Το φάντασμα του Ροντέο

Το φάντασμα του Ροντέο Facebook Twitter
9

Aπό τον Δημήτρη Καραΐσκο


Εμφανίστηκε πριν λίγο καιρό στην παραλία του Καλαμακίου, κοντά στο σημείο που κάποτε στεκόταν (από τα μέσα της δεκαετίας του '70 ώς το 1987) το "Ροντέο". Δεν έχει ούτε το μέγεθος ούτε την ποικιλία του θρυλικού παλιού λούνα-παρκ, αλλά, κυρίως λόγω των παλιών εγκαταστάσεων του, καταφέρνει να σε πηγαίνει με έναν παρακμιακό, νοσταλγικό τρόπο, πίσω στη δεκαετία του '80.

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν χθες, βράδυ Δευτέρας 11 Μαρτίου. Τα φώτα ήταν αναμμένα, τα παιχνίδια κι οι (αποκλειστικά Ιταλόφωνοι) χειριστές των μηχανημάτων ήταν σε stand-by, αλλά δεν κυκλοφορούσε ψυχή. 

 

 















































Φωτογραφία
9

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν πέφτει η φασαρία των Οσκαρ

Culture / Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν πέφτει η φασαρία των Οσκαρ

Μετά την οσκαρική σεζόν, οι φωτογραφίες του Atsushi Nishijima από τα σετ του Marty Supreme, του Bugonia και άλλων ταινιών στρέφουν το βλέμμα όχι στη λάμψη της έτοιμης εικόνας αλλά στον κόσμο που τη χτίζει.
THE LIFO TEAM
Γκάζι 1982-1984: Οι φωτογραφίες του Νίκου Μάρκου από το παλιό εργοστάσιο εκτίθενται ξανά

Φωτογραφία / Οι φωτογραφίες του Νίκου Μάρκου από το παλιό εργοστάσιο στο Γκάζι εκτίθενται ξανά

Ο Νίκος Μάρκου φωτογράφισε τους εργάτες στο παλιό εργοστάσιο στο Γκάζι λίγο προτού κλείσει οριστικά. 44 χρόνια μετά, οι φωτογραφίες εκτίθενται ξανά. Ντοκουμέντο μιας εποχής στερημένης και αθώας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η Κατερίνα Αγγελοπούλου κατέγραψε ένα συλλογικό τραύμα, όσα συνέβησαν στο Μάτι

Φωτογραφία / «Η μυρωδιά, κάπως, έχει ξεχαστεί. Ο ήχος, όχι»

Στο Μάτι πέρασε τα παιδικά της καλοκαίρια. Την ημέρα της φονικής πυρκαγιάς βρισκόταν εκεί και πρόλαβε να σώσει το βαλιτσάκι του πατέρα της, σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η εικαστικός και φωτογράφος Κατερίνα Αγγελοπούλου μιλά στη LiFO για το πώς κατέγραψε με τον φακό της τις ιστορίες όσων χάθηκαν αλλά και όσων κατάφεραν να επιζήσουν, δημιουργώντας έναν τόμο-ντοκουμέντο.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Μέριλιν, η Μπιορκ και η Λάιζα, μέσα από τον φακό του Ντάγκλας Κέρκλαντ

Φωτογραφία / Η Μέριλιν, η Μπιορκ και η Λάιζα, μέσα από τον φακό του Ντάγκλας Κέρκλαντ

Μια έκθεση αφιερωμένη στη διαχρονική κληρονομιά ενός σπουδαίου φωτογράφου, που μέσα από τον φακό του αποτύπωσε εικόνες οι οποίες μιλούν για την αγάπη, τη σύνδεση και τη συντροφικότητα.
THE LIFO TEAM
Η μέρα που ο Bowie επισκέφτηκε μια ψυχιατρική κλινική και η εμπειρία άλλαξε τη ζωή του

Φωτογραφία / Η μέρα που ο Bowie επισκέφτηκε μια ψυχιατρική κλινική και η εμπειρία άλλαξε τη ζωή του

