφή σου τα πήγε καλύτερα απο σένα με τους βαθμούς".ΥΓ1 Δεν έχω εμπάθεια με τους θεολόγους. Ένας απο τους αγαπημένους μου καθηγητές ήταν επίσης θεολόγος. Ο γλυκούλης μιλούσε με αγάπη και θυμόταν όλους τους μαθητές του.ΥΓ2Πάντως προσπαθώντας να θυμηθώ ακατάλληλους καθηγητές, περισσότερο θυμόμουν συμμαθητές μου να θάβουν(δεν μπορώ να βρω καλύτερη λέξη) καθηγητές, που ναι, μεν, δεν είχαν την τέλεια συμπεριφορά αλλά δεν ήταν και τέρατα, παρά πραγματικά τέρατα. Νομίζω, δηλαδή, ότι επειδή ως μαθητές είμαστε αρκετά ανώριμοι και ασυνεπείς (προσωπικη αποψη) πιθανώς βλέπαμε κάπως παραμορφωμένα την αυστηρότητα των καθηγητών.ΥΓ3 Ναι, ημουν φύτουκλας.
#1&2 Είναι ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ ότι αυτός τροφοδοτεί όλη αυτή τη δραστηριότητα. Δεν έχει stalkers!!! Aυτό είναι μια ανοησία που όποιος τη σκέφτηκε ψάχνει για ΠΟΛΥ ΦΤΗΝΕΣ δικαιολογίες. Ακόμα και με την ανοχή του (δηλαδή ακόμα κι αν απαντά μονολεκτικά, ή και καθόλου που λέει ο λόγος - πράγμα που απ' ό, τι λέτε δε συμβαίνει καν) αυτός το τροφοδοτεί διότι δεν κλείνει οριστικά τις πόρτες. Και, κατ' επέκταση, τροφοδοτεί και ευθύνεται για τις δικές σας ανησυχίες και ανασφάλειες. Σας συστήνω να μη σας ενδιαφέρει ο λόγος για τον οποίον συμπεριφέρεται έτσι και να θέσετε τα όριά σας ξεκάθαρα! Είναι προφανές ότι δεν το έχετε κάνει - τουλάχιστον όχι με το σωστό και αποτελεσματικό τρόπο. Ο σύντροφός σας πρέπει να τα γνωρίζει και να του τα παρουσιάσετε αυστηρά (υπό την έννοια των αυστηρών γραμμών της οριοθέτησής σας) και να είστε ΞΕΚΑΘΑΡΕΣ πάνω σ' αυτό, σε μια συζήτηση που θα ανοίξετε μαζί του με αυτό ακριβώς το θέμα. Αν θέλετε και αισθάνεστε έτσι μάλιστα, μπορείτε να του το θέσετε υπό τη μορφή τελεσίγραφου (εγώ το έχω κάνει μια φορά σε μια αντίστοιχη περίπτωση και διακαιώθηκα από την αντίδρασή του - τα φλερτάκια και οι κάθε είδος συνομιλίες με πρώην/γυναίκες που τον διεκδικούσαν όντως κόπηκαν ΜΑΧΑΙΡΙ μετά από τη συζήτησή μας, καθώς ήμουν κάθετη και αποφασισμένη : δηλαδή, αν πράγματι συνεχιζόντουσαν μετά από την κουβέντα μας θα τον άφηνα στ' αλήθεια). Από την αντίδραση και τη μετέπειτα συμπεριφορά του θα καταλάβετε αν ταιριάζετε (στο θέμα των ορίων) και θα πάρετε την απόφασή σας έχοντας πλέον ορατά και τελεσίδικα τα δεδομένα που θέλετε.
