Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι

Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι Facebook Twitter
Αρχές της δεκαετίας του '60 η νεαρή Επανάσταση αγωνίζεται να επιβιώσει ενάντια σε ασύμμετρες εξωτερικές κι εσωτερικές απειλές, στις οποίες ο κομαντάντε συμπεριλαμβάνει τους ομοφυλόφιλους, παρότι πολλοί από αυτούς την είχαν στηρίξει έμπρακτα, πιστεύοντας ότι εκτός από την κοινωνική, θα σημάνει και την ερωτική απελευθέρωση.
18

«Σας ρωτώ: Μπορεί μια χώρα που έχει θυσιάσει τόσους ήρωες στον μακρύ δρόμο για τη λευτεριά, μια χώρα που για αυτήν έδωσαν τις ζωές τους τόσοι εκλεκτοί νέοι άνδρες και γυναίκες, να ανεχθεί τόση ασέβεια; Αυτή η συμπεριφορά τους είναι καθαρά υποπροϊόν του καπιταλισμού και προέρχεται από μια μικρή ομάδα που μοναδικός της σκοπός είναι να συμπαρασύρει τους υπολοίπους. Αλλά εμείς δεν θα τους επιτρέψουμε να εξαπλώνονται και να διαδίδουν τις συνήθειές τους. Σας υπόσχομαι πως θα έρθει η μέρα που θα δούμε τους δρόμους καθαρούς, σας το υπόσχομαι!». Τα λόγια αυτά είναι του ηγέτη της κουβανικής επανάστασης και η «μικρή, ασεβής και ακάθαρτη» ομάδα ανθρώπων που επιτιμά, οι γκέι της Κούβας.

Είναι αρχές της δεκαετίας του '60 και η νεαρή Επανάσταση αγωνίζεται να επιβιώσει ενάντια σε ασύμμετρες εξωτερικές κι εσωτερικές απειλές, στις οποίες ο κομαντάντε συμπεριλαμβάνει τους ομοφυλόφιλους, παρότι πολλοί από αυτούς – όπως ο γνωστός αντικαθεστωτικός συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας - την είχαν στηρίξει έμπρακτα, πιστεύοντας ότι εκτός από την κοινωνική, θα σημάνει και την ερωτική απελευθέρωση. Ήδη εξάλλου διακήρυττε με θέρμη την ισότητα τόσο μεταξύ ανδρών και γυναικών, όσο και μεταξύ έγχρωμων και λευκών. Λάθεψαν.

Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι Facebook Twitter
Ένα ζευγάρι φιλιέται στην Mi Cayito, μια παραλία για gays, 30 χιλιόμετρα έξω από την Αβάνα.

Λέγεται ότι ήταν ο Τσε Γκεβάρα αυτοπροσώπως που, σε συνεργασία με τον αδελφό του Φιντέλ, τον Ραούλ Κάστρο και τον αρχηγό της μυστικής αστυνομίας ανέλαβαν να υλοποιήσουν το σχέδιο εκτόπισης των ομοφυλόφιλων του νησιού σε στρατόπεδα εργασίας με στόχο την «αναμόρφωσή» τους, έχοντας πριν συλλέξει «εμπειρίες» από την αντιμετώπισή τους σε άλλες χώρες του «υπαρκτού» σοσιαλισμού.

«Μία σεξουαλική επανάσταση άνθιζε ταυτόχρονα με την κοινωνική τον πρώτο καιρό. Αλλά τα τύμπανα των μιλιταριστών προσπαθούσαν διαρκώς να τσακίσουν το ρυθμό της ποίησης, τη χαρά της ζωής ώσπου τα κατάφεραν... Το στρίμωγμα άρχισε στα σοβαρά. Η φρίκη και η ασχήμια μέρα με τη μέρα αυξανόταν. Αλλά η καταπίεση λειτούργησε σαν ερέθισμα και το σεξ έγινε τρόπος αντίστασης, όπλο ενάντια στο καθεστώς... Θαρρώ πως ποτέ δεν συνουσιάστηκε κανείς περισσότερο στην Κούβα απ' ό,τι στη δεκαετία του '60, συγκεκριμένα αφότου εξαγγέλθηκαν όλοι αυτοί οι νόμοι κατά των ομοφυλόφιλων, εξαπολύθηκε ένα ανθρωποκυνηγητό εναντίον τους και δημιουργήθηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης' τότε που η σεξουαλική πράξη μετατράπηκε σε ταμπού, που προβαλλόταν ο νέος άνθρωπος και εξυμνείτο ο ανδρισμός. 

