Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Στέφανος Ροζάνης: «Η καραντίνα και ο αποκλεισμός είναι μια ταφόπλακα του ανθρώπινου εαυτού»

Ο συγγραφέας και καθηγητής Φιλοσοφίας εκφράζει τις αιρετικές απόψεις του για όλες τις πτυχές της νέας πραγματικότητας.
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Ένας αόρατος εχθρός. Μια πανδημία. Αυστηροί περιορισμοί, ακινησία και φόβος. Μια εκκωφαντική ησυχία. Εποχή απαγορεύσεων και μετακινήσεων. Ερημωμένες πόλεις. Μια καθημερινότητα που εκτυλίσσεται μεταξύ πραγματικότητας και επιστημονικής φαντασίας. Μια απέραντη κοινωνική απομόνωση και ένας αποστειρωμένος κόσμος. Εγκλεισμός υποχρεωτικός. Ο κορωνοϊός δημιουργεί ένα κλίμα ανησυχίας και αβεβαιότητας.


Όλα συνέβησαν με τρομακτική ταχύτητα. Τι είναι αυτό που ζούμε; Ποιες οι προεκτάσεις του; Γι' αυτό αναζήτησα για μια εκτενή συζήτηση τον συγγραφέα και καθηγητή Φιλοσοφίας, γνωστό και ως «αναρχικό φιλόσοφο», Στέφανο Ροζάνη.


Ο Στέφανος Ροζάνης σπούδασε Mαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Αργότερα, δίδαξε Φιλοσοφία σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού, όπως το Βερολίνο και η Βηρυτός, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης. Επιπλέον, για δέκα χρόνια δίδασκε στο τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και έχει συγγράψει δεκάδες βιβλία.


Κατά το παρελθόν καταπιάστηκε με τις Θεωρίες του Χρόνου. Όπως μου λέει στην αρχή της συνομιλίας μας, παραμένει κλεισμένος στο σπίτι του, στο κέντρο της Αθήνας. «Δυστυχώς, έχω τη συνήθεια του καπνίσματος και είναι άκρως περίεργο, όταν θέλω να μετακινούμαι μέχρι το περίπτερο για να αγοράσω τσιγάρα, το να έχω τον μπάτσο να μου ζητά βεβαίωση» λέει με μειλίχιο ύφος και μια δόση ειρωνείας. Πρόκειται για έναν στοχαστή που δεν διστάζει να εκφράσει τις αντισυμβατικές και αιρετικές απόψεις του για όλες τις πτυχές της νέας πραγματικότητας.

 

Ο έρωτας έχει εξοριστεί από τη ζωή μας διά παντός. Τον έχουμε εξαφανίσει από τον κόσμο μας. Άραγε, ποιον έρωτα; Η καραντίνα και ο αποκλεισμός είναι μια ταφόπλακα του ανθρώπινου εαυτού, όχι του «εγώ». Διότι το «εγώ» μας θα επιζήσει με χίλια δύο επινοήματα.


Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του μιλά ανοιχτά για το αγεφύρωτο ρήγμα στην εργασία, τις πολιτικές ηγεσίες και τις ανθρώπινες σχέσεις. Για τα δικαιώματα, την ελευθερία, την Εκκλησία, τη μοναξιά, την τηλεζωή και τον παρατεταμένο χωρισμό που βιώνουμε όλοι.

 

— Ζούμε σκοτεινές μέρες;

Δεν θα το έλεγα. Η πανδημία που «χτύπησε» τελευταία οικουμενικά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πάντα υπήρχε στην ιστορική διαδρομή του ανθρώπου. Ας μην ξεχνάμε τεράστιες πανδημίες, όπως ο Μαύρος Θάνατος κατά τον Μεσαίωνα, την πανούκλα ή την ισπανική γρίπη. Είναι, λοιπόν, ένα σύνηθες φαινόμενο στη διάρκεια της Ιστορίας.

 

Αυτό που συμβαίνει σήμερα, ωστόσο, διαφέρει κατά πολύ ως προς τη δομή, η οποία είναι εγκατεστημένη στον σύγχρονο κόσμο. Μέσα σε αυτήν ενυπάρχουν δύο διακλαδώσεις: αφενός η κοινωνιολογική, με τη μορφή της παγκοσμιοποίησης, αφετέρου η τραγική επέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον και, κατά συνέπεια, η αλλοίωσή του. Νομίζω ότι η τραγική θέση του σημερινού ανθρώπου δεν οφείλεται στις επιδημίες ή πανδημίες αλλά κυρίως στο περιβάλλον, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και συναισθηματικό.

