Στο σημερινό «Α μπα»: πολιτική αναλγησία

Στο σημερινό «Α μπα»: πολιτική αναλγησία Facebook Twitter
97


__________________
1.


Αγαπητή Α Μπα,
Σε διαβάζω καιρό μαζί με τον καφέ και είσαι κάτι παραπάνω από καλή συντροφιά. Το ξέρω πως γράφουν και άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα και προέχουν οι απαντήσεις τους και ότι δεν έχει όρεξη ο καθένας να ακούει τις χαζομάρες του καθενός. Επειδή όμως έτυχε να διαβάσω κάτι θα ήθελα να προσθέσω την ανάλαφρη και ανούσια νότα στη στήλη- κουβέντα να γίνεται βρε αδερφέ. Ξεκινώ. Είμαι 1.5 χρόνο με ένα παιδί, (24 εγώ, 26 αυτός) και όλα κυλάνε καλά. Μου έχει αποδείξει πως θέλει να διαθέτει όλον τον ελεύθερο χρόνο του και όσο μπορεί να ξεκλέβει από τη δουλειά του για να κάνουμε πράγματα (εγώ φροντίζω να κρατάω και μια ισορροπία στο θέμα προσωπικός χώρος), είναι ευγενικός και υποστηρικτικός, έχει αλλάξει πράγματα που του είχα μισοαστεία μισοσοβαρά επισημάνει παλιά και βασικά έχει καταφέρει να με ξεκλειδώσει και εμένα σαν άνθρωπο που ήμουν αρνητική στο θέμα να δείξεις έστω και λίγο ότι είσαι σε σχέση και γενικά καθόλου συναισθηματικά εκφραστική σε αυτόν τον τομέα (χωρίς να σήμαινε βέβαια πως από μέσα μου δεν μαίνονταν θύελλες :P ). Και στους υπόλοιπους τομείς (If you know what I mean, όλα κυλάνε μια χαρά). Θεωρητικά ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά εντωμεταξύ στο οποίο δεν πιστεύω αλλά δεν θα το αναλύσω τώρα (και αυτό). Όπως και να έχει, ένα πράγμα με απασχολεί. Ενώ γενικά δεν τσακωνόμαστε ποτέ (freaky, το ξέρω) αν δείξω ότι κάτι με ενοχλεί, και ας μην είναι σημαντικό, θα κάνει σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Θα μου μιλάει κανονικά, θα στέλνει, θα παίρνει τηλέφωνο και ας είμαι ψυχρή. Λες και περιμένει μαγικά να αλλάξει κάτι. Του έχω πει πως αυτό κάνει χειρότερα τα πράγματα και επίσης πως δεν καταλαβαίνω πως γίνεται κάποιος να το παίζει κινέζος ενώ ο άνθρωπός του έχει κάτι. Αυτό έχει συμβεί 2-3 φορές. Την τελευταία φορά, ενώ έφευγα για επαγγελματικό ταξίδι 3 μέρες, αντί να κάτσει να με ρωτήσει τι έχω, να το λύσουμε, μου έλεγε άσχετα, για τις γιορτές κλπ. Μόλις άνοιξα κουβέντα μου ζήτησε συγγνώμη και μου είπε ότι δεν θα ξαναγίνει (όπως και την προηγούμενη φορά) και ότι θα συζητάμε αμέσως τα προβλήματα. Του είπα πολλά, πχ ότι δεν θα υπάρξει άλλη φορά που θα το δεχτώ αυτό και μέσα σε αυτά και το εξής απλό και σωστό γενικά, ότι δεν γίνεται με το ζόρι να συζητάει αμέσως για τη λύση ενός προβλήματος, ότι πρέπει να θέλει να τo κάνει αλλιώς δεν έχει νόημα. Δεν ξέρω πώς να του συμπεριφερθώ όταν τον ξαναδώ. –Γιαπωνέζα


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Αν κατάλαβα καλά, αυτό που λες είναι ότι όταν κρατάς μούτρα, ο φίλος σου δεν σε ρωτάει γιατί έχεις μούτρα και κάνει σα να μη συμβαίνει τίποτα. Σχεδόν θέλω να του δώσω δίκιο. Μάλλον όχι σχεδόν – του δίνω δίκιο. Τα μούτρα δεν είναι δήλωση, αγαπητή Γιαπωνέζα. Τα μούτρα είναι επιθετική-παθητική, υπόγεια και πλάγια συμπεριφορά. Είναι η συμπεριφορά που έχουν μάθει οι γυναίκες πολύ καλά, γιατί έχουν μάθει να μην εκφράζουν άμεσα και εντελώς ξεκάθαρα, χωρίς καμία περιστροφή, αυτό που νιώθουν, για να μην τις πουν επιθετικές, απότομες ή ειρωνικές. Αυτό που καταφέρνουν όταν παραμένουν τον πλάγιο δρόμο, είναι να χάνουν το δίκιο τους ακόμη περισσότερο.


Αν κατάλαβα καλά, και δεν εννοείς κάτι άλλο, αυτό που έχω να πω είναι το εξής: όταν έχεις κάτι, να λες αυτό το κάτι που έχεις. Μην κατεβάζεις ασφάλειες περιμένοντας τον άλλον να σε ρωτήσει τι έχεις. Γιατί περιμένεις να σε ρωτήσει; Γιατί πιστεύεις ότι η συζήτηση μπορεί να ξεκινήσει μόνο από τον άλλον; Γιατί κάνεις τον άλλον υπεύθυνο για τα δικά σου συναισθήματα;


__________________
2.

Γεια σου Λενάκι μου!

Αν έπρεπε να μείνεις κλεισμένη σε ένα δωμάτιο με τις αδερφές Καρτάσιανς και Τζέννερ και τη μάνα τους, με ποιά θα έκανες παρέα και σε ποιά δεν θα μιλούσες καθόλου;
-Απορίες που έχω κι εγώ ε..

.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Γεια σου και σένα! Νομίζω ότι σχεδόν με όλες θα ήθελα να μιλήσω, γιατί για την καθεμία έχω μια ιδέα στο μυαλό μου που θα ήθελα να δω αν είναι κοντά στην πραγματικότητα. Εκτός από τη μαμά που μου φαίνεται πολύ νάρκισσος για να είναι σε θέση να κάνει συζήτηση, και μάλλον θα απέφευγα την Kylie γιατί όταν μιλάει νιώθω σα να βλέπω ρομπότ που έχει πάθει εγκεφαλικό.

__________________
3.


Αγαπητή Αμπά,
διαβάζοντας αυτό μου δημιουργείται η εξής απορία: πώς γίνεται η επιλογή του τόσο συντηρητικού ντυσίματος, η οποία πηγάζει από θρησκευτικές πεποιθήσεις, να συμβαδίζει με τη συμμετοχή σε καλλιστεία?
Δεν είναι ο σκοπός μου να τοποθετηθώ κατά του ντυσίματος. Νομίζω ότι η μουσουλμανική θρησκεία (όπως και οι περισσότερες) υπαγορεύει την ταπεινότητα και την απομάκρυνση από τη ματαιοδοξία και τον θαυμασμό "επιφανειακών" πραγμάτων όπως είναι η εξωτερική ομορφιά. Τα καλλιστεία πάλι, περιστρέφονται γύρω από την προβολή της ομορφιάς.
Το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αν θέλεις όντως να ακολουθείς πιστά τη θρησκεία σου?
Αντίστοιχο παράδειγμα νομίζω είναι οι φανατικοί χριστιανοί Αμερικάνοι οι οποίοι/ες συμμετέχουν σε καλλιστεία συνεχώς.
Για οποιονδήποτε/οποιαδήποτε συμμετέχοντα/ουσα που δηλώνει ακόλουθος κάποιου δόγματος μου δημιουργείται η ίδια απορία.
Δεν είμαι θρησκευόμενη και σαν εξωτερικός παρατηρητής αναρωτιέμαι.


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δεν είναι η πρώτη ανακολουθία μεταξύ θρησκείας, οργανωμένης θρησκείας, δόγματος, θρησκευτικής φιλοσοφίας, και επίγειας εφαρμογής από τους πιστούς. Φυσικά δεν είναι και η τελευταία.


Ακριβώς επειδή πρέπει να ικανοποιούνται και περιλαμβάνονται τεράστια πλήθη υπό την ομπρέλα μιας τεράστιας εταιρείας, γίνονται πολλά σκόντα, απλοποιήσεις, εξαιρέσεις, εναλλακτικές ερμηνείες, παραλλαγές, και οι Εκκλησίες βάζουν συνέχεια κι άλλο νερό στο κρασί τους. Αλλιώς θα ήταν αδύνατον να κρατάνε για αιώνες. Σκέψου – ποια άλλη οργάνωση κρατάει τόσο καιρό; Μόνο η θρησκευτική. Για την συνέχεια της και την επιβίωση της είναι αναγκαία η τεράστια λάσκα στις ερμηνείες για το σωστό.