Σχεδόν όλοι όμως εκείνοι οι νεαροί που παρήλαυναν στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα επευφημώντας τον Φιντέλ Κάστρο, σχεδόν όλοι εκείνοι οι φαντάροι που με το όπλο επ' ώμου προχωρούσαν στητοί, με πρόσωπα σκληρά σαν πέτρα, έρχονταν να καθίσουν οκλαδόν στα δικά μας δωμάτια κι εκεί, γυμνοί, έδειχναν την αυθεντικότητα τους και μερικές φορές μια τρυφερότητα κι έναν τρόπο να απολαμβάνουν, που δυσκολεύτηκα να βρω σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου. Ίσως μυστικά να διαισθάνονταν ότι έκαναν κάτι απαγορευμένο κι ότι ενέπιπταν στις διατάξεις του νόμου περί επικινδυνότητας, στον αστερισμό της κατάρας, και γι' αυτό, όταν έφτανε η ώρα, έδειχναν τέτοια πληρότητα και μεγαλείο, απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή, έχοντας συναίσθηση ότι αυτή η φορά ίσως ήταν και η τελευταία κι ότι μπορούσε να τους κοστίσει πολλά χρόνια φυλάκισης.

Από την άλλη, δεν επιδίδονταν στην πορνεία, αλλά στην απόλαυση' ήταν ένα είδος συνωμοσίας' κάτι που γινόταν στα σκοτεινά ή το καταμεσήμερο, αλλά γινόταν παράνομα' μια ματιά, ένα βλεφάρισμα, ένα σήμα ήταν αρκετά για να πυροδοτήσουν την επιθυμία», γράφει στο συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Πριν Πέσει η Νύχτα» που έγινε και βραβευμένη ταινία με έναν υπέροχο Χαβιέ Μπαρδέμ στο ρόλο του ίδιου (2000). Ήταν, λέει, ο Τσε αυτοπροσώπως που, σε συνεργασία με τον αδελφό του Φιντέλ, τον σημερινό κυβερνήτη Ραούλ Κάστρο και τον αρχηγό της μυστικής αστυνομίας ανάλαβαν να υλοποιήσουν το σχέδιο εκτόπισης των ομοφυλόφιλων του νησιού σε στρατόπεδα εργασίας με στόχο την «αναμόρφωσή» τους, έχοντας πριν συλλέξει «εμπειρίες» από την αντιμετώπισή τους σε άλλες χώρες του «υπαρκτού».

Οι "Acusados ser afeminados y vagos", γνωστοί γκέι καλλιτέχνες, συγγραφείς κ.λπ., ανάμεσά τους ακόμα και θιασώτες της Επανάστασης συλλαμβάνονται και φυλακίζονται διαβιώντας σε άθλιες συνθήκες, όπως άλλωστε όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος. Πολλοί βασανίστηκαν απάνθρωπα. Επιζήσαντες μνημονεύουν τα κελιά παραδειγματισμού στο στρατόπεδο Pinar del Rio, γνωστά ως "tostadoras", την πτέρυγα "Kilo 7" στο Camaguey, τα "gavetas" στο Tres Racios de Oriente -κελιά φάρδους 1μ. και ύψους 1,80- ή τα 5x5μ. της Nueva Carceral, όπου σε 22 αιώρες στοιβάζονταν 44 κρατούμενοι.

Μέσα στα επόμενα χρόνια συγκροτούνται οι Umap (στρατιωτικές φάλαγγες για την προώθηση της παραγωγής) τις οποίες στελεχώνουν αντικαθεστωτικοί και ποινικοί, με τους ομοφυλόφιλους στην «πρώτη γραμμή». Σύμφωνα δε με τον σκηνοθέτη Νέστορ Άλμεντρος, «οι Umap επινοήθηκαν κυρίως για τους ομοφυλόφιλους... Ένας διαρκής ομοφοβικός παροξυσμός κατείχε το καθεστώς!.."». Όταν ο εμβληματικός μπιτ Άλεν Γκίνσμπεργκ επισκέπτεται την Κούβα το 1965 για να εκφράσει την αλληλεγγύη του στην Επανάσταση, οι φυλακισμένοι ομοφυλόφιλοι ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες. Αρχικά τον υποδέχονται με τιμές, όταν όμως εκείνος αφενός χαρακτηρίζει τον Τσε «γλυκούλη», αφετέρου καταγγέλλει δημόσια τις ομοφοβικές πρακτικές και το ανελεύθερο πνεύμα του καθεστώτος, τον απελαύνουν.