Για πρώτη φορά εκτίθενται οι φωτογραφίες από τη «συντριπτική» επίσκεψή του το 1994 σε μια ψυχιατρική δομή της Αυστρίας και η συνάντησή του με τους καλλιτέχνες-τρόφιμους του ιδρύματος.
THE LIFO TEAM
«The Face»: το περιοδικό που σημάδεψε την αισθητική μιας ολόκληρης γενιάς

Φωτογραφία / «The Face»: Το περιοδικό που σου έλεγε πώς να ζεις

Το θρυλικό έντυπο που σημάδεψε την αισθητική μιας ολόκληρης γενιάς, καταγράφοντας όλες τις υποκουλτούρες της δεκαετίας του ’80 και του ’90 με εξαιρετικά κείμενα και πρωτοποριακές φωτογραφίες, είναι ακόμα επιδραστικό.
M. HULOT
Bill Georgoussis: «Από τα περιοδικά δεν ζεις πια, έχουν γίνει πολυτέλεια»

Οι Αθηναίοι / Bill Georgoussis: «Από τα περιοδικά δεν ζεις πια, έχουν γίνει πολυτέλεια»

Κάνοντας σκέιτ, φωτογράφιζε cool και ενδιαφέροντες ανθρώπους. Όταν κατάλαβε ότι έτσι πιάνει το ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και μετατρέπει το στιγμιότυπο σε έργο τέχνης, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Ο Bill Georgoussis αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT

σχόλια

7 σχόλια
Τι να θυμηθεις απο το Rodeo , τα πρωτα καρτ , το τρενακι του τρομου , ενα με καθισματα που εκανε κυκλους πολυ γρηγορα και πηγαινες σε οριζοντια θεση απο τη πολλυ φυγοκεντρο νομιζω εντελβαις το ελεγαν ,το περιπτερο που ειχε μασκες και τρικ,τον πυραυλο που εκανες ταξιδι στο διαστημα.Το φαινομενο που κανει τα παλια λουνα παρκ να μην εχουν πολυ κοσμο δεν λεγεται μιζερια η φτωχια αλλα allou fan park,σαββατοκυριακα με καλο καιρο εχει κοσμο ειδικα τα καλοκαιρια γινεται χαμος σχεδον καθε μερα.
Υπέροχες εικόνες, συγχαρητήρια!Δεν ξέρω ποια είναι η σχέση των Αθηναίων με το κόνσεπτ του λούνα παρκ, αλλά στην περιφέρεια (σ.σ. επαρχία) έχει ιδιαίτερη πέραση ακόμα.Ειδικά όταν το κόνσεπτ συνδυάζεται με νησί/πανηγύρι/σουβλάκια/συγκρουόμενα και φυσικά λαχταριστούς λουκουμάδες με μέλι!
Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα σε roller coaster, τραινάκι το λέγαμε, 17 χρονών. Όντως ο ορισμός της θλίψης είναι το άδειο λούνα πάρκ. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αηδονάκια στο Μαρούσι, πήγαινα τις κόρες μου την δεκαετία του 90, και τώρα που περνάνε καμια φορά απο κεί και το βλέπουν άδειο στενοχωριούντε. Πώς καταντήσαμε έτσι ρε γαμώτο, κάτι πρέπει να κάνουμε συλλογικά, για να δημιουργήσουμε προοπτική, να αντιδράσουμε στην διάλυση του κοινωνικού ιστού. Άρη, εκτός απο τις επισημάνσεις των γεγονότων, μήπως θα ήταν καλό να βάλλεις και μια στήλη, για κατάθεση ιδεών για συλλογική αντίδραση, ή κάτι άλλο; Έξυπνοι είστε, νέοι είστε, κατι θα σκεφτείτε, μαζί με τις σκέψεις και άλλων ανθρώπων, κάτι καλό θα βγεί.
...Ε? Συλλογικές κινήσεις, συλλογικές αντιδράσεις, διάλυση κοινωνικού ιστού, όλα αυτά μέσα σε δυό γραμμές και με θέμα ένα έρημο λούνα πάρκ!? Ούτε το ΠΑΜΕ σε πορεία δεν θα έβγαζε τέτοια ανακοίνωση.