 

Ουσιαστικά, η διαφορά που παρατηρούμε εντοπίζεται στο περιβάλλον και όχι στην ίδια τη μορφή του ιού. Αυτό που ζούμε τώρα και το χαρακτηρίζω θλιβερό είναι όταν ακούω τη φράση «πώς θα αντέξει η οικονομία;». Εάν δείτε τους νόμους και τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί, θα διαπιστώσετε ότι προφανώς και δεν έχουν τεθεί για την προστασία του ανθρώπου αλλά για τη διάσωση της οικονομίας. Ο άνθρωπος έχει μπει εδώ και δεκαετίες σε δεύτερη μοίρα. Η οικονομία προηγείται των πάντων. Ακούμε εμφατικά: «Όσο λιγότερες ανθρώπινες απώλειες έχουμε, τόσο καλύτερα για την οικονομία».

 

Μάλιστα, παρακολουθώ αυτές τις μέρες κάποιες αξιοθρήνητες στατιστικές οι οποίες συγκρίνουν τους νεκρούς κάθε χώρας, αυτήν τη λεγόμενη καμπύλη, όπως την ονομάζουν οι ειδικοί, η οποία εμπεριέχει αρκετό ψεύδος. Είναι απορίας άξιον. Πάντως, αν και έγκλειστος, δεν φοβάμαι τόσο τις επιδημίες ή τις πανδημίες όσο τους ίδιους τους ανθρώπους.

 

— Πιστεύετε ότι στην εποχή μας δοκιμάζονται ηγεσίες και ιδεολογίες;

Οι ιδεολογίες έχουν δοκιμαστεί ήδη από το παρελθόν. Όσον αφορά τις ηγεσίες, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τα ηγετικά πρότυπα στις μέρες μας δεν ανήκουν στον οραματικό τύπο αλλά στον διαχειριστικό. Οι ηγεσίες, πλέον, είναι λογιστικές. Γι' αυτό και δεν υπάρχουν οραματιστές πολιτικοί. Έχουμε ηγέτες-λογιστές που ακολουθούν συγκεκριμένους οικονομίστικους κανόνες. Συνεπώς, οι ηγεσίες μού είναι αδιάφορες. Χάσαμε και δυστυχώς χάνουμε συνέχεια την έννοια του ηγέτη, εκείνου που είχε όραμα και όνειρα.


— Την ίδια στιγμή θεωρείτε ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες δοκιμάζονται;

Δικαίωμα και ελευθερία είναι συνάδουσες έννοιες. Δεν μπορεί να σταθεί η μία χωρίς την άλλην. Η ελευθερία την εποχή του σύγχρονου αρπακτικού καπιταλισμού έχει μετοικήσει εις τους ουρανούς. Δεν υπάρχει ελευθερία. Βέβαια, θα μου πείτε ότι φιλοσοφικά, όπως έλεγε ο Μπερντιάεφ, η ελευθερία δεν ανήκει στην Ιστορία. Η Ιστορία είναι μια εναλλαγή μορφών δουλείας. Όμως, το φάντασμα της ελευθερίας έχει πάψει να πλανάται πάνω από τον κόσμο. Ποια ελευθερία μού στερούν εμένα σήμερα, που βρίσκομαι έγκλειστος στο σπίτι μου; Αυτήν που δεν έχω; Η ελευθερία έχει καταντήσει ένα κουρέλι, παίγνιο στα χέρια των διαχειριστών. Και για ποια ελευθερία να παλέψω; Η τελευταία φορά που συνέβη μια τέτοια πάλη ήταν τον Μάη του '68. Από τότε έχει χαθεί το παιχνίδι, όχι διά παντός αλλά σίγουρα για κάποιες γενιές.


— Είμαστε κοντά στο τέλος του καταναλωτικού καπιταλισμού;

Ο καταναλωτικός καπιταλισμός έχει γίνει πια ένα τραγικό παρελθόν μπροστά στη νεότερη εξέλιξή του, που είναι ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός. Σήμερα, εν καιρώ πανδημίας, τα πάντα είναι κλειστά, όχι όμως οι τράπεζες. Και δεν μιλώ για τις απλές συναλλαγές του πολίτη αλλά για τον τραπεζικό υπάλληλο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να εργάζεται.