Χιλιάδες γκέι και λεσβίες θα υποχρεωθούν τα επόμενα χρόνια να εγκαταλείψουν με βάρκες και πλοιάρια τη χώρα για να γλιτώσουν τα χειρότερα, κάποιοι θα πνιγούν όπως και πολλοί άλλοι φυγάδες συμπατριώτες τους στα ανοιχτά της Φλώριδας.

Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι Facebook Twitter
H Μαριέλα Κάστρο (δεύτερη από αριστέρα) σε συνάντηση με τρανσέξουαλ στην Αβάνα.

Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι Facebook Twitter
Στρίπερς στη σκηνή του κλαμπ La Gruta στην Αβάνα


Η μεγάλη «στροφή» γίνεται στα τέλη της δεκαετίας του '70 οπότε η ομοφυλοφιλία παύει να αποτελεί ποινικό αδίκημα (1979), οι διώξεις σταματούν ενώ η ίδια η ανιψιά του Φιντέλ και κόρη του Ραούλ, η Μαριέλα Κάστρο, διευθύντρια του Κέντρου Σεξουαλικής Εκπαίδευσης (CENESEX) αναλαμβάνει «προστάτιδα αγία» τους, με τις «ευλογίες» του κομαντάντε και του Κομμουνιστικού Κόμματος!

Το 2007 καθιερώνεται και στην Κούβα ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Ομοφοβίας, την επόμενη χρονιά γιορτάζεται το πρώτο Pride, ξεκινούν καμπάνιες ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης τόσο κατά των προκαταλήψεων όσο και για θέματα AIDS και ΣΜΝ, ενώ πλέον επιτρέπονται – και μάλιστα δωρεάν - οι επεμβάσεις αλλαγής φύλου. Είναι η εποχή στην οποία αναφέρεται η ταινία των Αλέα-Τάμπιο Φράουλα και Σοκολάτα (1994), με τους δύο πρωταγωνιστές - ο απελευθερωμένος γκέι και ο στρατευμένος κομμουνιστής νεολαίος – να καταφέρνουν εντέλει να κατανοήσουν και να αποδεχτούν ο ένας τον άλλο όπως είναι, κόντρα στα κοινωνικά και ηθικά ταμπού – η ταινία απέσπασε Αργυρή Άρκτο στο Βερολίνο και πολλές διακρίσεις στην ίδια την Κούβα.

Όλα αυτά ωστόσο τα απελευθερωτικά «βήματα» - που δεν έχουν ωστόσο ακόμα περιλάβει θεμελιώδη δικαιώματα όπως το σύμφωνο, ο γάμος, η ταυτότητα φύλου ή η νομική προστασία - συμβαίνουν στα αυστηρά πλαίσια που ορίζει το καθεστώς, το οποίο η Μαριέλα κατηγορείται ότι «ξεπλένει»: Μια ανεξάρτητη lgbt οργάνωση που δημιουργήθηκε το 1994 υποχρεώθηκε σύντομα να αναστείλει τη δράση της. Η Μαριέλα αποποιείται τις κατηγορίες για «πατρονάρισμα», θεωρώντας ότι έπρεπε «δυστυχώς» να «ωριμάσουν οι συνθήκες» για να υπάρξει αυτή η μεταστροφή: «Η ομοφοβία στην Κούβα ήταν κανόνας, ακόμη και μετά το θρίαμβο της Επανάστασης εξαιτίας της κυρίαρχης καθολικής θρησκείας...

