Αγαναχτισμένοι ο ένας με τον άλλον

Facebook Twitter
9

Με ποιον θα τα βάλω σήμερα;

Αν και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους στα χρόνια της κρίσης υπάρχει (σ.σ Βουβή, υπόγεια, διακριτική, με σκυμμένο το κεφάλι όπως πρέπει να είναι η αλληλεγγύη) στην επιφάνεια έχει κάνει την εμφάνιση της εδώ και καιρό ο φθόνος. Απροκάλυπτος γεμάτος θράσος και έπαρση δεν μπορεί και (το χειρότερο όλων) δεν προσπαθεί καν να κρυφτεί. Απλώνεται ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες της κοινωνίας. Ένα «κλικ» και το λαμπάκι ανάβει κόκκινο. Μια κίνηση και η εκτόξευση κατηγοριών για αχρηστία, ανικανότητα και λαμογιά «πετάγονται» από τον ένα πολίτη στον άλλον. Ένας «εμφύλιος» με μόνα όπλα τις λέξεις.

Την περασμένη εβδομάδα παρατηρούσα τον συνήθως ήρεμο φούρναρη της γειτονιάς μου. Τοποθετούσε την φραντζόλα μέσα στην σακούλα σαν να έβαζε χειροβομβίδα λέγοντας σε μια γυναίκα: «Είναι κλειστή η Μεσογείων. Για τα λαμόγια, τα λαμόγια που πληρώνουμε μια ζωή. Όλους, όλους να τους πετάξει εξώ». Οι φλέβες του τεντώνονταν στον λαιμό του και η γυναίκα τον κοίταζε με γουρλωμένα μάτια γιατί μάλλον πρώτη φορά τον είχε δει έτσι.

Σκηνή σε ένα σπίτι πριν μερικές μέρες: Ένα φίλος μου εκπαιδευτικός σε γυμνάσιο δέχεται όλο το μένος για την ανικανότητα του συστήματος εκπαίδευσης της χώρας μας. Μου λέει: «Είχαμε μαζευτεί για τον αγώνα. Και ξαφνικά αρχίζουν να μου επιτίθενται και οι δυο με τέτοιο τρόπο λες και τους σκότωσα την μάνα. Ειδικά ο ένας με τρέλανε. «Ναι ρε 600 ευρώ που παίρνει ο νεοδιόριστος αρκετά είναι. Γιατί ρε. Τι κάνετε πια και θέλετε να πληρώνεστε παραπάνω. Και πολλά σας δίνουν». Δεν άντεξα άλλο να τους ακούω. Σηκώθηκα και έφυγα».

Τι δουλειά έκανε ο θερμόαιμος; Ανακοινώνει εξώσεις και κολλάει στην πόρτα το χαρτάκι. Πάντα με την ίδια ηδονή και το ρόλεξ στον καρπό.

Και προχθές κάτω από την πανσέληνο, ακούω από το διπλανό τραπέζι από κύριο κομψό και σοβαρό γύρω στα σαράντα: «Χέστηκα ρε μαλάκα για τους γέρους. Να τους κόψει ρε όσο μπορεί και πρέπει. Πόσο θα ζήσουν; Τι σκατά πληρώνουμε όλα αυτά τα χρόνια; Που πήρανε τις συνταξάρες και κάθονται και τα ξύνουν και εγώ πληρώνω και πληρώνω».

Δεν μπορώ να πω ότι μου έκανε εντύπωση που κάποιος θέλει να πετάξει τους γέρους στον Καιάδα. Μιλάμε άλλωστε για την εποχή που ο «Καιάδας» έχει λόγο στην Βουλή.

Δεν είναι μόνο αυτά τα περιστατικά. Είναι μια γενικότερη αίσθηση των τελευταίων μηνών ότι για όλα φταίει ο διπλανός μας έτσι και τολμήσει να παραπονεθεί, να διεκδικήσει τα αυτονόητα, να μιλήσει για τις δυσκολίες της εποχής. Το βλέπεις εκεί έξω, το βλέπεις και στις συζητήσεις στο ίντερνετ. Το βάρος της αγανάχτησης των πολιτών μεταφέρθηκε από τους πολιτικούς στον διπλανό του. Αυτονόητο: Ο στόχος είναι ευκολότερος και η εκτόνωση γρηγορότερη.

Και σίγουρα είναι μια πανέξυπνη τακτική των κυβερνώντων να ενισχύουν αυτό το παιχνίδι της αγανάχτησης που παίζουν οι πολίτες μεταξύ τους με την βοήθεια των αγαπημένων τους media. Θα έλεγε κανείς ότι έχουν κάτσει στην κερκίδα και μας παρακολουθούν να δίνουμε τον καθημερινό αγώνα αγανάχτησης ο ένας με τον άλλον. Με αυτό τον τρόπο παίρνουν παράταση τα όσα υποσχέθηκαν. Πόσο όμως θα αντέξουμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι; Όπως φαίνεται έχουμε αρκετές αντοχές ακόμα.