 

Ήμασταν ήδη έγκλειστοι πριν αυτό συμβεί με τη σφραγίδα του νόμου. Απλώς η απαγόρευση είναι μια τυπική επικύρωση του κοινωνικού αποκλεισμού μας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ήμασταν ήδη έγκλειστοι πριν αυτό συμβεί με τη σφραγίδα του νόμου. Απλώς η απαγόρευση είναι μια τυπική επικύρωση του κοινωνικού αποκλεισμού μας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


— Τι θα μας αφήσουν ο εγκλεισμός και η κοινωνική απομόνωση;

Ένα από τα προτάγματα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού είναι ακριβώς το απομονωμένο άτομο. Ζούμε σε σύγχρονα κελιά, όπως σωστά αναφέρουν πολλοί στον διεθνή Τύπο. Όταν καπνίζω, κάνω κακό στον εαυτό μου. Προφανώς, δεν είμαι γιατρός και δεν τους αμφισβητώ. Ωστόσο, δείτε το παράδειγμα του αντικαπνιστικού νόμου, τον οποίο επέβαλαν αιφνιδίως με σκοπό να προφυλαχτεί ο πολίτης από τις βλαβερές συνέπειες του καπνού. Μα όχι, στη ρίζα του έχει να σπάσει αυτό που παραδοσιακά λέγαμε «η παρέα». Στόχος του αντικαπνιστικού νόμου ήταν να διαλυθεί η συναναστροφή. Και για να θυμηθώ τη θεολογική μου καταγωγή, όπως έλεγε και ο Απόστολος Παύλος: «Πού συζητητής του αιώνος τούτου». Κατά συνέπεια, επιθυμούν να τελειώσουν διά παντός με τον συνομιλητή.


— Μετά απ' όλο αυτό που ζούμε, τι θεωρείτε ότι θα αλλάξει;

Καταρχάς, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Το συναισθηματικό στρες η καχυποψία προς τον πλησίον έχει εξαπλωθεί με ραγδαίο ρυθμό. Μια φίλη μου βγήκε χθες να κάνει μια βόλτα στο στενό του σπιτιού της και στα είκοσι μέτρα εμφανίστηκε μια κυρία η οποία, όταν την είδε, φόρεσε μάσκα και οπισθοχώρησε. Τι κόσμος είναι αυτός λοιπόν;


— Ο φόβος πού θα μας οδηγήσει;

Στην πλήρη αποκοινωνικοποίηση του ανθρώπου. Άνθρωπος μη κοινωνικοποιημένος δεν είναι άνθρωπος αλλά λύγκας πάνω στα δάση.

 

—Συμφωνείτε ότι τα μπαλκόνια είναι τα νέα χαρακώματα;

Κατά τη γνώμη μου, τα μπαλκόνια σήμερα είναι μια μορφή απελπισίας του ατόμου. Είναι η απόγνωση του μεμονωμένου και έγκλειστου ανθρώπου. Ήμασταν ήδη έγκλειστοι πριν αυτό συμβεί με τη σφραγίδα του νόμου. Απλώς η απαγόρευση είναι μια τυπική επικύρωση του κοινωνικού αποκλεισμού μας.


 —Κάποιοι, όμως, τονίζουν ότι είναι μια ευκαιρία να στραφούμε στον εαυτό μας.

Ω, Θεέ μου! Κανένας άνθρωπος δεν στρέφεται στον εαυτό του παρά μόνο μέσω της ύπαρξης του άλλου. Έλεγε ο Νίτσε: «Αν δεν είσαι σταυραετός, μη στέκεσαι πάνω από τον γκρεμό». Και οι άνθρωποι δεν είναι σταυραετοί. Μόνο μέσω των άλλων βλέπουμε τον εαυτό μας.

 

Να σας πω τη δική μου εμπειρία αυτές τις μέρες. Δεν μπορώ να διαβάσω πάνω από μισή ώρα, φεύγει το μυαλό μου. Ανοίγω τις σημειώσεις μου προκειμένου να εκπληρώσω μια υποχρέωση και σε λίγα λεπτά οι σκέψεις μου παγώνουν. Παύω να είμαι εγώ. Αυτές είναι οι τραγικές επιπτώσεις. Δεν έχουμε κανένα σημείο αναφοράς. Άρα, για ποιον εαυτό μιλάμε;


— Πλέον, κυριαρχούν η τηλεζωή, οι τηλεσχέσεις, οι τηλε-έρωτες. Τι απαντάτε;

Όλα αυτά δεν είναι ζωή. Η τηλεζωή είναι μια αντίφαση. Όταν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει «τηλέ-» και το αντίθετο. Ένας από τους μεγαλύτερους εγκλεισμούς εδώ και πολλά χρόνια είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τσατ, το Skype και οι διαδικτυακοί έρωτες. Αυτός είναι ο πραγματικός εγκλεισμός. Εκφράζουν την απόλυτη εξόντωση της προσωπικότητάς μας. Όταν βλέπω, αγγίζω. Αν δεν αγγίξω, δεν μπορώ να δω.