Η επανάσταση επέτρεψε στον κουβανικό λαό να επιτύχει την εθνική κυριαρχία και να θέσει υπό αμφισβήτηση πολλά, όπως την απαραίτητη προϋπόθεση παρθενίας των γυναικών για τον γάμο, την δυνατότητα διαζυγίου, τον αποκλεισμό των μονογονεϊκών οικογενειών και των ανύπαντρων γυναικών, και πολλά ακόμη, αλλά δεν υπήρξε ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση του προβλήματος της σεξουαλικής διαφορετικότητας...», έγραψε στην ηλεκτρονική έκδοση της Sierra Maestra, επίσιμου οργάνου του ΚΚ Κούβας. Επιμένει ότι ο Τσε δεν ήταν ομοφοβικός και ότι οι Umap, που ήταν άλλωστε βραχύβιες (λειτούργησαν μόλις τρία χρόνια) δεν στοχοποιούσαν «ειδικά» τους ομοφυλόφιλους, ότι τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει αισθητά κι ότι οι αυθαιρεσίες εκείνου του καιρού είναι πια αντικείμενο έρευνας. Στην αντιμετώπιση αυτή συνέβαλαν ο τυπικός λατινοαμερικάνικος «ματσοϊσμός», η στερεοτυπική επαναστατική «ανδροπρέπεια», η συνεργασία ορισμένων επώνυμων που γκέι αστών με τους αντεπαναστάτες, η σύνδεση της lgbt ελευθεριότητας με την εποχή του δικτάτορα Μπατίστα και των προκατόχων του, οπότε η Κούβα αποτελούσε κάτι μεταξύ θέρετρου αναψυχής, επενδυτικής Εδέμ και απέραντου πορνείου για τους ευκατάστατους Αμερικανούς, με αποικιακούς εννοείται όρους.

Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι Facebook Twitter
Η Μalecon είναι ο παραδοσιακός τόπος συνάντησης των gays της Αβάνας, ειδικά τη νύχτα

Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι Facebook Twitter
Ένα ζευγάρι φιλιέται στο κλαμπ La Gruta. H oμοφυλοφιλία νομιμοποιήθηκε στην Κούβα το 1979, αλλά ένας νέος νόμος του 1988 απαγόρευσε την δημόσια έκφρασή της

«Υπήρξαν πράγματι στιγμές μεγάλης αδικίας... για τις οποίες φέρω κι εγώ ευθύνη παρότι προσωπικά δεν έχω καμία τέτοια προκατάληψη... Είναι αλήθεια ότι δεν έδωσα αρκετή σημασία στις διακρίσεις και τις προκαταλήψεις κατά των ομοφυλόφιλων, μιλάμε όμως για μια εποχή όπου η επανάσταση κινδύνευε σοβαρά, υπήρχαν ένοπλες επιθέσεις από αντεπαναστάτες και δολοφονικές απόπειρες εναντίον μου», απολογήθηκε σχετικά ο πρώην Κουβανός ηγέτης τον Σεπτέμβριο του 2010 στη μεξικανική εφημερίδα La Jornada - μια δημόσια δήλωση συγνώμης μάλλον μοναδική στο είδος της όχι μόνο για κομμουνιστή αλλά για οποιονδήποτε ηγέτη, με εξαίρεση τον Πάπα Φραγκίσκο.

Υπάρχει βέβαια η άποψη ότι η κουβανική Επανάσταση, ειδικά αφότου έγινε εξουσία δεν θα μπορούσε de facto να ήταν "gay friendly", ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες προθέσεις: Το είδαμε αυτό και στη σοβιετική Επανάσταση, η σεξουαλική ελευθεριότητα που συνόδευε αρχικά την οποία (ισονομία γυναικών, κατάργηση αντιομοφυλόφιλων νόμων κ.λπ.) γρήγορα εξανεμίστηκε όταν έγινε καθεστώς για να ακολουθήσουν οι σταλινικές διώξεις και εκτοπίσεις. Μια αναδρομή στη σκιώδη αντιμετώπιση των ομοφυλόφιλων από τη συντριπτική πλειοψηφία των κομμουνιστικών καθεστώτων και κομμάτων, ιδίως παλιότερα αλλά ακόμα και σήμερα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ένας άνθρωπος ελεύθερος να εξερευνήσει την ερωτική του ζωή δύσκολα, βλέπεις, δέχεται άνωθεν ντιρεκτίβες για το πώς θα πορευτεί στην υπόλοιπη...