9

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αριστοκρατικά φτωχοί, Ελευθεροτυπία, 1991

Ημερολόγιο / Αριστοκρατικά φτωχοί. Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ελάχιστοι κατέχουν το μυστικό να χρησιμοποιούν το χρήμα επ’ αγαθώ, να το σκορπίζουν απαλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αλλά ούτε και περιφρόνηση, να το σκορπίζουν όπου θέλουνε αυτοί κι όχι η μόδα
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ

σχόλια

6 σχόλια
<<Είναι μια γενικότερη αίσθηση των τελευταίων μηνών ότι για όλα φταίει ο διπλανός μας>>ΣΑΡΤΡ: Οι άλλοι άνθρωποι αποτελούν την κόλαση από την άποψη ότι από την στιγμή που γεννιέστε βρίσκεστε σε μια κατάσταση στην οποία είστε αναγκασμένος να υποταχτείτε. Γεννιέστε σαν γιος ενός πλουσίου, ή ενός Αλγερινού, ή ενός γιατρού, ή ενός Αμερικανού. Και το μέλλον σας είναι αυστηρά προσχεδιασμένο, ένα μέλλον που έφτιαξαν άλλοι για σας. Δεν το δημιούργησαν άμεσα, αλλά αποτελούν ένα μέρος μιας κοινωνικής τάξεως που κάνουν αυτό που είσθε. Όλα αυτά σωριάστηκαν πάνω σας από άλλους ανθρώπους. Κι η σωστή περιγραφή της υπάρξεως αυτής είναι κόλαση.Δεν βλεπω λοιπον τιποτα το καινουργιο, κ Μακρη. Απο καταβολης κοσμου, ο ανταγωνισμος και η αλληλεγγυη πανε χερι-χερι. Εδω στο Ελλαντα πηραμε τη ζωη μας λαθος και νομισαμε οτι μονο η αλληλεγγυη υπαρχει. Οταν ομως κανεις λαθος στο μοντελο, η διεργασιες γρηγορα σε ριχνουν εκει που πρεπει για να καταλαβεις το λαθος σου. Και αυτο συμβαινει τωρα. Ειναι καιρος να καταλαβουν οι αριστεροι οτι η αλληλεγγυη δεν υπαρχει χωρις την ικανοτητα της τιμωριας αυτων που την εκμετταλευονται. Να μη σας στελνω σε ψυχολογικα πειραματα που εχει δειχθει αυτο τωρα, βρειτε τα μονοι σας.
Κάτι πολύ ενδιαφέρον (άρχισες να) λες εκεί στο τέλος. Μόνο οι χαρακτηρισμοί "αριστεροί" "δεξιοί" δεν χρειάζονται αλλά και πάλι κάτι ΠΟΛΥ ενδιαφέρον πας να πεις εκεί. Πολύ ψωμί. Ειδικά αν το συνδέσεις με την τελευταία παράγραφο του άρθρου.Υγ: Εξαιρετικό (για μένα) άρθρο όπως και να χει.
Η ΕΡΤ, τα λαμόγια του δημοσίου (και όχι μόνο του δημοσίου) και όλα τα στραβά πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσουν. Μη τα συγχέετε όμως με τα των φτωχών συνταξιούχων για να δημιουργήσετε "κλίμα". Και κυρίως όχι αυτών των δύστυχων, που για να συμπληρώσουν, βγαίνουν στα 85 τους στους δρόμους πουλώντας αναπτήρες. Εντάξει, προχθές κάτω από την πανσέληνο, έτυχε να κάτσει δίπλα σας ένας μαλάκας με μηδενικό ανθρωπισμό και σεβασμό προς τους ηλικιωμένους, δεν αποδυκνύεται κάτι από αυτό για την ΕΡΤ!
Διαφωνώ, ναι η ΕΡΤ επρεπε να κλεισει, ναι αρκετοι δημοσιοι πρεπει να απολυθουν. Δεν ζηλευω κανεναν, αλλα δεν θεωρω σωστο σε ενα καραβι που βυθιζεται να πεταμε μονο τους επιβατες, ας πεταξουμε και κανα επιπλο να ελαφρυνουμε λιγο. Δεν προκειται να λυπηθω κανεναν δημοσιο υπαλληλο γιατι κανεις δεν λυπηθηκε εμενα και την οικογενεια μου. Ετερον εκατερον.
Και τώρα που τελειώσανε τα ψέμματα, ο Έλληνας δείχνει τπ θηρίο που έκρυβε επιμελώς τόσα χρόνια μέσα του. Τι κι αν είναι ντυμένο με αρμάνι αντί για προβιά? Τα νύχια και τα δόντια κόβουν το ίδιο..
Ο Έλληνας δεν είχε ΠΟΤΕ ταξική συνείδηση. Πάντα το εθνικό ήταν πάνω απ' όλα (από σύστασης κράτους το 1830) και από κει και πέρα απλά έδωσε τη θέση του στο ατομικό.Σε αυτό ρόλο έπαιξε και η ανάπτυξη της παραγωγής της Ελλάδας (αγροτική, υπηρεσίες)..Αν δεις σε άλλες χώρες (π.χ. Αγγλία, Γερμανία, ΗΠΑ) με βαριά βιομηχανία, ο εργαζόμενος μπορεί να κοιμάται και εκεί τον ύπνο του δικαίου, αλλά η "ταξική" αλληλεγγύη είναι πολύ πιο έντονη. Στην Αγγλία που έχω συναναστραφεί με πολλούς λόγω δουλειάς, ο εργάτης ξέρει ότι είναι εργάτης, και ξέρει πως το αφεντικό του είναι αφεντικό του..Αυτό το καραγκιοζιλίκι της Ελλάδας, που ο κυρ-μπάμπης ο σφραγιδοκράτορας της Εφορίας νομίζει ότι είναι Υπουργός Οικονομικών του Πλανήτη, δεν το βρίσκεις εύκολα σε άλλες χώρες.ΥΓ: Γι αυτό βέβαια μεγάλο μερίδιο έχει και το ΠΑΣΟΚ, αλλά αλλη ιστορία αυτό...