 

Η τηλεζωή είναι μια αντίφαση. Όταν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει «τηλέ-» και το αντίθετο. Ένας από τους μεγαλύτερους εγκλεισμούς εδώ και πολλά χρόνια είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τσατ, το Skype και οι διαδικτυακοί έρωτες. Αυτός είναι ο πραγματικός εγκλεισμός. Εκφράζουν την απόλυτη εξόντωση της προσωπικότητάς μας. Όταν βλέπω, αγγίζω. Αν δεν αγγίξω, δεν μπορώ να δω.


— Πώς θα ερωτευτεί κάποιος σε περίοδο καραντίνας;

Ο έρωτας έχει εξοριστεί από τη ζωή μας διά παντός. Τον έχουμε εξαφανίσει από τον κόσμο μας. Άραγε, ποιον έρωτα; Η καραντίνα και ο αποκλεισμός είναι μια ταφόπλακα του ανθρώπινου εαυτού, όχι του «εγώ». Διότι το «εγώ» μας θα επιζήσει με χίλια δύο επινοήματα.


— Μπορούμε να εκτιμήσουμε τις χαρές της ζωής μετά απ' αυτήν τη μοναξιά;

Πρώτα απ' όλα, να διαχωρίσουμε τη μοναχικότητα από τη μοναξιά. Η μοναχικότητα του ανθρώπου είναι οντολογικό του στοιχείο. Την αποζητώ για να γράψω και να δημιουργήσω. Ωστόσο, η μοναξιά είναι η περίφραξη του ανθρώπου στο περιβάλλον του. Σαν τα φράγματα. Σήμερα ζούμε τη μοναξιά του πλήθους, κατά τον ορισμό του Κρίστοφερ Λας. Αυτό το «να είσαι μόνος μέσα άλλους».


— Τον ρόλο της ελλαδικής Εκκλησίας πώς τον κρίνετε στο θέμα της πανδημίας;

Η Εκκλησία αρχικά είχε την έννοια της συνέλευσης και της συγκέντρωσης ανθρώπινων υπάρξεων. Στη συνέχεια, όμως, απώλεσε αυτήν τη δυνατότητα, όταν έγινε παρακλάδι κυριαρχίας. Κανένας παπάς ή επίσκοπος δεν διαφέρει από έναν δημόσιο υπάλληλο. Όπως διαχειρίζεται η κυβέρνηση τις τράπεζες, έτσι και η Εκκλησία πράττει με τον εαυτό της. Διατυμπανίζει ότι δεν θα κλείσει. Έπαψε η θρησκεία να είναι η καρδιά του άκαρδου κόσμου για την οποία μιλούσε ο Μαρξ, παρότι όλοι έχουν συγκρατήσει και απομονώνουν την προηγηθείσα φράση του περί «οπίου του λαού».

 

Τουλάχιστον, ο καθολικισμός είχε την κοσμική ευφυΐα να ενημερώσει τους πιστούς να μην προσέρχονται στους ναούς. Είναι τραγική η σύγκριση της Ορθοδοξίας ακόμα και με τον καθολικισμό. Κι αυτό γιατί η Ορθοδοξία ήταν πάντα το δεξί χέρι της διακυβέρνησης.

 

—Σε μια τέτοια κρίση αναδεικνύεται ο εγωισμός μας ή το αίσθημα της αλληλοβοήθειας;

Είναι το άκρον άωτον του ατομικισμού που καλλιεργήθηκε από τον καπιταλισμό. Μια υπερπλασία του «εγώ». Ένας νέος εγωισμός που οδηγεί τα άτομα να αποσύρονται από τη δημόσια σφαίρα και να καταφεύγουν σε έναν αποκλειστικά ιδιωτικό κόσμο.

 

Ακούμε καθημερινά: «Εγώ θα βγω, θα πάω εκδρομή, θα ταξιδέψω στο εξοχικό μου, έχω λεφτά, άρα θα κάνω και το τεστ για τον κορωνοϊό». Το «εγώ» δεν έχει φραγμούς. Αυτό που με νοιάζει είναι μόνο να κάνω τις βόλτες μου. Εκτός των άλλων, αυτοί εννοούν το «εγώ» τους ως αιώνιο, δηλαδή ότι αυτό θα συμβεί σε όλους εκτός από μένα. Επίσης, παρατηρούμε και έναν ρατσισμό απέναντι στην τρίτη ηλικία. Και τον βιώνω στο πετσί μου.


