Ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Μορμόλης;***

 

Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο τυχερά ήταν τα παιδιά τη δεκαετία του '80...

 

Έζησαν πράγματι αυτό που λέμε παιδική ηλικία και αθωότητα. Ίσως γι αυτό και οι περισσότεροι από αυτούς τώρα, άντρες και γυναίκες πια, έχουν έναν άλλο κώδικα επικοινωνίας, κάτι που τους λέει ότι μένουνε πάντα παιδιά.

 

Aκούμε Πάριο στα ταξίδια και βλέπουμε ακόμα τον Μάικλ Νάιτ και τον Μαγκάιβερ να τα βάζουν με τους κακούς.

 

Μπορεί να μην είχαν playstation3 τότε, είχαν όμως το παραμύθι της γιαγιάς, εκείνο με τους δράκους και τη βασιλοπούλα με τα 7 αδέρφια. Είχαν την αλάνα δίπλα από το σπίτι, εκεί που μαζευόντουσαν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και άλλοτε παίζανε μπάλα, άλλοτε καβαλάγαν τα ποδήλατα και παριστάνοντας τους Ντιούκς ή τους αστυνομικούς με τις μηχανές τους φεύγαν για μια άλλη γειτονιά.

 

Αρκούσε ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι στο σχολείο για να στηθεί ο αγώνας στο διάλλειμα. Τότε ο ήλιος φώτιζε διαφορετικά, δεν ξέρω...

 

Ένας κινέζικος δράκος τα έπαιρνε κάθε απόγευμα στην ράχη του και μερικές φορές τα πήγαινε μέχρι τη μακρυνή Λαπωνία, εκεί που η βασίλισσα Άκα συνομιλούσε με τις άλλες αγριόχηνες κι ένας πιτσιρικάς ονόματι Νιλς τρόμαζε μια αλεπού με την σφυρίχτρα του. Άλλες φορές φεύγανε συνοδοιπόροι του Φιλέα Φογκ για τον γύρο του κόσμου και έκαναν μια στάση και σε ένα μακρυνό ορφανοτροφείο για να πουν ένα γειά στην Candy. Κάποιες άλλες φορές χανόντουσαν μέσα στο δάσος και επειδή ήταν καλά παιδάκια σίγουρα συναντούσαν τα στρουμφάκια. Ή άλλοτε σε έναν αγώνα για να σωθεί ο ήλιος Σάγκμα μπορεί και να έφταναν μεχρι την Thundera και κάτι περίεργες γάτες τα περίμεναν και εκεί.

 

Όλα τότε άρχιζαν με το "μιά φορά κι ένα καιρό" και τελείωναν πάνω στο "ουράνιο τόξο". Και κάπου εκεί έρχεται η επανάσταση. Βλέπουμε έγχρωμα πια και μια άλλη συσκευή ονόματι "video" μας επιτρέπει να βλέπουμε όποια ταινία θέλουμε. Τότε αποκτά περιουσία ο Τσάκυ Τσαν και ο Ινδικός κινηματογράφος. Όμως ακόμα κρατάμε. Και μας αρέσει...

 

Aκούμε Πάριο στα ταξίδια και βλέπουμε ακόμα τον Μάικλ Νάιτ και τον Μαγκάιβερ να τα βάζουν με τους κακούς.

 

Και μετά η εφηβεία, αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο...

 

Σε όλη αυτή την πορεία, μέσα από αλλαγές στη ζωή μου αλλά και στη κοινωνία, ένα ερώτημα μερικές φορές με απασχολεί τα βράδυα...

 

Ποιός είναι τέλος πάντων αυτός ο Μορμόλης ;