Μίνως Αργυράκης: Ένας αντισυμβατικός καλλιτέχνης με καμβά τη σκηνή και το χαρτί

Αυτοδίδακτος, ο Σαλγκάδο χαρακτηρίστηκε από την Ακαδημία ως «ένας μάρτυρας της ανθρώπινης τραγωδίας και της κατάστασης του πλανήτη»

Οι 15 φιναλίστ της διεπιστημονικής πλατφόρμας Nóema εκθέτουν στο Καπνεργοστάσιο τα έργα τους, διατηρώντας ζωντανή τη γνώση του παρελθόντος μέσα από ένα μοντέρνο πρίσμα.

«Homecoming»: Ο διεθνούς φήμης γκαλερίστας Matthias Arndt άνοιξε τις πόρτες ενός εμβληματικού κτιρίου της Κυψέλης με μια έκθεση σύγχρονων καλλιτεχνών.

Με πρωτοβουλία της καθηγήτριας της ΑΣΚΤ Βίκυς Τσαλαματά, θα εκτεθούν στην Αθήνα έργα 33 καλλιτεχνών από 18 χώρες, με κεντρικό άξονα τη φύση και την οικολογία.

Λίγο μετά την ανανέωση της θητείας της, η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΕΜΣΤ μιλά για το όραμά της για ένα μουσείο ανοιχτό στην κοινωνία, με διεθνή προσανατολισμό και λόγο που θα παραμένει προσιτός, μακριά από ελιτισμούς.

Τελετουργία, χρηστικότητα, εικαστική έκφραση ή μαζική παραγωγή: η κεραμική εμφανίζεται στη 2η Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής, σε όλες τις εκφάνσεις της, αντανακλώντας τις αντιφάσεις και τη γοητεία ενός νησιού με σύνθετη ταυτότητα.

Ήλιος, πισίνες, queer έρωτας, Polaroid και iPad. Ο τελευταίος μεγάλος Βρετανός μοντερνιστής έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια επαναστατική φιλοσοφία: ότι η χαρά είναι η πιο σοβαρή πράξη αντίστασης στη θνητότητα.

35 πρόσωπα από τον χώρο του πολιτισμού. 12 φωτογράφοι. 1 έκθεση σε έναν ιστορικό χώρο της ΔΕΗ που σπάνια ανοίγει για το κοινό.

Από την αρχαιότητα της Aleksandra Waliszewska και το Λος Άντζελες του Urs Fischer μέχρι τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό του Θεόδωρου Στάμου και την αγωνία για την κλιματική κρίση στο Εθνικό Αστεροσκοπείο, αυτόν τον μήνα θα έχουμε πολλές αξιόλογες εκθέσεις στην πόλη.

Από τη Ζυρίχη και τη Νέα Υόρκη, στη δράση του ως curator, στο ενδιαφέρον του για τη γλυπτική και στο Hydra School Projects. Ο εικαστικός Δημήτρης Αντωνίτσης αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.

Στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, ένα ensemble δημιουργών με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη επικεφαλής, εμπνέεται από τη χώρα των Αντιπόδων, και με μουσική, αφιέρωμα στον αυστραλιανό κινηματογράφο, νέες ταινίες και installations μάς δείχνει πως αυτή δεν βρίσκεται τελικά τόσο μακριά μας.

Το μνημειώδες κέντημα που αφηγήθηκε τη Νορμανδική Κατάκτηση του 1066 θα εκτεθεί για πρώτη φορά στη Βρετανία, στο Bρετανικό Μουσείο. Σχεδόν χίλια χρόνια μετά τη δημιουργία της, επιστρέφει ως έκθεση-γεγονός και ως εικόνα μιας Ιστορίας που δεν σταμάτησε ποτέ να μας αφορά.

Δεκάξι έργα της Πολωνής ζωγράφου συνομιλούν με έργα της συλλογής του Μουσείου Μπενάκη, προκαλώντας μας να δούμε αντικείμενα από τη Νεολιθική Ελλάδα, την κλασική αρχαιότητα, τον κόσμο του Βυζαντίου και τη σύγχρονη ελληνική εποχή με άλλα μάτια.

Μια μεγάλη εικαστική έκθεση στο Αστεροσκοπείο Αθηνών φέρνει στην επιφάνεια το επίκαιρο θέμα της κλιματικής κρίσης και των δικών μας ευθυνών απέναντι στο μέλλον του πλανήτη.

Τα καλλιτεχνικά residencies αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς στήριξης και εξέλιξης της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Τέσσερα πρόσωπα που συνδέονται με αυτά μιλούν στη LiFO.

Η ιδρυτική διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης που μόλις απεβίωσε, αφήνει ως παρακαταθήκη μια υποδειγματική στάση ζωής.

Η ιδρύτρια της Μπιενάλε Κεραμικής Λουκία Θωμοπούλου, λίγο πριν από τη δεύτερη διοργάνωση στη Ρόδο, υπερασπίζεται μια τέχνη που έχει ιστορία αιώνων και πρέπει να πάψει να είναι ριγμένη ως προς τις άλλες τέχνες.

Με αφορμή τη νέα του έκθεση, μιλήσαμε με τον καλλιτέχνη και designer για την αισθητική, τη μνήμη, την υπερβολή, τη μοναξιά της δημιουργίας και τη σημασία τού να ζεις ποιητικά.

Το ONX.Showcase.Athens.2026 υπόσχεται μια ξεχωριστή εμπειρία στο Onassis Ready με άξονες τις νέες μορφές δημιουργικής έκφρασης, την τεχνολογική καινοτομία και τη διάδραση ανθρώπου-μηχανής.

Ένας από τους σημαντικότερους χώρους τέχνης στην Αθήνα κλείνει είκοσι χρόνια λειτουργίας και με τη βοήθεια του εικαστικού Μίχαελ Κλάιν κάνει ριζικές αλλαγές. Πάμε για τα επόμενα είκοσι.

Η πρώτη διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης δεν υπήρξε απλώς το πρόσωπο που το διοίκησε στα πιο δύσκολα χρόνια του. Υπήρξε η γυναίκα που επέμεινε να υπάρξει στην Αθήνα ένας δημόσιος χώρος για τη σύγχρονη τέχνη όχι ως βιτρίνα κύρους αλλά ως ζωντανή εμπειρία, ως σχολείο βλέμματος, ως ένας κήπος που έπρεπε κάποτε να ανθίσει.