Ανεξάρτητα ωστόσο με τη γνώμη που έχει κανείς για τον Φιντέλ Κάστρο, τα έργα και τις ημέρες του, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει το μεγαλείο αυτής της μεταστροφής που δεν φαίνεται να υπαγόρευε καμία σκοπιμότητα: Αν επιδίωκε απλώς να «εξευμενίσει» τους Αμερικανούς «πουλώντας» δικαιώματα, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, θα μπορούσε να το κάνει χωρίς να θίξει τόσο «λεπτά» πεδία.

Και ίσως αυτό ακριβώς να συνιστά εντέλει το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς με την ευρεία έννοια, η δυνατότητα να αναγνωρίζεις και να επανορθώνεις τα λάθη σου. Αρκεί φυσικά να μην είναι πολύ αργά... Κάτι που επίσης σήμερα λησμονούν πολλοί από όσους - σωστά - τον επικρίνουν για τις διώξεις που υπέστη η lgbt κοινότητα της χώρας του, είναι ότι την εποχή εκείνη οι γκέι καταπιέζονταν όχι μόνο στον σοσιαλιστικό αλλά και στον λεγόμενο ελεύθερο κόσμο, στο μεγαλύτερο κομμάτι του οποίου (περιλαμβανόμενης και της προεπαναστατικής Κούβας) η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν διαστροφή και ήταν ακόμα παράνομη στις αρχές της δεκαετίας του '60. Και μιλάμε για χώρες όπου η άρχουσα τάξη ήταν «φωτισμένοι» αστοί, όχι κατσαπλιάδες αγρότες!

Ο Φιντέλ, η Επανάσταση και οι ομοφυλόφιλοι Facebook Twitter
Φίλοι ξαπλώνουν σε ένα πάρκο της Αβάνας, λίγο πριν πάνε στο Gay Parade

18

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πίτερ Τάτσελ

Lgbtqi+ / Πίτερ Τάτσελ: «Ήρθε καιρός να αμφισβητήσουμε τα έμφυλα στερεότυπα»

Λίγο καιρό μετά την εντυπωσιακή διαμαρτυρία του στην Ντόχα, πρωτεύουσα του μουντιαλικού Κατάρ, ο περιώνυμος ακτιβιστής μιλά στη LiFO γι’ αυτήν τη συνωμοτική επιχείρηση-αστραπή, για την προσωπική του πορεία και για την εξέλιξη του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Καίτη Γκραμμά: «Νιώθω, είμαι και φαίνομαι Θεσσαλονικιά. Κυρίως φαίνομαι!»

Η Θεσσαλονικιά / Καίτη Γκραμμά: «Νιώθω, είμαι και φαίνομαι Θεσσαλονικιά. Κυρίως φαίνομαι!»

Από την παιδική και εφηβική της ηλικία στη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Νομική και τα catwalks κορυφαίων σχεδιαστών, το επιτυχημένο μοντέλο μοιράζεται με τη LiFO τους μεγαλύτερους σταθμούς της συναρπαστικής ζωής της.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
O Μπανάνας και το Χιμπατζάκι: Πάμε για ψάρεμα ένα queer zine που δημιουργήθηκε για τους νέους του μέλλοντος

Design / O Μπανάνας και το Χιμπατζάκι: Ένα queer zine για τους νέους του μέλλοντος

Ο Κωνσταντίνος Μενελάου, σκηνοθέτης και επιμελητής τέχνης, και ο Τζώρτζης Κόντος, σκηνοθέτης και καλλιτέχνης, εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν ένα queer zine στο πλαίσιο ενός μεγαλύτερου πρότζεκτ με μια σειρά από zines και έργα τέχνης που εκτίθενται στο Hyper Hypo.
ΑΝΝΑ ΚΟΚΟΡΗ
GNTM: Μήπως παίζουμε με κάτι τόσο σημαντικό όσο η τρανς ορατότητα; - ampa

Οπτική Γωνία / GNTM: Μήπως παίζουμε με κάτι τόσο σημαντικό όσο η τρανς ορατότητα;

Δεν είναι μόνο το πώς χειρίστηκαν την Έβελυν, είναι μία συνολική εικόνα κακομεταχείρισης προς την τρανς κοινότητα και οπισθοδρόμησης στην ανοιχτή συζήτηση για την ορατότητα των τρανς ατόμων
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

