Αν η Ζαν Μορό της οθόνης ήταν ανυπέρβλητα seductive, η Ζαν Μορό που τραγούδαγε εντός κι εκτός οθόνης ήταν ένα θελξίλαγνο μείγμα φωσφοριζέ ερωτικού οιδήματος με τα μυαλά χυμένα από τις ω-δίνες του ερωτικού πάθους.

 

*[Ζαν Μορό: Το Ματωμένο Θαύμα] Από τον Πάνο Μιχαήλ

 

Από τον Λουί Μαλ μέχρι τον Φασμπίντερ, όταν η μουσική ενωνόταν μαζί της
λειτουργούσε ως ο μοιραίος ανθρωπολύτης που χάιδευε το ματωμένο τραύμα αδιάλλαχτα.

 

*[Ζαν Μορό: Το Ματωμένο Θαύμα] Από τον Πάνο Μιχαήλ

  

Γιατί  το τραύμα του έρωτα σχεδόν
ποτέ δε μεταμορφώνεται σε θαύμα.

 

 

 

 

*[Ζαν Μορό: Το Ματωμένο Θαύμα] Από τον Πάνο Μιχαήλ

 

 

 

 

 

Αλλά από μέσα του ξεπηδάνε μεταξένια κορίτσια
σαν κι αυτή, που γεωμετρούν τον πόνο και μας παίρνουν αγκαλιά.

Για πάντα.

 

 

 

 

 

 

Κι ας έχουμε σκοτώσει ό,τι αγαπήσαμε..