Μια μουσουλμάνα πήγε στα καλλιστεία με θρησκευτικό ένδυμα. Αν το έκανε μια άλλη μουσουλμάνα σε άλλη περιοχή της γης μπορεί να την πετροβολούσαν μέχρι θανάτου. Σε άλλο μέρος θα πετροβολούσαν όλους όσους αναφέρουν καλλιστεία. Η θρησκεία υποτίθεται ότι είναι η ίδια, αλλά είναι; Όποιον ρωτήσεις από αυτούς, θα σου πει ένα επιχείρημα για το πώς συμβαδίζουν οι πράξεις του με ένα Άγιο Κείμενο. Και όλοι δίκιο θα έχουν, σύμφωνα με την δική τους θρησκευτική αντιμετώπιση. Και όλοι οι άλλοι, φυσικά, άδικο.

 

__________________
4.

Αγαπητη Αμπουλα καλησπερα.Στα 30 μου συνειδητοποιησα οτι μαλλον ειμαι απιστευτα ανθρωποδιωχτης, εχω μια σχεση περιπου 3 ετων που ειναι πολυ περιεργη και σχεδον πλεον δεν εχω φιλους γυρω μου. Μετα απο χρονια που εθελοτυφλουσα, καταλαβα οτι προφανως φταιει η συμπεριφορα μου. Καπως πληγωνω τον κοσμο η τον τσαντιζω η δεν με συμπαθει και δεν θελει να κανει παρεα μαζι μου. Στη αρχη νομιζα οτι η απομακρυνηση ανθρωπων οφειλεται στο οτι αλλαζουν οι ζωες τους και οτι κανουν οικεγενειες κλπ και δεν εχουν χρονο αλλα μετα σκεφτηκα...μαλλον δεν εχουν χρονο για εμενα, τους την σπαω, δεν με θελουν, ειμαι και μιζερη, ποιος εχει ορεξη για μια μιζερη. Προσφατα εχασα μια φιλη που ειχα χρονια, στην οποια ελεγα τα παντα, για την τωρινη μου σχεση ηξερε τα παντα, γενικως την εμπιστευομουν ωσπου καποια στιγμη αρχισε να με ξεκοβει, οταν μαλιστα ειχε οικεγενειακα προβληματα. Προσπαθησα να την προσεγγισω αλλα δεν ειναι το ιδιο πλεον. Τεσπα..δεν θελω να αναλυσω αυτα εδω. Νιωθω λοιπον φριχτα μονη μου και εχω αποφασισει να παω σε ψυχολογο-ψυχιατρο. Το θεμα μου ειναι οτι δεν ξερω αν πρεπει να παω σε ψυχολογο η ψυχιατρο. Εχω αρκετα θεματα ψυχολογικα που πρεπει να τα συζητησω με εναν ψυχολογο αλλα μου βγαινουν και σωματικα θεματα του τυπου να ανασαινω περιεργα, να μου ποναει η μεση αν μαθαινω μια δυσαρεστη ειδηση, να μην μπορω να σηκωθω απο ο κρεββατι, να νιωθω απεριοριστη θλιψη. Και δεν ξερω που να απευθυνθω. Επισης δεν εχω το περιθωριο το οικονομικο να πηγαινω σε ψυχολογο μεχρι να καταλαβει αν χρειαζομαι ψυχιατρο. Εχω μπερδευτει αν χρειαζομαι χαπια για να συνελθω η απλα να μιλαω σε εναν ψυχολογο. Το εχω googlaρει, ακρη δεν εβγαλα. Εχεις καποια προταση?Σε ευχαριστω
- ανθρωποδιωχτης

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Να πας σε ψυχίατρο λοιπόν για να εξετάσει και τα σωματικά συμπτώματα, και να πάρει αποφάσεις σχετικά με τα φάρμακα που μπορεί να χρειαστεί να πάρεις. Είναι πολύ καλή η απόφαση σου, ελπίζω μόνο να μην περίμενες την δική μου απάντηση για να ξεκινήσεις την διαδικασία.

__________________
5.

Γεια σου Λένα. Ποια είναι η άποψη σου περί δουλειάς/εργασίας; πιστεύω ότι είσαι δούλος, αν δεν σ' αρέσει η δουλειά που κάνεις(γιατί περί δουλείας πρόκειται) και την κάνεις καθαρά και μόνο από ανάγκη, χρηματική. Αν σ' αρέσει η "δουλειά" που κάνεις τότε ναι, έχει χρηματική αμοιβή αλλά δεν είναι μόνο αυτή η αμοιβή, λαμβάνεις και άλλου είδους ικανοποίηση. Και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή, τόσο περισσότερο θα ασχολείσαι οικειοθελώς με το αντικείμενο της εργασίας και θα παράγεις έργο. Άρα εργάζεσαι.
- σοφ


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Σε έναν κόσμο στον οποίο υπάρχουν πραγματικοί δούλοι σε τρομαχτικούς αριθμούς, και μαζί με την αδιαφορία ή/και αδυναμία των πιο ισχυρών να κάνουν κάτι για να τους ελευθερώσουν, είναι προκλητικό να δηλώνεις ότι η δουλειά με αμοιβή είναι δουλεία. Όχι, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για δουλεία να δουλεύεις και να πληρώνεσαι. Η «καθαρά και μόνο χρηματική ανάγκη» είναι τα πάντα, γιατί χωρίς λεφτά δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα. Μου κάνει και κάπως εντύπωση που εξακολουθείς να πιστεύεις τέτοια πράγματα, τώρα που πολλοί Έλληνες ζουν σε ανήκουστα επίπεδα ανεργίας με χιλιάδες οικογένειες σε πραγματική ανάγκη για τα πολύ απαραίτητα. Η αξιοπρεπής αμοιβή για αξιοπρεπή δουλειά είναι τεράστιο αγαθό, πρωταρχικό και απολύτως αναγκαίο. Το κατά πόσο σε ολοκληρώνει η δουλειά σου είναι το απόλυτο first world problem. Προϋποθέτει ότι έχεις λύσει πρώτα πολλά άλλα.


Στο βάθος διακρίνω τον προβληματισμό σου. Αλλά δεν είναι δυνατόν να κάνουμε συζήτηση αν πραγματικά πιστεύεις ότι όταν δουλεύεις για λεφτά είσαι δούλος. Κάτι μέσα μου επαναστατεί.

__________________
6.


Χαίρεται, χθες στο δωμάτιο ήμασταν 3 φίλες και ένας φίλος . Η κάθε φίλη με την σειρά της είπε τα γεγονότα που έγιναν στο προχθεσινό πάρτυ , τα οποία ήταν ερωτικής φύσεως . Και μετά από ένα εικοσάλεπτο συζήτησης , πετάγεται ο φίλος ο οποίος δεν είχε μιλήσει μέχρι εκείνη την ώρα και λέει :"Πωω, οι συζητήσεις τον γυναικών είναι αίσχος, μόνο κουτσομπολιά και γκομενικά. Εμείς δεν συζητάμε ποτέ για γκόμενες" .
Λέω τότε και εγώ: "Μα δεν μιλάτε για γκόμενες , γιατί δεν έχετε γκόμενες ". Και αυτό ισχύει για όλη την παρέα του . Και ναι είναι πάρα πολύ προσβλητικό αυτό που είπα, αν το σκεφτόμουν 2 δευτερόλεπτα δεν θα το έλεγα -τουλάχιστον τόσο χύμα-, αλλά είναι εξίσου προσβλητικό και αυτό που είπε εκείνος . Γιατί να είναι αίσχος που συζητάω με τους φίλους μου τα προσωπικά μου και ας είναι χαζοερωτικά? Γιατί επειδή είμαι γυναικά να πρέπει να αποδεικνύω συνεχώς ότι μπορώ να συζητήσω και φιλοσοφικά/πολιτικά θέματα? Θίχτηκα από τον συγκεκριμένο γιατί με ξέρει 2 χρόνια και ξέρει ότι μπορώ άνετα να συμμετέχω σε διάφορες συζητήσεις , έχοντας άποψη και ξέροντας να κάνω διάλογο . Δηλαδή οι πολύωρες συζητήσεις τους για παιχνίδια-στις οποίες δεν συμμετέχω γιατί δεν ασχολούμαι- είναι πιο σοβαρές? Ναι είπα χοντράδα , αλλά να ξέρουμε ότι και οι ατάκες που κρύβουν μέσα το "οι γυναίκες είναι για τα χαζά μόνο και ότι κάνουν οι άντρες είναι πάντα κάποιου επιπέδου" είναι το ίδιο προσβλητικές . Δεν έχω καμία ερώτηση και αμφιβολία για αυτό το θέμα. Καλή συνέχεια !
- η-αντι-κρυφο-μισογυνισμού

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Συνήθως λέω ότι δεν ζούμε σε ταινία για να ψάχνουμε την ατάκα που θα κάνει τον άλλον να χάσει τα λόγια του, αλλά εσύ και την βρήκες, και την είπες!