σχόλια

5 σχόλια
Άλλη μια προσπάθεια αγιοποίησης του "αριστερού" διχτάτορα... Γιατί ο ελληνας - και δη ο αριστερός- επιμένει υπομονετικά...Εδώ μας πήρε 800 χρονια για να ...συγχωρήσουμε τους Σταυροφόρους για την συμβολή τους στην πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, έτσι εύκολα θα πούμε ότι η "υπαρκτή" αριστερά ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα με ολοκληρωτικές οικογενειοκρατικές τάσεις; (Νεποτισμός δεν λέγεται όταν βάζεις την ξαδέρφη την ανεψιά και δεν ξέρω εγω τι άλλο να ασκούν πολιτική; Λέμε τώρα...)Αλλά η δική μας πολιτική ηγεσία πήγε να προσκυνήσει την τέφρα του διχτάτορα. Τζάμπα φοράγαμε τα T-shirt με τον Τσεγκεβαρα στο Λύκειο;... Άντε και την επόμενη φορά, μια βόλτα στην εθνική επέτειο της Βόρειας Κορέας....
Σε χώρες της Δυσης που δεν υπήρχε δικτατορία όπως είχε η Κούβα, οι γκει δεν φυλακιζονταν μαζικά ούτε έμπαιναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ούτε εξοριζονταν έτσι.Το ηθικό πλεονέκτημα να το βρασω. Την μετανοια μετά από μισό αιώνα, επίσης. Πάντως το ότι "και οι άλλοι τα ίδια έκαναν" δεν είναι δικαιολογία..."
Αλήθεια; Η "χώρα της Δύσης", Δυτική Γερμανία, πότε ακριβώς σταμάτησε την εφαρμογή του ναζιστικού νόμου περί ομοφυλοφίλων και πότε τον κατήργησε οριστικά; Επίσης, μια σύγκριση με την "ανέλευθερη" Ανατολική Γερμανία είναι διαφωτιστική για το τι σημαίνει "δημοκρατική Δύση"... ΥΓ: Στις ΗΠΑ γίνονται βασανιστήρια ΣΗΜΕΡΑ (σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο της LIFO) χωρίς καμία ποινική επίπτωση για τους βασανιστές (επίσημη πολιτική των ΗΠΑ η μη ποινική δίωξη των βασανιστών), αλλά μάλλον αυτά δεν πιάνονται.
Πριν λίγο καιρό, κ. Δημοκίδη, είχατε γράψει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το πώς θα πρέπει κάποια σχόλια αναγνωστών να λογοκρίνονται και είχατε δώσει και παραδείγματα(trol,απρεπές ή υβριστικό γράψιμο κλπ). Ισχύουν όλα όσα γράψατε και για τα σχόλια των ίδιων των συντακτών επί των σχολίων των αναγνωστών;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση και ανώνυμος και μη συνεργάτης μας να ήταν δεν θα κοβόταν. (Κάποιος είπε ότι θα ξεράσει, κάποιος απάντησε ειρωνικά για τον εμετό. Προσωπικά δεν το βρίσκω σκανδαλώδες.) Πάντως ποτέ δεν έχουμε λογοκρίνει συνεργάτη μας ο οποίος εκφράζει επώνυμα τις απόψεις του και μάλιστα στη στήλη του! Kι ούτε θα το κάνουμε.
σε χωρες που οπως λετε κυριε δημοκιδη..δεν εχουν δικτακτορια...εχει βγει εστω και αργα καποιοσ να ζητησει συγνωμη??...γτην ελευθερια να πεθαινεις αστεγος στουσ δρομους? γ την ελευθερια να ζεις μοναχος με αντικαταθληπτικα ,για την ελευθερια αμα δεν υποκυψεισ στο συστημα να σε τσαλαπαταει και να σε εξαφανιζει..αυτα σιγουρα γ εσας ειναι ψιλα γραμματα..ελευθερια ειναι αλλωστε και τα γυμνα σωματα σε βιτρινες στην ολλανδια και την σουιδια...για να τα απολαμβανουν ελευθεροι γραφειοκρατες...ζητω λοιπον στην ελευθερια σας!!