—Τι σας ενόχλησε στη δημόσια σφαίρα όλο αυτό το διάστημα;

Η υποκρισία. Όλοι τους υποκρίνονται. Άλλοι τους φιλάνθρωπους, άλλοι τους επιστήμονες, άλλοι τους θρησκευόμενους. Μια ατελείωτη υποκρισία. Γι' αυτό και έχω κλείσει την τηλεόραση. Δεν αντέχω να παρακολουθώ τις ειδήσεις.


— Προσωπικά, τι μάθατε απ' όλο αυτό;

Ότι μόνο με μια ειλικρινή σχέση με τον άλλον έχει ελπίδες τούτος ο κόσμος να επιζήσει. Αλλιώς δεν υπάρχει ούτε μέλλον, ούτε ζωή.


 —Ποια είναι η καταφυγή του ανθρώπου σήμερα;

Τα όνειρά του.


— Τι σας δίνει ελπίδα;

Τα τηλέφωνα των παλιών μου φοιτητών, των νεαρότερων φίλων μου και η καθημερινή επικοινωνία με τους στενούς μου ανθρώπους, όσους έχουν μείνει στη ζωή. Βέβαια, ακόμα και αυτοί που μας ξεχνούν, αγαπητέ κ. Πανταζόπουλε μέσα σε αυτή την απεγνωσμένη κατάσταση, δίκαιος ο μισθός τους.

Δημοσιογράφος. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστήμιου ([email protected])

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Nick Cave: «Σ’ αυτή την απομόνωση εμφανίζεται η ίδια η ουσία μας και μας ρωτά τι θέλουμε να κρατήσουμε και τι όχι»
«Τι κάνετε ρε; Μην πιανόσαστε!»: Όποια ταινία ή σειρά πας να δεις, μοιάζει από άλλη ζωή
Ένα δεκαήμερο μόλις σε κατ’ οίκον περιορισμό και οτιδήποτε σχεδόν πάει να δει κανείς για ψυχαγωγικό αντιπερισπασμό, μοιάζει τρομακτικά ανεπίκαιρο και παρωχημένο.
Η εξουσία του φόβου και το «μετά», που θα είναι διαφορετικό ( ; )
Μπορούμε να δράσουμε και να σκεφτούμε διαφορετικά για μια σειρά ζητήματα, αντλώντας μαθήματα από αυτή την πανδημία;
Στέφανος Ροζάνης: «Ζήστε! Αυτό είναι επαναστατικό»
Μια συζήτηση με τον συγγραφέα και καθηγητή φιλοσοφίας, γνωστό με το προσωνύμιο «αναρχικός φιλόσοφος», για την οικονομική κρίση, την παιδεία, τα social media, τον αναρχισμό, τα Εξάρχεια, τη ζωή, τον έρωτα και την αγάπη
Μεθύστε!
EDITORIAL

Μεθύστε!