_________________
7.


Αγαπημένη μου Α-μπα,

Σου γράφω με αφορμή την ερώτηση που αναφερόταν στις υποτροφίες/αίτηση σε ΑΣΕΠ, από μη Ευρωπαίο πολίτη. Διάβασα την απάντησή σου καθώς και τα σχόλια και ήθελα να παραθέσω εν συντομία τη δική μου ιστορία.

Κατάγομαι από την Αλβανία, είμαι 2ης γενιάς μετανάστρια 24 ετών. Ήρθα στην Ελλάδα όταν ήμουν 5χρονων, φοίτησα 12χρονια σε ελληνικό σχολείο, είμαι διπλωματουχος ελληνικού ΑΕΙ και αυτή τη στιγμή ειδικευομαι. Δεν είμαι Ελληνίδα υπήκοος ακόμη. Σωστά θα αναρωτιέσαι γιατί.

Διότι, θεωρητικά, νόμος υπάρχει για απόδοση ελληνικής υπηκοότητας. Ωστόσο, μέχρι τον Ιούνιο του 2015, δεν υπήρχε νομοθετική διάταξη ειδική για όλα τα παιδιά δεύτερης γενιάς που έχουμε πάει σχολείο και πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Έτσι, ήταν στην ψηφοθηρικη δικαιοδοσία της εκάστοτε κυβέρνησης αν θα "παγωνει" ή θα "ξεπαγωνει" τον νόμο περί απόδοσης ελληνικής ιθαγένειας σε δεύτερης γενιάς μετανάστες. (ΠΑΣΟΚ ξεπαγωνε, ΝΔ ξαναπαγωνε, ΣΥΡΙΖΑ ξαναξεπαγωνε).
Αξίζει να σημειώσω ότι ο νομοθέτης θεωρεί τους όρους ιθαγένεια και υπηκοότητα ταυτοσημους, στην προκειμένη περίπτωση, διότι πολλοί αναρωτιουνται γιατί λέγεται ιθαγένεια και όχι υπηκοοτητα.

Έχω αιτήθει απο το 2009 για να γίνω Ελληνιδα υπηκοος, όταν δειλά δειλά ξεκίνησε η πρώτη νομοθετική διάταξη, η οποία σύντομα "παγωσε". Τελειώνει το 2016 και μπαίνω στον 7ο χρόνο αναμονής. Έχω ελληνική παιδεία, μεγάλωσα στην Ελλάδα, οι φίλοι μου είναι εδώ, πολλοί συγγενείς μου είναι εδώ, το σπίτι μου
ειναι εδώ, η ζωή μου ολόκληρη είναι εδώ. Το κράτος, όμως, δε μου το αναγνωρίζει, ακόμη.

Με τη δική μου σύντομη ιστορία ήθελα να πω ότι το πρόβλημα δεν είναι πώς δίνονται οι υποτροφίες, δεν είναι αν μπορώ να αιτηθω στον ΑΣΕΠ. Το πρόβλημα είναι ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο στην Ελλάδα να σου αποδοθει η ελληνική υπηκοότητα. Όσες προϋποθέσεις κι αν έχεις, είναι άθλημα που απαιτεί πολλή υπομονή και γερά νεύρα.

Ομολογώ ότι στεναχωρηθηκα με την απάντηση καθώς και με κάποια συννεφιασμενα σχόλια, που παρότρυναν τον ερωτηθεντα για την υποτροφία πάει σπίτι του. Διότι το σπίτι του/μου/μας είναι εδώ. Και παλεύουμε για το αυτονόητο. Ανακουφιστηκα, όμως, όταν διάβασα ότι η πλειοψηφία των σχολιαστών αντέδρασε σε αυτα τα λίγα μεν, πικροχολα δε, σχόλια.

Γνωρίζω ότι στη συγκεκριμένη ερώτηση που αναφέρομαι, απάντησες στο "Γιατί δε μπορεί ενας μη Ευρωπαίος πολίτης να αιτηθεί για ΑΣΕΠ και υποτροφίες;". Ωστόσο, η πικρία που ένιωσα έμεινε.
Δεν έχω ερώτηση. Ήθελα να εκφράσω απλά το συναίσθημα που μου προκλήθηκε απ την συγκεκριμένη ερωταπαντηση/σχόλια.

Συγγνώμη αν υπάρχουν συντακτικα λάθη και λέξεις χωρίς τονισμό. Γράφω από το κινητό, σε ενα μικρό παραθυράκι, οπότε είναι πολύ πιθανό να μου έχουν ξεφύγει τέτοιου είδους λαθάκια.

Σε φιλώ Αμπα μου!
-Greek (?) Citizen


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Αν γνωρίζεις σε τι απάντησα, γιατί με κατηγορείς για κάτι που δεν είπα; Γιατί η πικρία; Η ερώτηση είναι «γιατί ένας μη Ευρωπαίος δεν μπορεί να πάρει ευρωπαϊκή υποτροφία». Η απάντηση ήταν για αυτή την ερώτηση, και για καμία άλλη. Το τεράστιο θέμα του ποιος έχει δικαίωμα υπηκοότητας και υπό ποιες συνθήκες, είναι ένα εντελώς άλλο θέμα, το οποίο ούτε καν άγγιξα. Στενοχωριέμαι πάρα πολύ όταν από κάτι που γράφω κάποιος νιώθει ότι μιλάω σε αυτόν επειδή το θέμα άπτεται έστω και επιφανειακά σε κάτι που τον πονάει πολύ και νιώθει αδικημένος. Εσύ στενοχωριέσαι για κάτι που δεν είπα, κι εγώ όμως στενοχωριέμαι που με κατηγορείς για κάτι που ξέρεις ότι δεν είπα. Κι όταν λέω ότι στενοχωριέμαι, το εννοώ.


Ξέρω το κρυφτούλι που παίζει η ελληνική κυβέρνηση (όχι αυτή, και οι προηγούμενες) με το θέμα των παιδιών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα. Το παρακολουθώ, διαβάζω πάντα τις σχετικές ειδήσεις. Είμαι μετανάστρια για δεύτερη φορά στη ζωή μου, και τα θέματα υπηκοότητας μαζί με όλα τα σχετικά, με απασχολούν σε πολύ προσωπικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να έχεις προσωπική εμπειρία για κάτι για να συμπάσχεις, αλλά μη νομίζεις ότι τα λέω έτσι, στον αέρα.


Αγανακτώ και διαφωνώ με τον χειρισμό του θέματος από την μεριά της Ελλάδας όσο δεν φαντάζεσαι. Όχι όσο εσύ, δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω τι περνάς. Μπορώ μόνο να σου πω ότι αν ήταν στο χέρι μου, θα έδινα αυτόματη υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα. Για μένα είναι η μοναδική, ανθρώπινη και λογική λύση με τα καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα για όλους.

