Όταν μπήκε μέσα όλοι τους, ξινίζοντας τις μούρες τους, άρχισαν να κοιτάνε αλλού μουρμουρίζοντας.**

Όταν μπήκε μέσα όλοι τους, ξινίζοντας τις μούρες τους, άρχισαν να κοιτάνε αλλού μουρμουρίζοντας.** Facebook Twitter
Όρθια πλέον σε μια γωνία ενός κατάμεστου τρένου, άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Άλλοι ακούν μουσική, άλλοι μιλάνε μεταξύ τους, άλλοι στο κινητό, άλλοι γελάνε...
13

Έξι το απόγευμα και τα βήματα μου είναι βαριά μέχρι το τρένο. H κούραση βλέπεις, από τις 6 ξύπνια κατευθείαν στην σχολή. Διαλέξεις, ομιλίες, ασκήσεις, κώδικες, ζαλίστηκα. Στο σταθμό ο πίνακας λέει ότι σε ένα λεπτό το τρένο θα είναι εδώ. Σαν αυτόματο αρχίζω να μετράω αντίστροφα για την έλευση του. Από μέσα μου παρακαλάω να βρω μια θέση να κάτσω.


Μπαίνοντας μέσα βρίσκω θέση και κάθομαι, με μια ανακούφιση λες και δεν είχα ξανά κάτσει ποτέ μου. Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω μια ηλικιωμένη κυρία που είναι όρθια κρατώντας στα χέρια δυο σακούλες γεμάτες με πράγματα. Όλοι την κοιτούν κανένας όμως δεν σηκώνεται να καθίσει εκείνη. Χωρίς δεύτερη σκέψη σηκώνομαι εγώ, την φωνάζω και της λέω να καθίσει στην θέση μου. Η γυναίκα γεμάτη ευγνωμοσύνη με ευχαρίστησε και έπειτα έκατσε.


Όρθια πλέον σε μια γωνία ενός κατάμεστου τρένου, άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Άλλοι ακούν μουσική, άλλοι μιλάνε μεταξύ τους, άλλοι στο κινητό, άλλοι γελάνε. Κάπου μέσα στο πλήθος μια κοπέλα κλαίει. Την κοίταξα με απορία. Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί; Κόσμος γύρω της και κανένας δεν ρωτάει αν είναι καλά. Κανείς δεν νοιάστηκε έστω να της δώσει ένα χαρτομάντιλο. Μια ευγενική κίνηση σε έναν συνάνθρωπο του, που προφανώς δεν είναι καλά. Δύο στάσεις πιο μετά η κοπέλα κατέβηκε, κάθισε σε μία καρέκλα και συνέχισε το βουβό της κλάμα.


Μια στάση αργότερα μπαίνει μέσα ένας κύριος. Ατημέλητος με σκισμένα ρούχα και βρώμικος, μάλλον τον είχε χτυπήσει και αυτόν η κρίση. Όταν μπήκε μέσα όλοι τους, ξινίζοντας τις μούρες τους, άρχισαν να κοιτάνε αλλού μουρμουρίζοντας. Ένας «ευγενικός» κύριος δίπλα μου με ρώτησε γιατί δεν ντρέπονται που κυκλοφορούν έτσι; Τον αγνόησα και συνέχισα να κοιτάζω προς τα εκεί. Ο άνθρωπος φανερά πεινασμένος δεν είχε βγάλει άχνα απλά στεκόταν με όση δύναμη του είχε απομείνει όρθιος μέσα στο τρένο. Ένας έφηβος δίπλα του έτρωγε με μανία ένα σάντουιτς που μάλλον μόλις είχε αγοράσει μπροστά στον πεινασμένο κύριο. Τον πλησίασα και του έδωσα δυο ευρώ, το ξέρω είναι λίγα αλλά τόσα είχα πάνω μου εκείνη την ώρα. Εκείνος δεν τα δέχτηκε και προσπάθησε να μου τα δώσει πίσω. Εγώ αρνιόμουν και στην στάση κατέβηκα. Κοιτάζοντας από έξω μέσα στο τρένο, τον είδα να μου κάνει χειρονομίες για να με ευχαριστήσει.


Στο δρόμο μέχρι το σπίτι σκεφτόμουν την διαδρομή μου και πόσες άλλες αντίστοιχες έχουν γίνει. Ένα μεγάλο γιατί μου ζάλιζε το κεφάλι. Γιατί ο κόσμος σταμάτησε να νοιάζεται; Γιατί όλοι έγιναν τόσο αδιαφορεί; Γιατί πλέον κανένας τους δεν είναι συνάνθρωπος; Όσο και αν προσπάθησα δεν πήρα μια απάντηση που να με καλύπτει.


Αφιερωμένο στους ανθρώπους που συνεχίζουν να έχουν λίγη ανθρωπιά μέσα του σε μια κοινωνία απάνθρωπη.