Με αφορμή αυτήν τη σπανιότατη νεανική φωτογραφία του Σαρλ Μποντλέρ (γύρω στο 1850), θυμάμαι ένα ποίημά του που ταιριάζει στην άνοιξη όσο τριακόσια Spring Break μαζί.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Όταν ο Πάνος Ιωαννίδης πρωτοείδε ριζότο στα '90s, νόμιζε ότι ήταν λαπάς
Ο διάσημος σεφ και κριτής του «MasterChef» περιγράφει τις δημιουργικές αναζητήσεις που του προέκυψαν μέσα στην καραντίνα, σχολιάζει το μέλλον της εστίασης και αποκαλύπτει τι θα δούμε προσεχώς στο επιτυχημένο τηλεοπτικό ριάλιτι μαγειρικής.
Ο Ai Weiwei μιλά στη LIFO: «Ο ΠΟΥ και η Κίνα διέπραξαν έγκλημα»
Ο πολυσυζητημένος καλλιτέχνης και ακτιβιστής, κάτοικος Βερολίνου πλέον, επισημαίνει τις ευθύνες του Πεκίνου (και όχι μόνο) στην εξάπλωση της πανδημίας, στην οποία μάλιστα εστιάζει ένα πρότζεκτ που ήδη «τρέχει».
Κωνσταντίνος Δασκαλάκης: «Η κρίση του κορωνοϊού γελοιοποίησε τον λαϊκισμό»
Ο διακεκριμένος Έλληνας καθηγητής του ΜΙΤ μιλάει στη LiFO για την πανδημία, την τεχνητή νοημοσύνη, την ιδιωτικότητα, τα fake news, τον Τραμπ, την κοινωνική απομόνωση, αλλά και για το τι έμαθε απ' όλη αυτή την ιστορία.
Ντόρα Μπακοπούλου: «Είναι απίθανος άνθρωπος ο Σωτήρης Τσιόδρας - δεν είναι μάτσο, δεν είναι νάρκισσος»
Η σπουδαία πιανίστρια μίλησε στη LiFO για την εμπειρία του εγκλεισμού, τη σημασία της τέχνης χωρίς απόσταση, αλλά και τον θαυμασμό της για τον Σωτήρη Τσιόδρα.
Γουίλιαμ Νταλρίμπλ: Στην Ινδία δεν υφίσταται η έννοια της κοινωνικής απόστασης
Ο γνωστός ιστορικός και συγγραφέας, που ζει πλέον οικογενειακώς στο Νέο Δελχί, μιλά για το πώς βιώνει η Ινδία αλλά και ο ίδιος την πανδημία, καθώς επίσης και για τα μελλοντικά του σχέδια, που μπορεί να τον φέρουν ξανά στην Ελλάδα.
Η γυναίκα που «υποκίνησε τις διαμαρτυρίες» στην Αγία Παρασκευή μιλά στη LIFO
«Περιμένω και από τον δήμαρχο της Αγίας Παρασκευής να μου ζητήσει συγγνώμη για τα ψέματα»
Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Εννοείται ότι θα ξαναζήσουμε μαζί»
Πώς συνδιαλέγεται με τον εγκλεισμό και την απόσταση ένας καλλιτέχνης που κύριο χαρακτηριστικό του είναι το πλησίασμα των σωμάτων; Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μιλά για το μεγάλο ξεκαθάρισμα της νέας εποχής.
Γκίκας Μαγιορκίνης: «Υπάρχει αβεβαιότητα, αλλά και αναγκαιότητα να προχωρήσει η κοινωνία»
Ο επίκουρος καθηγητής Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο ΕΚΠΑ και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Υγείας για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού απαντά σε όλες τις δύσκολες ερωτήσεις για την επόμενη μέρα.
Ένας σημαντικός Έλληνας γενετιστής μιλά για το μοντέλο της Σουηδίας, τη νέα κανονικότητα και την έρευνα στη χώρα μας
Ο διεθνούς φήμης γενετιστής και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας, Μανώλης Δερμιτζάκης, μιλά στον Γιάννη Πανταζόπουλο.
Η διακεκριμένη ανθρωπολόγος Τζέιν Γκούντολ ελπίζει ότι η πανδημία θα είναι διδακτική
Μια επίκαιρη συνέντευξη με την πρωτοπόρο ανθρωπολόγο και ζωολόγο, με αφορμή το ντοκιμαντέρ «Jane Goodall - The Hope» που προβάλλεται σε παγκόσμια «πρώτη» στο κανάλι του National Geographic στις 22/4, Παγκόσμια Ημέρα της Γης.
Δ.Ν. Μαρωνίτης: Είμαι πια ο γιος του πατέρα μου
Η τελευταία συνέντευξη του κορυφαίου φιλόλογου και μεταφραστή που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1929, δόθηκε στη LiFO και στον συγγραφέα Χρήστο Αγγελάκο. Πρόκειται για ένα βαθύ, αυτοβιογραφικό κείμενο σε δύο μέρη.
Για τον σκηνοθέτη Άρη Κατσιγιάννη «τα όνειρα δεν μπαίνουν σε καραντίνα»
Ο δημιουργός του viral βίντεο με πλάνα από όλη την Ελλάδα μιλά στο LIFO.gr για την έμπνευση σε συνθήκες καραντίνας, την ανάγκη για σύμπνοια και το αισιόδοξο μήνυμα που κατάφερε να περάσει σε μόλις 4 λεπτά.
Πρόεδρος της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί»: «Τώρα πρέπει να προτάξουμε την αξία της αλληλεγγύης»
Μια συζήτηση με την Αλεξάνδρα Μαρτίνου για τους πυλώνες δράσης της Ένωσης, τον εθελοντισμό, την ενδοοικογενειακή βία και τους ήρωες της εποχής μας.
Όταν ο Περικλής Κοροβέσης είχε μιλήσει στη LIFO: Ελεύθερος είναι όποιος προσφέρει στον άλλο τον οργασμό του
Μια συνέντευξη με μια εμβληματική, δυναμική, ασυμβίβαστη, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητη και βαθιά ερωτική προσωπικότητα της ευρύτερης αριστεράς που έφυγε σήμερα.
Loverboys, οι νέοι προαγωγοί
Οι "αγαπητικοί" στη σύγχρονή τους μορφή
9 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Psineas 27.3.2020 | 15:44
Πώς να συμμεριστούμε την άποψη ότι η καραντίνα των ημερών μας είναι ένα σχεδιασμένο κατασταλτικό μέσον επιβολής για να αποτραπεί η ανθρώπινη επαφή και η κοινωνική συναναστροφή;!
Anonymous Guest Anonymous Guest 27.3.2020 | 23:16
Ένας ακαδημαϊκος που βλεπει τα παντα μαυρα, που θεωρει καταπατηση, εγκλημα, χουντα κτλπ το να του ζηταει "μπατσος" ταυτοτητα και αιτια μετακινησης. Δεν εχει καταλαβει οτι διχως αυτα τα μετρα θα κινουνταν ολοι ανεξελεγκτα (οπως Αγγλια που εμπιστευτηκαν ηλιθιες θεωριες) και θαχαμε ισως και 1000 νεκρους ΗΜΕΡΗΣΙΩΣ (στην Ιταλια σημερα τοσους ειχαν!!)? Ξερει οτι φαρμακο δεν υπαρχει και οτι αυτος με τα χρονια του κινδυνευει πολυ?