97

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

20 σχόλια
Η ατάκα της 6 ήταν όντως ετοιμόλογη αλλά καθόλου εύστοχη. Φαντάζομαι πως αρκετές αναγνώστριες, μεταξύ των οποίων κι εγώ αρχικά, ένιωσαν ηθική ικανοποίηση με την αποστομωτική ατάκα-κόλαφο που πέταξε η γράφουσα για λογαριασμό μας, εναντίον όλων των μισογύνηδων που η καθεμία από εμάς έχει συναντήσει στη ζωή της, αλλά δεν αντιμετώπισε με τόση ετοιμολογία.Μια δεύτερη ανάγνωση μού άφησε πολύ διαφορετική επίγευση. Σχεδόν ντράπηκα για λογαριασμό της. Η φράση της αυτή ήταν ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Φυσικά και δεν είναι προσβλητικό για κάποιον να μην έχει γκόμενα, αλλά είναι ασύμμετρη επίθεση να χτυπάς έναν φίλο απροειδοποίητα εκεί που ξέρεις ότι μπορεί και να πονάει. Είναι τουλάχιστον παρήγορο που και η ίδια αντιλαμβάνεται ότι ήταν κάτι που έπρεπε να είχε συγκρατήσει -όλοι άλλωστε σκεφτόμαστε πολύ περισσότερες κακίες εν θερμώ από αυτές που λέμε τελικά- αλλά προσπαθεί να δικαιολογηθεί με το ψευτοεπιχείρημα ότι αυτός την προκάλεσε, και εκεί το χαλάει. Δεν σε προκάλεσε και σε μάχη μέχρι τελικής πτώσης. Δε νομίζω ότι είχατε κάνει κάποια συμφωνία να ξεράσετε όση χολή φυλάγατε ο ένας για τον άλλο. Το πιθανότερο για μένα είναι ότι ο φίλος σου είχε βαρεθεί ή/και ένιωθε άβολα και ήθελε να αλλάξετε θέμα συζήτησης. Η αρχική του φράση, ενώ όταν ερμηνεύεται ξέχωρα αποπνέει όντως μια υπεροψία προς τις γυναίκες, στο συγκεκριμένο πλαίσιο μού βγάζει νόημα περισσότερο ως αδέξια δήλωση παρουσίας (hey δεν είστε μόνες σας, είμαι κι εγώ εδώ, πείτε κάτι άλλο) παρά σαν (κρυφο)μισογύνικη δήλωση, αλλά αυτή είναι μια δική μου ερμηνεία. Μπορεί να είναι όντως μισογύνης, εσύ ξέρεις. Σε κάθε περίπτωση, αν θεωρείς ότι κάποιος σε προκαλεί, του απαντάς σχετικά με αυτό που σε προκαλεί, οτιδήποτε άλλο είναι στην καλύτερη περίπτωση εκτός θέματος, στη χειρότερη, μια περιττή κακία. Θεωρείς ότι ο φίλος σου υποτιμά τις γυναικείες συζητήσεις, άρα το γυναικείο μυαλό, άρα εσένα ή τις γυναίκες γενικά; Ανταπάντησέ του πάνω σε αυτό, δε σου βρίσκονται άλλες εύκαιρες ατάκες ή επιχειρήματα να τον βάλεις στη θέση του για τον όποιο μισογυνισμό του;
#6"Μα δεν μιλάτε για γκόμενες , γιατί δεν έχετε γκόμενες".Φαντάζομαι υπάρχουν αρκετοί άνδρες που δεν έχουν σχέση και παρ' ολ' αυτά μιλούν για γκόμενες και γκόμενους και το αντίστοιχο συμβαίνει με τις γυναίκες, βεβαίως.Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα αυτή η ατάκα, παρότι ειπώθηκε οn the spur of the moment και παρότι -προφανώς- διαφορετική ευχέρεια έχουμε στο να το κρίνουμε, αν το σκεφτούμε καλύτερα το πράγμα. Εμμέσως -πλην σαφώς- αφορά σε κάτι, που είναι αρκετά σεξιστικό και εκτοξεύεται κατά γυναικών και ανδρών (σε κάπως διαφοροποιημένο context) και ακούει στο υπέροχο όνομα «Αγαμισιά», καθώς και την plus αξία που αποκτά κάποιο@ έχοντας άνδρα ή γυναίκα δίπλα του.Εννοείται πως η ατάκα του φίλου μας, βέβαια, είναι καθόλα φαιδρή, για να μην πω τίποτε άλλο: "Πωω, οι συζητήσεις τον γυναικών είναι αίσχος (...) Εμείς δεν συζητάμε ποτέ για γκόμενες", εκτός κι αν ο αυτός βρίσκεται σε προ-προ εφηβική ηλικία, όπου οι ασχολίες των αγοριών αφορούσαν μόνο τα γκαζάκια, τα χελωνονιτζάκια και το yu-gi-oh! (ή κάτι τέτοιο) ή έκανε μία αποδομιστική απόπειρα χιούμορ, που πήγε άπατη. Θα δικαιολογούσα, ως ένα βαθμό τις συμπεριφορές, διότι όλη η παρέα είναι μικράκια (ελπίζω δλδ). [Ουπς! Ageism in reverse? Guilty as charged!]
Όσο περισσότερο το σκέπτομαι τόσο περισσότερο βλέπω ότι έχεις δίκιο και για τους δύο (και για τον φίλο και για την φίλη που μίλησαν κι οι δυό μάλλον σεξιστικά/υποτιμητικά). Αυτό το "αγαμισιά" και "plus αξία λόγω συντρόφου" είναι πράγματι εύστοχο...Ίσως βιάστηκα να πω ότι η κοπέλα εξέφρασε μια πραγματικότητα.
#5 Βεβαίως και μπορεί να είναι δουλεία η δουλειά.Αν δεν αμοίβεσαι όσο πρέπει ( αναλογα με προσόντα, εργασιακή πείρα) και αν δεν σ αρέσει αυτό που κάνεις Το πρώτο είναι αντικειμενικός παράγοντας, το δεύτερο υποκειμενικός. Δεν μπορώ να σου πω ποιο είναι πιο τραγικό από τα δύο.Ένας άνθρωπος που αν και σπούδασε επί σειρά ετών, δουλεύει και μόλις που κατορθώνει να επιζεί ,με μηδέν προοπτικές ν αλλάξει αυτό,ή,άλλος που έχει μια παντελώς αδιάφορη εργασία που δεν θέλει με τίποτα να την κάνει και τον τρώει αυτό το σαράκι.Το ιδανικό θα ήταν να δουλεύει κανείς και να αμείβεται επαρκώς.Κι επειδή αποκλείεται να συμφωνήσουμε επί του θέματος,λέω να παραιτηθώ προκαταβολικά των διαξιφισμών.Βαριέμαι να τσακώνομαι Παρασκευή βράδυ.
#4.Ειλικρινα είχα τα ιδια προβληματα με σενα μεχρι πριν 2 μηνες.Μετα από 2 μηνες ψυχοθεραπεια εχω αρχισει να μπορω να "επιβιωνω" και παλι.Ταυτιστηκα με αυτα που γραφεις και απλα ηθελα να σου πω:ξεκινα ψυχοθεραπεια.Μην το αμελεις,κοιτωντας πισω νιωθω σα να αφησα τη ζωη να περνα απο διπλα μου το προηγουμενο διαστημα.
1 Το ίδιο πράγμα δεν θα ξαναγίνει;Είναι επιλογή πάντως να είσαι παθητικά επιθετική.Μάλλον έτσι έχεις μάθει στον χώρο της οικογένειας να δείχνεις την δυσαρέσκειά σου,πλην όμως δεν ενδείκνυται,όπως ήδη διαπίστωσες και δεν λύνει τίποτα.Πρέπει να μάθεις να συνδιαλέγεσαι,όχι να επιδίδεσαι σε πολέμους νεύρων.
5 Η ολοκλήρωση (και) μέσω της (όποιας) δουλειάς ΔΕΝ μπορεί να υποτιμάται ως just another "first world problem". Για μένα το "τι κάνεις", παντού, είναι θεμελιώδες. Εάν είσαι οικονομικά ανεξάρτητος - εισοδηματίας έχεις ίσως δυνατότητα επιλογής σπουδών - επαγγελματικού δρόμου, χωρίς, όμως, ούτ' αυτό ν' αποτελεί εγγύηση επαγγελματικής επιτυχίας ή, τελικά, προσωπικής ολοκλήρωσης...Πάντως, μεγαλύτερη ικανοποίηση απ' το ν' αναγνωρίζεται το έργο σου, είτε απ' "εργασία" είτε στη "δουλειά" σου, κι εννοώ και καταρχήν κι απ' τον ίδιο τον εαυτό σου, δεν ξέρω αν υπάρχει...