αλλωστε ησασταν και υπερμαχος της ελευθεριας του κυριου Μαραβελια ΟΤΑΝ ΕΨΑΧΝΕ ΠΑΓΚΑΚΙ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ..οταν η αθηνα εστω και ατσαλα βρυχότανε....βρηκε οχι παγκακι αλλα ωραια θεση σε ενα αιμετικο σοου μαζικης αποχαυνωσης.ζητω λοιπον στις ελευθερες χωρεσ.Κανεις σιγουρα δεν μπορει να περασει ετσι στα ελεφρα το θεμα του καστρο με τουσ ομοφυλοφιλουσ και οχι μονο. σιγουρα ειναι το λιγοτερο αρρωστη μια κοινωνια που δεν μπορει να δεχτει και να ακουσει το διαφορετικο.η δικτακτορια ομως δεν ειναι μονο στην κουβα..και την ανεχεια δεν την επεβαλε ο καστρο αλλα ενασ φρικτος αποκλεισμος στο διαφορετικο.αυτα ειχα να γραψω ενας περιφανος gay λατρης της ελευθεριας
Περήφανε gay λατρη της ελευθερίας, ουτε οι δυτικές κοινωνίες είναι τέλειες. Είναι ΑΠΕΙΡΩΣ καλυτερες όμως από όλες τις υπόλοιπες. Είναι οι ΜΟΝΕΣ που σεβονται τον άνθρωπο, όποιος κι αν είναι. Εσυ σαν γκέι θα πρεπε να το ξέρεις. Ούτε μια μέρα δε θα ζούσες σ αυτές τις χώρες. Οι Κουβανοί δεν διανονούνται να παρουν αντικαταθλιπτικά. Δεν υπαρχουν. Τους ρώτησες αν τα χρειάζονται ίσως; Συνήθως βέβαια θα σκέφτονται πως να καλυτερέψουν τις παράγκες που ζουν ή αν θα χουν αρκετό φαγητό. Όσο για προοπτικές στο μέλλον...ΥΓ είναι άσχημο και απαράδεκτο να υπαρχουν αστεγοι στα δυτικά κρατη. Και πρεπει να λυθεί αυτό. Ξερεις όμως τι ποσοστό του πληθυσμού αντιπροσωπεύουν; Ξερεις τι ποσοστό του πληθυσμού υποφερει στην Κούβα και σε άλλους "ιδεολογικούς παραδείσους"; Αλήθεια εχεις μιλήσει ποτέ με Κουβανούς;
Τελειώνοντας το άρθρο νιώθω σα να κατάπια τα απόνερα ξεπλύματος: Θέλω να ξεράσω. Και συμψηφισμοί και η υπέροχη κυκλική θεμελίωση ενός ίδιου "ηθικού πλεονεκτήματος" (ήτοι μιας α-πολιτικής υπεραξίας ταυτότητας) κυριολεκτικά ΠΆΝΩ στα πτώματα των θυμάτων του πλεονεκτήματος αυτού. Δεν ξέρω πώς ονομάζεται αυτό αν όχι ξετσιπωσιά , και δεν ξέρω ποιο συναίσθημα μπορεί να γεννήσει πέρα από την αηδία.
Μια χαρά καταλάβαμε τι θέλετε να πείτε, αγαπητέ. Απλώς, διαφωνούμε με την άποψη και την αντίληψη του άρθρου και το εκφράζουμε ελεύθερα.Πρέπει να είστε ευτυχής γι αυτό. Στην Κούβα ίσως δεν θα μπορούσαμε να ανταλλάσσουμε απόψεις ιντερνετικά. Και, παρακαλώ, ακυρώστε την παραγγελία για τις σακούλες.
Το "χρονικό" τμήμα του άρθρου είναι ενδιαφέρον, αν και δοσμένο με ένα νερωμένο ρουστίκ ύφος (το σχόλιο για τον Μπαρδέμ για παράδειγμα θα μπορούσατε κάλλιστα να το παραθέσετε σε κεφαλαία greeklish) , που δεν πολυταιριάζει ακριβώς σε κτηνωδία, και μάλλον μια μορφή σημειολογικού ξεπλύματος εξυπηρετεί. Είναι κι αυτό ένα από τα θετικά της έκθεσης ενός πονήματος στη δημόσια βάσανο βλέπετε: συχνά οι δέκτες του καταλαβαίνουν επί αυτών πράγματα που οι δημιουργοί τους δεν είχαν αντιληφθεί.