#7Πιστεύω πως δεν υπάρχουν και πολλοί καθηγητές που κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Στο δικό μου λύκειο ας πούμε(ιδιωτικό σχολείο) είχαμε καθηγητή μαθηματικών που συχνά είχε σχέσεις(ερωτικές) με μαθήτριες. Το πιο άσχημο πράγμα που θυμάμαι. Και πολλά άλλα βέβαια, που όμως δε θέλω να τα πω
Στις 2 τελευταίες τάξεις του δημοτικού, στην επαρχία, είχαμε έναν δάσκαλο με ένα τρομερά ανατριχιαστικο βλέμμα, που ήταν ευγενέστατος με τα κοριτσάκια, αλλά σκότωνε στο ξύλο τα αγόρια. Χαστούκια, και κλωτσιές στα παιδιά από την Αλβανία. Και ο διευθυντής στο ίδιο σχολείο είχε βέργα και χτυπούσε τους ταραξίες, επίσης μόνο αγόρια. Μιλάω για έτη 99-2001.Και το πιο τρομακτικό είναι ότι είχα φτάσει να τη θεωρώ φυσιολογική τιμωρία, μέχρι να μεγαλώσω και να αντιληφθώ τι ήταν αυτό που έβλεπα.
#7 Αγαπητέ φίλε της ερώτησης..Να με συγχίσεις θέλεις;;Προσωπική άποψη ότι όλοι οι δάσκαλοι-καθηγητές ήταν κομπλεξικοί και το έπαιζαν εξουσία(αναφέρομαι για 12 χρόνια πριν που έχω τελειώσει το σχολείο),φαντάζομαι οι σημερινοί εκπαιδευτικοί είναι μια χαρά.Λοιπόν στο δημοτικό είχαμε μια δασκάλα που το πρωί μας έκανε μάθημα και το απόγευμα μάθαμε ότι αυτοκτόνησε επειδή την παράτησε ο γκόμενος.Στην 6η δημοτικού έπαθα κρίση πανικού(τότε δεν ήξερα τι ήταν τα τελευταία χρόνια το ανακάλυψα),επειδή λέει μιλούσα.Έβαλε τιμωρία εμένα και την διπλανή μου να στεκόμαστε όρθιες.Ήταν άδικο γιατί δεν μιλούσα και μάλλον ο οργανισμός μου αντέδρασε.Στη Β' λυκείου μαθηματικός σήκωσε μια κοπέλα στον πίνακα για να λύσει άσκηση,την ξεφτίλισε,μιλάμε για χοντρό βρίσιμο και εκείνη λιποθύμησε.Γ' λυκείου ο φυσικός κοιτούσε όλα τα κορίτσια πολύ πονηρά.Αυτό όμως που με πείραξε περισσότερο όλων ήταν όταν στην 6η ο γελοίος ο τύπος,ο γυμναστής,μού έβαλε 8 και δεν έγινα σημαιοφόρος.Πολύ με πλήγωσε!Κατά τ'άλλα είχε πέσει και ξύλο από δασκάλους κυρίως στα αγόρια.Ααα και μια νηπιαγωγός που την έπιασε υστερία με κλάμα και ουρλιαχτά επειδή δεν της έδιναν τις ώρες που ήθελε.Τώρα που το ξανασκέφτομαι το σημερινό bullying εμείς το είχαμε από τους εκπαιδευτικούς,ανάμεσα στα παιδιά δεν υπήρχε αυτό το φαινόμενο.Μου έρχονται κι άλλες τέτοιες ευχάριστες αναμνήσεις βγαλμένες από τα παραμύθια της Disney,αλλά το κόβω εδώ!
Έτσι για αλλαγή. Είχα ένα θεολόγο στο σχολείο που τον φωνάζαμε Άγιο. Σάρδης το επώνυμό του. Πολύ καλός καθηγητής και υπέροχος άνθρωπος. Πάντα πρόθυμος να βοηθήσει σε όλα.Επίσης εξαιρετική χημικός η κυρία Μπουχάγερ, η οποία ήταν τόσο καλή που διαβάζαμε όλοι το μάθημά της μόνο και μόνο γιατί φαινόταν η χαρά της.Και θα κλείσω με την πιο ιδιότροπη, της οποίας έχω ξεχάσει το επώνυμο( τελικά όντως το μυαλό μου σβήνει κακές εμπειρίες), η οποία ήθελε η πόρτα και τα παράθυρα να είναι ανοιχτά σε συγκεκριμένες μοίρες καθώς δίδασκε.
Αθυρόστομε ποιά χρονιά τελείωσες; Δε θυμάμαι την ιδιότροπη με τα παράθυρα. Θυμάμαι όμως τη φιλόλογο που τιμόρησε ένα ολόκληρο τμήμα με αποβολή γιατί μια μαθήτρια έβαλε φαγουρόσκονη στο πόμολο της πόρτας (πρωταπριλιάτικη φάρσα στη φιλόλογο) και οι υπόλοιπες δεν τη μαρτύρησαν.