Ntili Manili, Η διαφωνία μου έγγειται στο χαρακτηρισμό "First world problem" μαζί π.χ. με τις λιπαρές ρίζες - εύθραστες άκρες.Είμαστε, άραγε, τόσο προστατευμένοι που δε συνειδητοποιούμε΄το μέγεθος της απόκλισης παγκόσμια;Το αίτημα ως τέτοιο, άσχετα αν ικανοποιείται, για κάτι καλύτερο στην εργασία δεν είναι διατοπικό και διακοινωνικό, όλων των ανθρώπων;Κι η αυτοπραγμάτωση δεν προσδιορίζεται ούτως ή άλλως διαφορετικά σε διαφορετικές κοινωνίες;
Όπως πολύ σωστά ανέφερε το βλαχάκι, για την παραχώρηση υπηκοότητας υπάρχουν δύο κύριες τάσεις, το δίκαιο του εδάφους (jus soli), δηλ. να παίρνει την υπηκοότητα όποιος γεννιέται στο έδαφος της χώρας, ανεξάρτητα από την ιθαγένεια των γονιών του, που ιστορικά εφαρμόστηκε στις χώρες με μεγάλη μετανάστευση ή αποικίες, και το δίκαιο του αίματος (jus sanguinis), όπου την υπηκοότητα παίρνει αυτός που έχει έναν ή και τους δύο γονείς ιθαγενείς του κράτους. Ιστορικά επικράτησε σε χώρες που ήθελαν εθνική ομοιογένεια.Ας μην ξεχνάμε ότι όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος, το 70% των Ελλήνων ζούσε έξω από τα όρια αυτού, επομένως τότε ήταν αναγκαίο να εφαρμοστεί το δίκαιο του αίματος. Τώρα, που δεν συντρέχουν αυτοί οι λόγοι, η εφαρμογή του δικαίου του αίματος από την Ελλάδα είναι πιο πολύ βούτυρο στο ψωμί των "ΕΜΑ ΤΥΜΙ" για να λένε για την καθαρότητα της φυλής και άλλα φαιδρά.Υ.Γ. Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, η Ελλάδα έχει μικτό σύστημα, αλλά ξέρουμε όλοι πώς εφαρμόζεται.
6Καλή μου, Δε σχολίασε τις γυναίκες γενικά, εσένα και τις δύο φίλες σας σχολίασε που μόλις είχε ακούσει, απλά γενίκευσε, για να το κάνει πιο διακριτικά... Όσο για την τρίγραμμη απάντηση΄της Α μπα;, από πού προκύπτει ότι ο άλλος έχασε τα λόγια του στη συνέχεια;Από πουθενά...Με λίγη φαντασία, όλα run πιο smoothly...
Δεν το υπέθεσα prince charming. Είπα ότι δεν είναι έτσι η ζωή. Και για όλες τις γυναίκες είπε. Κυριολεκτικά αναφέρει "οι κουβέντες των γυναικών ". Εσύ φαντάζεσαι ότι είπε κάτι άλλο; με λίγη φαντασία όλα run πιο smoothly...
Λένα Φουτσιτζή, (Αντιπαρέρχομαι το "καθρεπτάκι")..."αλλά εσύ και την βρήκες και την είπες!(την ατάκα που θα κάνει τον άλλον να χάσει τα λόγια του)Από πουθενά στο κείμενο δεν προκύπτει να' χασε ο φίλος της τα λόγια του ή οποιαδήποτε άλλη αντίδρασή του...Είναι καθαρή υπόθεση σου και πιο συγκεκριμένα, θα' λεγα, ευσεβής πόθος...Why not...it's a free country we live in!
Μα δεν το ξέρεις Prince? Εδώ μέσα είναι - με λίγες εξαιρέσεις- "κακοί λευκοί άνδρες VS καλών πανέξυπνων πλην ευαίσθητων γυναικών". Κατά τα άλλα, όταν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τον -κακώς εννοούμενο- φεμινισμό, κακό για την ίδια.
Prince.Δε νομίζω ότι γίνεται να μου πεις εσύ τι εννοούσα εγώ όταν έγραψα κάτι. Ας πούμε ότι δεν ήταν καλός ο τρόπος που το έγραψα.Για το καθρεφτάκι, ήθελα να σου δείξω τι εντύπωση κάνει σε άλλον ο τρόπος που έγραψες αυτό που έγραψες, αλλά βλέπω ότι τα αποσιωπητικά και ο αγγλικός επίλογος ανεμελιάς είναι το στυλ σου. Επειδή βλέπω τα σχόλια σου, νομίζω ότι βιάζεσαι να υποθέσεις τα χειρότερα σε αυτά που γράφω. Σα να είσαι εκ των προτέρων έτοιμος να διαφωνήσεις, σα να έχω μόνιμη στάση επιθεσης. Ειλικρινά, ποτέ δέν έχω τέτοια πρόθεση. Έτσι είναι απλώς το δικό μου στυλ. Μάλλον δεν ταιριάζουν τα στυλ μας; Τα ξαναλέμε.
Κάνοντας λίγο τον δικηγόρο του Prince -αν μου επιτρέπεις Λένα- έχω να παρατηρήσω ότι από τους άντρες που σχολιάζουν εδώ στην στήλη έχω παρατηρήσει ότι ΔΕΝ έχει το ζωνάρι του έτοιμο για καυγά σε μόνιμη βάση (πού πήγε ο Boxer αλήθεια? αυτός ο άνθρωπος ήταν μια κάποια λύση!) Φαντάζομαι ότι ο Prince συγκεκριμένα διαφωνεί όπου όντως διαφωνεί κι αυτό είναι μέσα στα πλαίσια ενός υγιούς διαλόγου. Αν κάνω λάθος ευχαρίστως να με διορθώσετε.
3 παρατηρήσεις: 1.πάντα μα πάντα η Αγαπητή μας Αμπα αποφαίνεται κατά περίπτωση κ όχι με γενικεύσεις, είτε για άνδρες είτε για γυναίκες. Πόσες φορές να το ξεκαθαρίσει πχια?2. Χρησιμοποιεί κοινωνικά φαινόμενα (όπως η πατριαρχία) στις απαντήσεις της,που όμως ΔΕΝ τα σκαρφίστηκε, αυτά έχουν αναλυθεί κ πιστοποιηθεί επιστημονικά (παίζει να μην χρησιμοποίησα τους σωστούς όρους αλλά καταλάβατε)3. Ισως να ναι η ιδέα μου αλλά οι άντρες συνσχολιαστές πάντα ξεσηκώνονται περ/ρο όταν τίθεται θέμα εγωισμού, πάντα θέλουν να μας διαβεβαιώσουν ότι ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ άντρας να ζήλεψε,ρουμπώθηκε,πικαρίστηκε από μια γυναίκα. Με εντυπωσιάζει κάθε φορά αυτή η αγωνία.+1. Καμία γυναίκα σχολιάστρια δεν έχει γράψει ποτέ ''μισώ τους άντρες'', ''είναι γουρούνια'', ''άντρες πεταμένα λεφτά''. Ισα ίσα κάθε περίπτωση σχολιάζεται ξεχωριστά κ το κράξιμο που έχουν φάει γυναίκες ερωτώσες εδω μεσα, ΔΕΝ το χει φαει κανείς.
Neverlander συμφωνώ απολύτως. Εγώ ειδικά έχω κράξει πολλές φορές διάφορες ερωτώσες...Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι κατά των γυναικών. Όπως κι αν κράξω έναν άντρα που φέρεται ηλιθιωδώς, όπως αυτός της σημερινής ερώτησης, δεν σημαίνει ότι είμαι κατά των αντρών. Τις συμπεριφορές κατακρίνουμε, δεν τσουβαλιάζουμε όλο το αντρικό ή γυναικείο φύλο, έλεος πια.
Πριν απάντησα μ' ένα σύντομο σχόλιο, αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν προβληματίσθηκα ώρες, βασικά όλη μέρα, και, βέβαια, όσον καιρό διαβάζω τη στήλη έχω τον προβληματισμό, που ενίοτε επανέρχεται στην επιφάνεια πιο έντονα. Έγραψα, έσβησα, ξανάγραψα άλλα, μετάνιωσα και τα' σβησα κι αυτά. Θέλω να πω ότι με νοιάζει το θέμα και θα' θελα να υπάρξει καλή κατανόηση και του θέματος και μεταξύ μας. Όμως, τελικά κατέληγα πάντα ότι ένα σχόλιο, ή και περισσότερα αν ακολουθούσαν, δεν εμπιστεύομαι το πώς θα μπορέσω να εκφρασθώ σωστά και τι μήνυμα τελικά θα πάρει ο άλλος, που δεν γνωρίζω και δεν είμαι βέβαιος - και δεν εμπιστεύομαι κιόλας πλήρως, διότι ο προβληματισμός δε θ' ανέκυψε τώρα, η στήλη είναι παλιά - ότι δε θα με παρεξηγήσει, μ' αποτέλεσμα δωρεάν έκθεση και τελικά ίσως χειρότερη ασυνεννοησία και καχυποψία...Επίσης, τα σχόλια είναι ένας χώρος που διαβάζουμε όλοι, αν εγώ ξεσπαθώσω κι αρχισω να "παρατηρώ" με το "στιλ" μου, που είναι ευθύ, blunt, ακόμη και brusque, το λες κι απαξιωτικό κι αντιπαθές, αν βάλει κάποιον στο στόχαστρο, φοβάμαι ότι ίσως το θεωρήσεις προσβολή, έλλειψη σεβασμού, αχαριστία ακόμη κι απόπειρα υπονόμευσης προς τον άνθρωπο που στην τελική τη στήλη του διαβάζω. Θα μπορούσα να γράψω πολλά(νομίζω) και να συζητήσουμε, αλλά ποιος είμ' εγώ για να μ' ακούσεις; Ας πούμε ότι είμ' ένας σταθερός άντρας αναγνώστης που εκτιμά τη στήλη αρκετά, ώστε να τη διαβάζει, με κάποια αντίληψη κι eye for detail κι ευχέρεια λόγου, μια αντρική(αν και gay, δυστυχώς παίζει ρόλο στις προσλαμβάνουσες) ματιά, θα μ' ακούσεις, θα με καταλάβεις, μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω για μένα ως κοινό, θέλεις; Η συζήτηση θέλει ανάλυση για τη στήλη, για το το ρόλο της, που είναι σημαντικός, συμφωνώ με την Κάραβαν', για τη διαφορά φύλου, για το πού είμαστε κοινωνικά. Η στήλη είναι πολύ ωραία, αλλά θα μπορούσε να υπάρξει μια αντίστοιχη στηριζόμενη σ' αντρικό κοινό; Όχι. Δεν είναι εξοικειωμένοι ακόμη με τη θεματολογία. Σε gay κοινό; Ούτε. Δε βγαίνουν τα νούμερα. Μπορεί η στήλη να include άντρες, και gay, που τους αρέσει η θεματολογία(και το προσωπικό στιλ της Α μπα;, άλλωστε στο στιλ είναι κι η επιλογή θεμάτων). Πώς να γίνει αυτό όταν οι τόνοι ανεβαίνουν για τους άντρες, άντρες που δε θα διάβαζαν Α μπα; ούτως ή άλλως; Ο πατριάρχής πού να βρεθεί να διαβάσει Α μπα;; Απ' την άλλη, αυτοί που θα πέσουν πάνω στο Α μπα; και θα μείνουν ούτε χαζοί θα' ναι ούτε Νεάντερταλ, άστεγοι είναι που' ρθαν στο Α μπα; κι υποθέτω ότι τους βγαίνει κάποια αντίδραση, διότι αισθάνονται ακάλυπτοι και ριγμένοι, όταν ψηλά στη θεματολογία είναι ο φεμινισμός, η πατριαρχία, ο μισογυνισμός, που στοχοποιεί ένα είδος άντρα μάλλον άλλο - και νομίζω και μεγαλύτερο σ' ηλικία πια, οι πιο νέοι είμαστε πιο εξελιγμένοι, ακόμη και 10 χρόνια διαφορά, η νοοτροπία - ευτυχώς και για τα 2 φύλα - άλλαξε αρκετά. Όταν αγγίζονται τέτοια θέματα, ακόμη και κάνοντας πλάκα(κανιβαλιστική), εμείς πού κολλάμε; Τι να σχολιάσω όταν κάποια σχολιάστρια σχολιάζει "Αχ, καλά του την είπες, πολύ χάρηκα, έτσι να σκάσει!". Κάποια φορά κάποια παρατήρηση ή και χαρακτηρισμός μπορεί να' ναι και πιο βάναυσος και θ' ανταποδώσω εγώ ή όποιος στα σχόλια. Το χειρότερο που μπορώ να πω είναι ότι δε νομίζω ότι σε νοιάζει ιδιαίτερα γι αυτή τη μερίδα κοινού, που στο μέλλον θα μεγαλώσει νομίζω, και το λέω ψύχραιμα κι ουδέτερα, συμπερασματικά, βασικά αυτό ήταν το συμπέρασμά μου πριν απ' αυτήν τη συζήτηση. Παίρνω τη στήλη, αφήνω το πρόσωπο κατά μέρος.(ακούγεται άσχημο, αλλ' αφού γι' αυτήν άλλος είν' ο βασιλικός κι εμείς είμαστε γλάστρα) Ίσως δεν το μετράω σωστά. Δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά. Όμως, κι εγώ μπορώ ν' ασκήσω κριτική βάναυση(σ' όλους κάτι ξεφεύγει, για να σχολιάσεις, αν θέλεις, ουδείς τέλειος)κάπου, κι εκεί αρχίζει η ένταση, που δεν είναι πιο προσωπική, βέβαια, ούτε εξυπηρετεί κάποια ξερω' γω σκοπιμότητα, ούτε, βέβαια, είμαι τρολ που' δε φως και μπήκε. Ακόμη και σχολιαστές άντρες, που' χαν πιθανά κι άλλα θέματα, θα τους χτυπούσε και σ' αυτήν τη χορδή, θα triggered κάποια extra over the top αντίδραση. Υπάρχουν κι άλλες παράμετροι και σκέψεις, θα μπορούσα να γράφω μέχρις εξόντωσης. Ελπίζω να μη με παρεξηγήσεις για κάτι.Prince
#2 εγω με την Κρις , θα ηθελα να δω πως ειναι απο κοντα αυτη η πανεξυπνη γυναικα επιχειρηματιας και πως μιλαει. Μετα μαλλον με την Κιμ απο περιεργεια. Τραγικα αδιαφορη μου φαινεται η Κενταλ οποτε αυτη θα αφηνα τελευταια.
Γιαπωνέζα, για να καταλάβω δηλαδή, ήσουν κρύα και του έβγαλες την πίστη του ανθρώπου για να αρχίσεις να εκδηλώνεσαι συναισθηματικά, του πέταγες "μισοαστεία μισοσοβαρά" σπόντες για τα ελαττώματά του, του κάνεις τη ζωή μαύρη κρατώντας μούτρα και απαιτώντας να μυρίσει αυτός τα νύχια του για το τι έχεις και πας να βγεις κι από πάνω;;; Άσε δε που "σου έχει αποδείξει" ότι θέλει να σου αφιερώνει το χρόνο του, αλλά εσύ κιουρία, θέλεις το χώρο σου- δεν πείθεις.Δε θα μου έκανε εντύπωση αν στη συζήτηση μετά την επιστροφή σου βρέθηκες προ εκπλήξεων και έμαθες ότι η σχέση σας κυλούσε μια χαρά μόνο για σένα.
Λέει ότι είναι ψυχρή αλλά δεν διευκρίνισε σαφως αν θίγει η ίδια το θέμα που την απασχολεί κι ο άλλος σφυρίζει... Ή αν απλά ψυχραίνεται και περιμένει ο άλλος να αναλάβει πρωτοβουλία επίλυσης.
Περιμένει ο άλλος 1.να καταλάβει τι έκανε κατά την γνώμη της λάθος ("η σιωπή μιλάει δυνατότερα από τις λέξεις") 2.να της αναγνωρίσει με τις ερωτήσεις για το "γιατί σιωπά" ότι κάτι πήγε στραβά3.να τιμωρηθεί με την στέρηση επικοινωνίας ώστε να τον τσούξει το λάθος 4.να υποφέρει με το μπέρδεμά του μέχρι να συνειδητοποιήσει το λάθος και να το αναγνωρίσει5.ώστε να επικρατήσει η κυρία στην διένεξη χωρίς να έχει καν βρέξει τα πόδια της για να πιάσει ψάρι. Η χειριστική αυτή συμπεριφορά αρμόζει σε διαπαιδαγώγηση πεντάχρονου (κι ούτε καν -κι εκεί εξηγείς τι φταίει κάποια στιγμή) ή σε προβληματικό τηλεφώνημα εισπρακτικής εταιρείας σε ώρες κοινής ησυχίας. Όχι σε ενήλικο άντρα που μπορεί να έχει χίλια δυο προβλήματα κι εκείνος αντίστοιχα στο κεφάλι του κι εκτιμά τις ευθείες επιλύσεις όποιου προβλήματος προκύψει. Μετά αδίκως λένε ότι "αν θες να κάνεις την γυναίκα σου να χαρεί ζήτα συγγνώμη (κι ας μην ξέρεις γιατί)"; Και φυσικά για άλλη μια φορά οι γυναίκες που το κάνουν αυτό πυροβολούν τα πόδια τους γιατί αυτό που επιτυγχάνουν δεν είναι ο σεβασμός αλλά το ξεφόρτωμα. (Και όσοι δεν αντέχουν το πολύ ξεφόρτωμα και την συμβολική ταπείνωση τις χωρίζουν ως πρήχτρες κι οι άλλες χτυπιούνται μετά τι έφταιξε...)
Απο ότι κατάλαβα η κοπέλα της ερώτησης 7 είναι μετανάστρια πρώτης γεννιάσ και όχι γεννημενη στην Ελλάδα.. γιατι και η ίδια συγχέει τα πράγματα και τα διαστρεβλώνει.. θα έπρεπε όντως να υπαρχουν ευνοοικότερες διατάξεις για τους ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει σε μια χώρα οσον αφορά την απόκτηση μόνιμης άδειας παραμονής-υπηκοότητας πέρα απο την προφανή ανικανότητα όμως του κράτους δε πρεπει να σταθμίσουμε και τα ιδιαίτερα γεωπολιτικα δεδομενα της περιοχης;Τι πιστεύετε εσεις οι υπόλοιποι;
#1.Φίλη Α:Βγήκαμε κι ήταν όλο κουβέντες και γελάκια με την αγγούρω,ξέρεις ποια.Φίλη Β:Την καριόλα...Φίλη Α:Ε,στράβωσα.Ήθελε κι αγκαλιές μετά σαν να μην τρέχει τίποτα.Φίλη Β:Του έριξες πάγο;Φίλη Α:Εννοείται!Τι έχεις,με ρωτάει.Τίποτα,του λέω.Καλά,μου λέει.Αύριο έχει μπάλα.Να κανονίσουμε για μετά το παιχνίδι;Φίλη Β:Αναίσθητοι,αγάπη μου!Αναίσθητοι!Έτσι σαν σχόλιο για την απάντηση.
#7 ο νόμος λεει ξεκάθαρα ότι Ελληνική Ιθαγένεια μπορεί να αποκτήσει κάποιος με την γέννησή του, αν και μόνο αν οι γονείς του έχουν Ελληνική Ιθαγένεια και είναι Έλληνες πολίτες. Γιατί αυτό είναι παράλογο? Έτσι δε συμβαίνει σε όλες τις χώρες του πλανήτη?Από κει και πέρα ισχύουν και οι διεθνείς κανόνες που προστατεύουν τα δικαιώματα των παιδιών και καλώς υπάρχουν. Όμως, το γεγονός ότι τα παιδιά που γεννήθηκαν στη Ελλάδα από γονείς μετανάστες αλλά και τα παιδιά που μετανάστευσαν στην χώρα, και πρέπει να απολαμβάνουν ισότιμα τα δικαιώματα που θεσπίζονται από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ανάμεσα στα οποία είναι το δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην ανάπτυξη, στην φροντίδα, στην υγεία κλπ. δημιουργεί πρόβλημα και έρχεται σε αντιδιαστολή με το ότι η χώρα δεν θέλει να ανοίξει τις πόρτες της σε όποιον επιθυμεί να μεταναστεύσει εδώ (το οποίο δεν μου φαίνεται απολύτως παράλογο).Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος που ενδεχομένως το ζήτημα θα μένει πάντα εκκρεμές.
Συννεφιά το βλέπεις από λάθος σκοπιά. Αν η χώρα δεν ήθελε να ανοίξει τις πόρτες τις θα έκλεινε τα σύνορα ή απλά δε θα έδινες άδεια παραμονής και εργασίας στους μετανάστες και θα έφευγαν. Ενα παιδί που γεννήθηκε στην Ελλάδα, που έχει ελληνική παιδεία και που η μόνη χώρα που γνώρισε είναι αυτή γιατί να πρέπει στα χαρτιά να θεωρείτε ξένος? Μονο και μόνο επειδή οι γονείς του δεν είναι Ελληνες? Δε μιλάμε για κάποιο παιδί που απλά γεννήθηκε στην Ελλάδα και μετά γύρισε στη χώρα του. Με αυτό τον τρόπο το κράτος δημιουργεί πολίτες δεύτερης κατηγορίας, γιατί τα παιδιά αυτά ζουν στην Ελλάδα έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις με τους Ελληνες (πλην στρατού και ψηφοφορίας) όμως όχι και τα ίδια δικαιώματα. Εμένα αυτό μου φαίνεται παράλογο. Και το ζήτημα μένει εκκρεμές γιατί ίσως συμφέρει την κυβέρνηση να έχει πολίτες δεύτερης κατηγορίας που δεν μπορούν να ψηφίσουν (ίσως γιατί δεν έχουν υποστεί την ίδια πλύση εγκεφάλου με κάποιους κοματικοποιημένους Ελληνες(?))
Άλλο το ανοίγω τα σύνορά μου στον οποιονδήποτε λάχει να ξεβρασθεί στις ακτές χωρίς οργανόγραμμα και χωρίς τις αναγκαίες προυποθέσεις στήριξης/απορρόφησης/ενσωμάτωσης κι άλλο εντελώς φτύνω στα μούτρα εκείνον που επένδυσε την μισή ζωή του για να ενσωματωθεί εγκολπωματώνοντας την ελληνική κουλτούρα και παιδεία.
Rosa δεν διαφωνώ! Το διαχώρησα καθ'υπερβολήν για να δείξω την διαφοροποίηση σε αυτό που αναφέρει η Συννεφιά. Επειδή πολύ συχνά ομαδοποιούνται όλοι οι μετανάστες κι όλοι οι πρόσφυγες κάτω από την ίδια ομπρέλλα "οι ξένοι" (με αρνητικό πρόσημο).
Φυσικά και δε συμβαίνει συτό σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Μα για όνομα του θεού. Ακόμη και τότε το ίδιο λέγαμε πόσο παράλογο είναι αυτό που γίνεται στην ελλάδα. Δεν γνωρίζω δε, αν είναι και αντίθετο στο ευρωπαϊκό δίκαιο. Στην αγγλία που μένω εγώ το παιδί που γεννιέται εδώ αν οι γονείς του είναι κάτοικοι της χώρας πάνω από πέντε χρόνια παίρνει υπηκοότητα. Κι εκεί ερχόμαστε στο πόσο εύκολο ή πρακτικώς αδύνατο είναι να πάρει αλβανός μόνιμος κάτοικος υπηκοότητα μετά από είκοσι χρόνια αποδεδειγμένης παραμονής στη χώρα. Διάβασα εδώ στη lifo τη συνέντευξη ενός καθηγητή του κ.ου Χάρη Μυλωνά τον οποίο ομολογώ δέν γνώριζα. Και λέει σε ενα σημείο "Μια συζήτηση στη χώρα μας που δεν έχει καταλήξει κάπου αφορά το ερώτημα «αν γεννιέσαι ή γίνεσαι Έλληνας». Αν δεν μπορέσουμε να απαντήσουμε ως κοινωνία σε αυτό το βασικό ερώτημα, θα παραμένει μια εστία πόλωσης που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί." Μου άρεσε πολύ αυτό που είπε. Η χώρα μας είναι ένα περίεργο μείγνα του μπάτε σκύλοι αλέστε και ταυτοχρόνως μία κοινωνία κλειστή που ενώ δεν κατέχει την ίδια της την ιστορία καυχιέται για την καθαρότητα του ντι εν έι της.
#1 "Τα μούτρα είναι επιθετική-παθητική, υπόγεια και πλάγια συμπεριφορά. Είναι η συμπεριφορά που έχουν μάθει οι γυναίκες πολύ καλά, γιατί έχουν μάθει να μην εκφράζουν άμεσα και εντελώς ξεκάθαρα, χωρίς καμία περιστροφή, αυτό που νιώθουν, για να μην τις πουν επιθετικές, απότομες ή ειρωνικές. Αυτό που καταφέρνουν όταν παραμένουν τον πλάγιο δρόμο, είναι να χάνουν το δίκιο τους ακόμη περισσότερο."Νομίζω λίγο γενικεύεις Λένα. Όλοι δεν είναι το ίδιο. Προφανώς και η κοπέλα της ερώτησης αποζητάει λίγα παρακάλια για να πεί αυτό που την ενοχλεί. Υπάρχουν όμως γυναίκες που κρατάνε μούτρα γιατί έτσι νιώθουν ότι το διαχειρίζονται καλύτερα. Εγώ, ας πούμε, αν μαλώσω με τον άντρα μου και πεί κάτι που με έχει εκνευρίσει θα κρατήσω μούτρα γιατί νιώθω οτι ξέρει τι έχει πεί λάθος και δεν χρειάζεται να του το τονίσω. Ούτε φοβάμαι μην φανώ επιθετική αν μιλήσω, ούτε τίποτα. Μετά απο κάποια ώρα ηρεμώ και είτε θα μου πεί συγνώμη γιατί η σιωπή μου ήταν πολλή "εκκωφαντική" και το έπιασε το νοήμα, είτε θα μιλήσουμε γι αυτό όταν θεωρούμε σωστό. Θέλω να πώ οτι η αντιμετώπιση στα νεύρα σε ένα ζευγάρι, είναι αποκλειστικά γι αυτό το συγκεκριμένο ζευγάρι. Εγώ ξέρω οτι με την σιωπή μου ο άλλος θα πάρει ένα δυνατό νόημα, κάποια άλλη ξέρει οτι αν δεν θα μιλήσει κατευθείαν αυτο θα περάσει στο "ντούκου".Αυτό που θέλω να πώ εγώ στην ερωτώσα είναι οτι αφού βλέπει οτι αυτή η συμπεριφορά της μόνο επιπλέον νεύρα προκαλεί, τι την συνεχίζει; Ας μην περιμένει παρακάλια απο τον άλλον γιατί δεν θα έχει απο ότι φαίνεται και ας πεί αυτό που θέλει να πεί.