Αυτό το "λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς με την ευρεία έννοια, η δυνατότητα να αναγνωρίζεις και να επανορθώνεις τα λάθη σου αρκεί φυσικά να μην είναι πολύ αργά", μπορεί να το είδαν στην Κούβα, εδώ όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω να ευδοκιμεί.
Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς μάλλον εξανεμίζεται επειδή η αναγνωριση των λαθών είναι πολύ αργή. Η δε επανόρθωση σχεδόν ανύπαρκτη, ακόμα. Η μόνη αριστερά που δεν οδήγησε σε δικτατορικές λύσεις, είναι των αστικών δυτικοευρωπαικών κρατών. Καμία άλλη, πουθενά.
Όπως βλέπεις απ' τις αρνητικές ψήφους πολλοί Έλληνες είναι ακόμα κολλημένοι σε ιδεοληψίες που παντού στον κόσμο κατέρρευσαν με πάταγο το 1989. Δυστυχώς το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι η πολύ κακή σχέση μεγάλης μερίδας των πολιτών της με την πραγματικότητα και αυτό το πληρώνουμε όλοι.
Εναντια στην ηθικη ουδετεροτητα της κτητικης κοινωνιας της αγορας καποιοι επιμενουν να πιστευουν στο αγαθο και τις αξιες, καποιοι αλλοι το θεωρουν αυτο ιδεοληψια και καποιοι τριτοι εχουν καταβολευτει. Η πραγματικοτητα σημερα ειναι ο τραμπ, πρεπει να γινουμε ολοι τραμπ για να μην σας ξεβολεψουμε;
GeroEkoΒεβαίως και πιστεύουμε σε ιδανικά και αξίες. Πουθενα στον κόσμο δεν εχει μεγαλύτερη αξία ο άνθρωπος από τις δυτικές αστικές δημοκρατίες. Μέρος των οποίων είναι και τα αριστερά κόμματα σ αυτές τις χώρες. Όχι στις τριτοκοσμικές αυταρχικές κολάσεις. Ποιός μίλησε για Τραμπ; Εσείς που αποδέχεστε τόσο εύκολα την ποδοπάτιση του ανθρώπου στο όνομα "αξιών" και "ιδανικών", βλεπετε μόνο τα άκρα. Απ τον φασίστα στην πράξη Κάστρο μέχρι τον φασίστα επιχειρηματία (μεχρι ώρας) Τραμπ, υπαρχει πολύς ενδιάμεσος χώρος. Τον οποίον και δεν καταλαβαίνετε. Θέλετε άκρα και πόλεμο. Ξέρετε σε τι "πόλεμο" ζουν καθημερινά η άνθρωποι σε κρατη της "μη ελεύθερης αγοράς"; Γι αυτό και προτιμούν να πεθάνουν φεύγοντας απ τους "παραδεισους" αυτούς. Εμείς σεβόμαστε πανω απ όλα τον άνθρωπο και τη δημοκρατία. Με όσα μειονεκτήματα, πάντα φροντίζει για τους περισσοτερους το δυνατόν, και πάντα βελτιώνεται. Μαλλον δεν εχετε ιδεα πως ζει ο μέσος δυτικοευρωπαίος της "κακής αγοράς".
Ο τομας χομπς που συνελαβε πρωτος την εννοια της κοινωνιας της αγορας ηταν μερικους αιωνες μπροστα απο την εποχη του, ηξερε οτι για να σταθει αυτος ο τυπος κοινωνιας χρειαζεται ενα κρατος λεβιαθαν. Ο ρωουλς - πραγματικα αξιοθαυμαστος -θεμελιωσε το συγχρονο φιλελευθερισμο στη βαση της ηθικης ουδετεροτητας, ο μονος τροπος για να λειτουργησει η θεωρια ειναι το δεον να προηγειται του αγαθου. Ο φιλελευθερισμος του φριντμαν που βιωνουμε σημερα ειναι η αποθεωση του ατομικισμου που μονη αξια ειναι το χρημα. Η κοινωνια του 1%, των ακραιων ανισοτητων ειναι ηδη προ τον πυλων και οι δρομοι ειναι δυο και οι δυο οδηγουν στην δυστοπια. Ο ενας δρομος ειναι το κρατος λεβιαθαν-μεγαλου αδερφου και ο αλλος της κοινωνιας τυπου mad-max ο καθενας μονος του εναντιον ολων.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