Επισης εχω ακουσει διαφορους λόγους που απαγορευτηκε το καπνισμα. ΠΡΩΤΗ φορα ακουω οτι το κανανε για να μειωθουν οι επαφες των ανθρωπων, να πληγει η παρεα! Αν ειναι δυνατόν. Φασκει και αντιφασκει εν τω μεταξυ καθως απ τη μια λεει αυτο αλλα απ την αλλη αναφερει πως τα κρατη εχουν το χρημα πανω απ τους ανθρωπους. Συμφωνω σαυτο και ειδικα τα βορεια κρατη υπηρετουν παραπανω το χρημα, γιαυτο πηραν μετρα πολυ πιο μετα απο μας. Μαυτη τη λογικη το καπνισμα το περιορισαν ωστε να μην επιβαρυνεται το ΕΣΥ και οι ασφαλειες με λιγοτερους ασθενεις και αρα εξοικονομηση χρηματων. Λιγο ψυχρο αλλα απολυτως λογικο κ αποδεκτο! Τα περι παρεας ειναι παιδιάστικα. Πες απλα δεν του αρεσει κανενα ειδος ελεγχου και του κακοφανηκε που δε καπνιζει πια παντου...οι μη καπνιστες στο κατω κατω μελη της παρεας δεν ειναι και αυτα?

Επισης ναι υπαρχουν υποκριτες. Υπερβαλλει ομως. Οι επιστημονες που καθε μερα στη τηλεοραση ενημερωνουν, μονο υποκριτες δεν ειναι.

Τελος, φαινεται απόλυτος σε ολα και απαισιοδοξοςαλλα ας πω οτι τα σοσιαλ μιντια και το ιντερνετ μας σωζουν απο την απομονωση τη κοινωνικη και την μη ενημερωση. Χωρις αυτα θα ηταν πιο δυσκολα. Θα κοιτουσαμε απλα τους τοιχους, κανα βιβλιο, αυτα. Επικοινωνια ελαχιστη λογω καταστασης.


ΥΓ: Το οτι το ξεσπασμα του ιού παντως συνεβη ωστε να μειωθουν οι συνταξιουχοι διεθνώς και για να κανει τους ανθρώπους να απομονωθούν, οτι ο ιός ρίχτηκε απο καποιον στο κοσμο για αυτους τους λόγους, το πιστευουν αρκετοι. Συγκλονιζομαι κυριως με το οτι αμφισβητειται η υπαρξη των νεκρών (πχ Ιταλια, Ισπανια) ή οτι εστω και αν υπαρχουν, πεθαναν απο άλλα πραγματα και απλως καθε νεος θανατος βαφτιζεται κορωναιος. Τελικα κατι ξερει ο Τσιοδρας που επιμενει σε υποχρεωτικη καραντινα και περιορισμο μετακινησεων. Υπαρχει παντα μια ανεγκεφαλη μειοψηφια που θετει σε κινδυνο το συνολο.
ms12 ms12 27.3.2020 | 16:27
Δεν βρήκα κάτι γοητευτικό στα λεγόμενα, μάλλον απογοητευτικό μετά από μια ολόκληρη ζωή τα λεγόμενα και οι απόψεις κάποιου να θυμίζουν τόσο εφηβεία.

Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί οι ανθρωποι που έχουν την πολυτέλεια να τα βαφουν όλα τόσο γκρίζα. Μαλλον η λέξη κλειδί είναι το «βάφουν» . Γιατί γκρίζα δεν τα βλέπουν, τα βάφουν έτσι ώστε, έτσι να τα δω εγώ.
avatar Johhny Walker 27.3.2020 | 16:37
Λίγο αφελείς οι απόψεις του κυριου καθηγητη, με πρωτη και καλυτερη αυτή: 'Στόχος του αντικαπνιστικού νόμου ήταν να διαλυθεί η συναναστροφή.' Και για να προλαβω μερικους, ειμαι καπνιστης
avatar elenipat 27.3.2020 | 17:13
Δεν συμφωνώ με τίποτα από αυτά που λέει. Επίσης, πόσο κακομαθημένος πρέπει να είσαι για να πιστεύεις ότι ο αντικαπνιστικός νόμος εφαρμόστηκε για να σπάσει τις παρέες; Δηλαδή, ο μη-καπνιστής που ήταν υποχρεωμένος να τρώει το ντουμάνι στα μούτρα, δεν είναι κι αυτός μέρος της παρέας; Δεν οφείλουμε να τον σεβαστούμε και να κάνουμε όλοι μαζί παρέα συνυπολογίζοντας τις ανάγκες όλων; Και δεν μιλάμε μόνο για τους χώρους διασκέδασης - στην Ελλάδα κάπνιζαν όλοι παντού: στα γραφεία, στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων στις φοιτητικές συνελεύσεις, στο ταξί, και βάλε.
avatar κωστης 27.3.2020 | 18:07
Συγχαρητήρια.. Για τη διάρκεια, μέσα στο χρόνο, της αναζήτησης της ..ελευθερίας. Έτσι κι αλλιώς οι τεχνολογικά εθελόδουλοι των καιρών μας σπανίως φευ αναγνωρίζουν έστω στη σκέψη τους το έψιλον (ε) ως πρώτο γράμμα από αυτή την τόσο ...άγνωστη και φευγάτη λέξη ...ελευθερία..
Υ.Γ Ένα μπράβο και στις ερωτήσεις του συνεντευξιαστή..
Lumidy Lumidy 28.3.2020 | 11:07
Πολλές φορές με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί άνθρωποι, όπως ο συγκεκριμένος, φωνάζουν ότι πλέον δεν υπάρχουν ηγέτες με όραμα, αλλά οι ίδιοι είναι στην αφάνεια και δεν αλλάζουν τον κόσμο στο ελάχιστο. Ας γίνουν οι ίδιοι ηγέτες με όραμα για εμάς.

Λέει για τον αντικαπνιστικό νόμο. Αυτή η τραγική αντίληψη του "κάνω κακό μόνο σε μένα, τι σε κοφτει", δεν είναι αυτή του υποτίθεται ψαγμένου φιλοσόφου. Είναι ενός εγωιστή. Επίσης, οι παρέες δεν χαλάνε λόγω αντικαπνιστικού νόμου. Χαλάνε εξαιτίας των ανθρώπων εκείνων που βάζουν το τσιγάρο σε πρώτη μοίρα και τους ανθρώπους σε δεύτερη. Γιατί σε όσες χώρες της Ευρώπης έχει απαγορευτεί το κάπνισμα, δεν τίθεται πρόβλημα "παρέας";

Όσο για αυτά περί καραντίνας και κλουβιου και έλλειψη ελευθερίας δεν θα επεκταθώ. Η αλήθεια κρύβεται κάπου στην μέση.
ημίθεος ημίθεος 29.3.2020 | 08:45
τι να κάνουμε, υπάρχουν και θαραλλέοι διανοούμενοι - τώρα, αν αυτό εκνευρίζει τον εσμό των "λογικών" εδώ μέσα, συνιστούμε mirin, ένα ιαπωνικό ξίδι με λεπτή γεύση που ταιριάζει στους καλομαθημένους ουρανίσκους τους. Αυτό που δεν υπογράμμισε αρκετά ο κύριος Ροζάνης είναι ότι χρειάστηκε απλώς ένα τόσος δα ιός για να μάς υπενθυμίσει πόσα και πόσοι δεν μάς χρειάζονται πραγματικά...
avatar Henry Chinaski 29.3.2020 | 09:33
κύριε Ροζάνη ο κόσμος δεν θέλει να ακούει απαισιόδοξα πράγματα, αν είναι δυνατόν... Το χάπι της αισιοδοξίας κινεί μια ολόκληρη αγορά καταναλωτών ((ευτυχίας)) . Δεν πουλάει ο ρεαλισμός , η μάζα θέλει ψευδαισθήσεις, με πρώτη πρώτη την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας. Λογου χάρη μάζες αγοράζουν έξυπνες συσκευές επικοινωνίας ανίκανοι να επικοινωνήσουν , ανίκανοι να εκφραστούν πραγματικά.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή