Δημιουργώντας μια λιτή αλλά ευέλικτη γλώσσα, ο Καπνίσης αναμετριέται με την ιστορία της ζωγραφικής όχι για να την αναπαράγει ή να την αρνηθεί,αλλά γι' αναστοχαστεί πάνω στο πώς φτιάχνεται μια εικόνα σήμερα. Μέσα από το σχέδιο και τη ζωγραφική, που αποτελούν τον πυρήνα της έρευνάςτου,ο Καπνίσης διαμορφώνει ένα αυστηρό και εσωστρεφές σύστημα όπου η μορφή λειτουργεί ως φορέας τάξης, ρυθμού και εντάσεων. Η εικόνα δεν γεννιέται αυθόρμητα, αλλάπροκύπτει από ένα είδος οπτικής αρχιτεκτονικής. Το αδιέξοδο του τίτλου χαράζει έναν τόπο, έναν κήπο, ένα οπτικό πεδίο, ορίζοντας έτσι μια συνειδητή συνθήκη: την επιλογή να κινηθεί κανείς εντός ορίων, εντός ενός χώρου όπου δεν υπάρχουν εξωτερικές διαφυγές. Σε αυτό το πλαίσιο η ζωγραφική δεν επιζητεί διέξοδο, αλλά εμβάθυνση.