Το μικρό της ιδιότροπης είναι Σαρωνίδα! Που όποτε κάποιος πήγαινε γλυκά για γιορτή ή γενέθλια έλεγε την αξέχαστη ατάκα... " Δε σε φιλάω γιατί είμαι κρυωμένη" !!!!
Μπαίνοντας στον πειρασμό να το παίξω λίγο δικηγόρος του διαβόλου (και έχοντας ομολογουμένως δει και την άλλη πλευρά του νομίσματος) εγώ από την σχολική μου εμπειρία θυμάμαι άλλου είδους ευτράπελα...πολλά τον αριθμό...με "ήρωες'' τους γονείς των συμμαθητών μου. Πρόσφατο έχω το παράδειγμα μαθήτριας που κατηγόρησε (και προσέφυγε και σε επίσημα κανάλια) καθηγητή της για άπρεπα σχόλια όταν ο βαθμός που της έβαλε στο εξάμηνο δεν συμφωνούσε με τις προσδοκίες της....σημείωση πρόκειται για ιδιαίτερα αγαπητό καθηγητή με άριστο γνωστικό επίπεδο και μεταδοτικότητα που ποτέ στο παρελθόν δεν είχε κατηγορηθεί για κάτι παρόμοιο. Γενικά πάντως θα πρέπει να γίνεται κάποια είδους αξιολόγηση και ειδικότερα οι άνθρωποι με ψυχιατρικά προβλήματα θα πρέπει να απομακρύνονται από τις σχολικές τάξεις .
#7: διαβάζοντας τα σχόλια μου ήρθε στο μυαλό ο φυσικός που είχα στην Β' λυκείου, ο οποίος ήταν γλίτσας, με γκομενιάρικο ύφος και έβαζε καλούς βαθμούς στις πιο ανεπτυγμένες κοπέλες. αυτός ο τύπος έλεγε συνέχεια και συνέχεια "παιδιά, ονομάζομαι π0υλ0π0υλ0ς, δηλαδή πούλος στο τετράγωνο"... ΑΗΔΙΑΣ
#7 Μερικές ιδιαίτερες περιπτώσεις που μου έρχονται στο μυαλό:α) δάσκαλος στο δημοτικό που φώναζε και ήταν βίαιος με τα παιδιά. Μια φορά κόλλησε στον τοίχο συμμαθητή μου και τον χαστούκισε επειδή είχε ξεχάσει το βιβλίο του. Το παρατσούκλι του ήταν "μπαμπούλας", το οποίο ήταν ηχητικά κοντά στο πραγματικο του όνομα. β)καθηγητής μαθηματικών λυκείου που την έπεφτε στις μαθήτριεςγ)καθηγητρια ιστορίας στο λύκειο που πρέπει να ειχε τα θεματάκια της . Γενικά είχε παράξενη συμπεριφορά ως καθηγήτρια πχ δεν μας επέτρεπε να ανοίξουμε τα βιβλία ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ παρά μόνο μετα από τη δική της εντολή. Αυτο που θυμάμαι είναι όταν εν ώρα διαλείμματος που μας είχε κρατήσει παράτυπα μεσα στην τάξη, πήρε το κουτί με τα μπισκότα ενός συμμαθητή μου και τα έφαγε όλα. Επειδή λέει αυτή ήταν μπροστά, άρα θεώρησε ότι της τα προσέφερε (!). Το παιδί νηστικό έμεινε πάντως... Αν θυμηθώ κι άλλα, θα ξαναγράψω.
Η δασκάλα μου από την Τετάρτη ως την Έκτη θεωρούσε σωστό να σηκώνει τα παιδιά όρθια στον πίνακα για να πουν μάθημα, και όταν ο άλλος ήταν πιο αδιάβαστος απότι μπορούσε να ανεχτεί, κατέβαζε το παντελόνι του και τον χτυπούσε με τη ζώνη της μπροστά στους υπόλοιπους, αφού βέβαια μας είχε κλειδώσει όλους μέσα στην αίθουσα.. Και διάφορα άλλα τέτοια χαριτωμένα, αλλά αυτό δεν συγκρίνεται.