καποιες φορες θα εχει θεωρησει οτι εχεις μουτρα για αλλο λογο απο αυτον που εχεις,καποιες φορες θα πιστευει οτι αδικα εχεις μουτρα και κανει υπομονη να σου φυγουν.καποιες αλλες θα κανει κατι που ξερει οτι σε ενοχλει απλα γιατι στην χειροτερη θα του κρατησεις μουτρα για λιγη ωρα.γενικα τιποτα καλο δεν μπορει να προκυψει απο τετοιες συμπεριφορεςεσυ λοιπον θεωρεις οτι τα δικα σου μουτρα εχουν το αποτελεσμα που θες αρα καλως τα κανεις,ενω η αλλη που δεν βλεπει αποτελεσμα πρεπει να τα αλλαξει.δεν σκεφτεσαι ομως οτι σε καθε περιπτωση η κουβεντα θα εχει καλυτερα αποτελεσματα?
piripiri, λες να μην γενικεύω, και μετά λες ότι φέρεσαι ακριβώς όπως το περιγράφω.Δεν ξέρω γιατί είσαι τόσο σίγουρη ότι ο άντρας σου ξέρει πάντα γιατί έχεις μούτρα. Και δε νομίζω ότι έχεις σκεφτεί ποτέ στα αλήθεια γιατί "νιώθεις ότι το διαχειρίζεσαι έτσι καλύτερα". Γιατί η σιωπή σου είναι "ένα δυνατό νόημα". Ο πάγος είναι καλύτερο νόημα από την ελεύθερη επικοινωνία; Αλήθεια το υποστηρίζεις αυτό;
Έστειλα πρίν ένα κατεβατό αλλά δεν εμφανίστηκε.Εγώ δεν κρατάω μούτρα και σκέφτομαι "άντε πότε θα έρθει να μ μιλήσει". Εγώ όντως δεν θέλω συζητήσεις και φε6ύγω, γιατί ξέρω πώς έτσι για μας, είναι καλύτερα. Αργότερα, ή λέω συγνώμη ή λέει συγνώμη, ή το συζητάμε μετά πιο ήρεμα. Αλλα δεν είμαι στην γενίκευση σου Λένα γιατί εγώ ούτε φοβάμαι, ούτε το αποφεύγω γιατί νομίζω θα δείχνω επιθετική. Το κάνω γιατί ξέρω πως έτσι θα είναι καλύτερα. Και ναί, πάντα ο άντρας μου ξέρει τι έχω, όπως κ εγώ τι έχει. Μετά απο τόσα χρόνια κάνουμε τα ίδια λάθη, που μόνο με ψυχολόγο λύνεται. Δεν φοβάμαι μην τον χάσω, γιατί έτσι σώθηκε η σχέση μας.
Μάλλον δεν το εξέφρασα σωστά. Δεν κρατώ μούτρα με στύλ " μη μου μιλάς, άσε με τώρα, ουφ είμαι χάλια", απλά μου βγαίνει να μη μιλήσω, φεύγω και γίνεται μετά οτι είπα, ή ζητάει ο ένας στον άλλον συγνώμη ή το συζητάμε μετά. Δεν θυμώνω αν δεν μου μιλήσει,ούτε φοβάμαι, άρα Λένα δεν είμαι μέσα στην γενίκευση σου. Ούτε αποζητάω να με πρήξει για να πώ τι έχω. Απλά πιστύω πως κάποια ζευγάρια λειτουργούν καλύτερα έτσι. Είναι άλλοι που αν μιλήσουν εκείνη την ώρα εν βρασμώ ψυχής λένε πράγματα που μετανιώνουν. Και κάτι ακόμη. Ναι, ο άντρας μου ξέρει πάντα γιατί νευριάζω, όπως κι εγώ αυτός. Μετά απο χρόνια τα ίδια πράγματα σε ενοχλούν και τα ίδια πράγματα κάνεις και εκνευρίζεις τον άλλον, εκτός και αν πάς σε ψυχολόγο και τα λύσεις. Και ποιος είπε οτι φοβάμαι μην το χάσω με αυτήν την συμπεριφορά; Ίσα ίσα είμαστε πιο ήρεμα απο παλιά που τα λέγαμε κατευθείαν, τώρα παίρνουμε τον χρόνο μας να σκεφτούμε πρίν συζητήσουμε. Και όσο και αν δεν το πιστεύετε, έχει αποτελέσματα.
Πάντως, κι επειδή κάνεις τη σύγκριση παλιά με τώρα, διαπιστώνω με τα χρόνια ότι από τα σημαντικότερα πράγματα σε μία σχέση είναι να βρει το ζευγάρι το πώς θα τσακώνεται! Πώς αντιδρά ο ένας κ ο άλλος και τι στ'αλήθεια κρύβεται πίσω από τη σιωπή ή την ένταση με την όποια χειρίζονται τις διαφωνίες τους.
Λένα δεν είναι άλλο πράγμα. Όπως είπα κι εγώ μούτρα κρατάω αλλά όχι μούτρα ψεύτικα όπως η κοπέλα. Άσε που και να έρθει να μου μιλήσει δεν μιλάω αν δεν ηρεμήσω, άρα πάλι σαν μούτρα εκλαμβάνονται. Τα μούτρα μου δεν μου τα έμαθε η κοινωνία γιατί είμαι γυναίκα. Ούτε απο φόβο το κάνω, ούτε για να τραβήξω την προσοχή. Εξήγησα οτι έτσι παίρνω τον χρόνο μου και το λύνουμε μετά. Άσε που σκέφτομαι και το παιδί που ακούει. Κι έτ
4 Αλάρμ.Η πρόσφατη απώλεια της φίλης σου στοίχισε αρκετά και κινητοποιήθηκες.Εάν αναρωτιέσαι,μάλλον όντως διώχνεις ανθρώπους και πλέον δεν το θες αυτό.Η μετάλλαξη δεν είναι ακατόρθωτη ,αλλά θες δουλειά.Άρχισε ν ακούς τους άλλους.Εννοώ να τους ακούς επί της ουσίας.Και να τους συμπονάς.Και να τους βοηθάς.Κανείς δεν θέλει δίπλα του έναν ανάλγητο άνθρωπο.Ούτε κι εσύ.Το ξεπάγωμα του συναισθηματικού εαυτού σου θα πάρει χρόνο.Δες γιατί είχες κατεβάσει τις μπάρες και κρατούσες αποστάσεις και ενίοτε επιτιθόσουν.Κάποιοι αναπαράγουμε ό,τι έχουμε ζήσει στο οικογενειακό μας περιβάλλον.Όταν το συνειδητοποιήσουμε το αλλάζουμε ,όχι από την μια μέρα στην άλλη.
Δε θα έλεγα σκόπιμα κάτι,που ξέρω,ότι θα πληγώσει τον άλλο.Δε μου βγαίνει,αλλά δεν είμαι και όσο ετοιμόλογη χρειάζεται,για να χτυπήσω ακαριαία στο σωστό σημείο.Όμως έχω νιώσει άσχημα από σχόλια ανθρώπων,που επιτίθενται και προσπαθούν να μειώσουν,να απαξιώσουν εμένα ή άλλους,γιατί νιώθουν οι ίδιοι μειονεκτικά.Δεν ξέρω,αν ισχύει στην περίπτωση της ερώτησης,αλλά έτσι υποψιάζομαι.Και το χάρηκα για όλες εκείνες τις φορές,που κάποιος φέρθηκε με τέτοιο τρόπο,για να βγάλει τα κόμπλεξ του.
#7 Εγώ θα έβαζα τον τίτλο πολιτική σκοπιμότητα.Ενώ στην Αμερική,αν δεν απατώμαι,το παιδί που γεννιέται εκεί θεωρείται και αμερικανός πολίτης,με ό,τι νομικό παράδοξο μπορεί να συνεπάγεται αυτό,δηλαδή μαμά μεξικάνα μετανάστρια χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα για την είσοδο στην χώρα(=απέλαση),βρέφος νεογέννητο στις ΗΠΑ, αμερικανός πολίτης(=δεν μπορεί να απελαθεί,δεν νοείται απέλαση για ημεδαπούς).
Στην Αμερική έχουν πράγματι το "δίκαιο του εδάφους", αλλά έχουν κι ένα έδαφος που είναι πλέον πολύ πολύ δύσκολο να το πατήσεις. Και βέβαια το δίκαιο αυτό συνδέεται και με την ίδια την ιστορική βάση γέννησης του κράτους τους.Δεν θα ήταν λογική επιλογή η υιοθέτηση ενός τέτοιου νόμου στην Ελλάδα. Εμείς βέβαια το έχουμε πάει στο άλλο άκρο. Περιπτώσεις όπως αυτή που περιέγραψε η 7 δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, είναι και οξύμωρο - αν δεν είναι αυτή η κοπέλα Ελληνίδα, τι είναι;
Έτερον εκάτερον Ίρις. Όποιος γεννιέται σε αμερικανικό έδαφος θεωρείται αμερικανός πολίτης.Οι νόμοι όπως υποψιάζομαι ότι γνωρίζεις και λόγω σπουδών, δεν συντάσσονται με γνώμονα την λογική,αλλά απεικονίζουν τον εκάστοτε συσχετισμό πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.