 

 

13

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

11 σχόλια
Μαλλον θα παρω πολλα "οχι" αλλα... It's ok!Ιστορια σαν βγαλμενη απο βιβλοοοο, εφηβικο μαλλον...μεγαλη προσπαθεια δραματοποιησης , σχεδον κατανταει γραφικο, με την πρωταγωνιστρια να κλεβει την παρασταση -εδωσα την θεση μου , εδωσα ενα ευρω, αν ειχα θα εδινα και ενα χαρτομαντηλο- και με κατακλειδα βαρυσημαντες κουβεντες, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν νοιαζεται για τον συνανθρωπο κτλ... Λαθος κειμενο για ενα μεγαλο προβλημα της κοινωνιας μας... Πολλοι νοιαζονται για τον διπλανο απλα νομιζω πως εχουν πολλες σκοτουρες για να το δειχνουν καθε φορα που τους δινεται η ευκαιρια... Ας μην ειμαστε τοσο αυστηροι με τους γυρω μας, ισως τους πετυχαμε σε κακη μεεεερα!
sydneycity,κατ αρχας δεν ειναι δικαιολογιες ειναι γεγονοτα,αυτο δεν σημαινει οτι επειδη εχω πεσει σε περιεργους και απατεωνες εγινα απανθρωπος,απλως φιλτραρω καλυτερα τις καταστασεις.με θλιβει οτι ενδεχομενως τα ρεαλιστικα επιχειρηματα μου μπορουν να γινουν καραμελα στα στοματα αδιοφορων παρτακηδων για να δικαιολογησουν τη συμπεριφορα τους.
Μάλλον δεν μπαίνεις και πολύ συχνά σε τραίνα...Ευτυχώς είχα κάπου 1,5 χρόνο να χρησιμοποιήσω τραίνο-μετρό!Δυστυχώς με την ενιαία κάρτα , άρχισα και πάλι να χρησιμοποιώ!Αυτοί που βλέπεις , δεν είναι επαίτες και θύματα της εποχής , είναι "επαγγελματίες " και δυστυχώς θύματα εκμετάλλευσης!!Και δυστυχώς όποιος χρησμιποιεί κάθε μέρα τα μέσα , το ξέρει , θα δεις τους ίδιους ξανά και ξανά!!!Από εκεί και κατώ η ευαισθήσια με την αδιακρισία , ειδικά μεταξύ αγνωστών , είναι ένα πολύ λεπτό όριο , που και εγώ και οι περισσότεροι δε θα θέλαμε να το ξεπεράσουμε!!!
Αγαπητέ Sourikata, σίγουρα και είναι λεπτό το όριο ανάμεσα σε αυτά τα δύο, αλλά δεν το ξεπερνάς με το να θέσεις μια ερώτηση ενδιαφέροντος προς τον άνθρωπο που έχει κάποιο πρόβλημα.. Αν δε θέλει θα σου απαντήσει ένα "όχι (δε χρειάζομαι κάτι)", "ναι (είμαι καλά)", εάν πάλι θέλει κάποια βοήθεια θα του έχεις δώσει την ευκαιρία. Ακόμη κι αν αυτό που χρειάζεται είναι απλώς ενδιαφέρον, θα του το έχεις δείξει και μπορεί και τότε να σου απαντήσει "οχι" και να είναι ευχαριστημένος.. Μια φορά περπατώντας στη γειτονιά μου είδα έναν άνθρωπο πεσμένο στο πεζοδρόμιο, όχι στην άκρη, αλλά μες στη μέση, κάθετα και όχι παράλληλα με το δρόμο, ανάσκελα. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω και αν μπορούσα να κάνω κάτι. Πλησίασα και τον ρώτησα. Μου είπε "όχι", οπότε έφυγα, όντως δεν ήθελα να ξεπεράσω αυτό το όριο που λες.
γιατι να μην βοηθησεις την κοπελα:γιατι η κοπελα μπορει να σου πει να κοιτας την δουλεια σου,αν ειναι αντρας αυτος που ενδιαφερθηκε μπορει να νομιζει και οτι της την πεφτει. γιατι να δυσφορεις που καποιος μπαινει σε ΜΜΜ με σκισμενα ρουχα και βρωμικος,γιατι συνηθως προκειται για επαγγελματιες επαιτες η ναρκομανεις η και τα δυο ταυτοχρονα.γιατι να μην παραχωρησεις την θεση σου σε μια γιαγια:γιατι η γιαγια θα γυρισει και θα σου πει,τι με περασες καμια ανυμπορη?η το πιο κλασικο "σε λιγο κατεβαινω" (και ας κατεβαινει στο τερμα της διαδρομης),λογω μιας τασης να μην δεχονται βοηθεια απο καποιον αγνωστο υποθετω. κανω το δικηγορο του διαβολου αλλα εχω ζησει και τα τρια περιστατικα πανω απο μια φορες το καθενα,ειδικα το 2ο ειναι καθημερινης βασης.
Αν αυτες οι δικαιολογιες σε κανουν να αισθανεσαι καλυτερα που δν τινεις χειρα βοηθειας τοτε να τις λες καθε βραδυ πριν κοιμηθεις για να εχει ελαφρυ υπνο! Ο καθενας μας μπορει, αν θελει να μπει στην διαδικασια να "δει με τα ματια τησ καρδια του "ποιος εχει αναγκη απο βοηθεια και ποιος οχι...