Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Πρωτοχρονιά

«Στη γειτονιά με είχαν για γουρλή...»

Στη γειτονιά με είχαν για γουρλή.

 

Το τυχερό παιδί που για λίγα κέρματα την Πρωτοχρονιά έκανα ποδαρικό σε όλη τη γειτονιά, στα πάνω και κάτω στενά.   

 

Ίσως επειδή η μάνα μου με είχε πάντα πλυμένο με καθαρά ρούχα, κάτι όχι πολύ συνηθισμένο. Ίσως επειδή δεν είχα την ελαφρότητα των παιδιών της ηλικίας μου.

 

Ήμουν πάντα σοβαρό παιδάκι και σχεδόν αμίλητο.

Τα έβλεπα και τα άκουγα όλα χωρίς να το δείχνω και χωρίς να ανοίγω το στόμα μου.

  

Τότε ήταν πολύ ισχυρή η πίστη στον γουρλή σε αντίθεση με τον κατσικοπόδαρο που αν έμπαινε πρώτος μπορούσε να σου τα φέρει όλο τον χρόνο ανάποδα. 

 

Οι μαγαζάτορες με περίμεναν να μπω πρώτος για να τους πάει καλά η χρονιά. Στα σπίτια το ίδιο για να έχουν καλή τύχη και ευτυχία όλο τον χρόνο.

 

Νύχτα σχεδόν του χτύπησα την πόρτα. Πρέπει μόλις να είχε γυρίσει. Φόραγε ακόμα την κουστουμιά αλλά ήταν ολόκληρος σαν τσαλακωμένος και τα μαλλιά του όρθια.

 

Υπήρχε ένα σπίτι που δεν είχα πάει. Ούτε κανείς άλλος.

Έμενε μόνος του ένας εργολάβος που δεν είχε πολλά πάρε δώσε με τη γειτονιά. 

 

Καλά πιασμένος από φράγκα και μεγάλος γλεντζές.

 

Έλεγαν πως ξενυχτάει στην «Τριάνα του Χειλά», στου «Τζίμη του Χοντρού», με Τσιτσάνη, Μπέλου και τους άλλους και γυρνάει με ταξί στο σπίτι.

 

Κόντευε η Πρωτοχρονιά του 1962 όταν με φώναξε.

Ήθελε να μπω πρώτος σπίτι του, αλλά πριν να πάω σε οποιονδήποτε άλλον. Να πήγαινα πρώτα σε αυτόν.

 

Νύχτα σχεδόν του χτύπησα την πόρτα.

 

Πρέπει μόλις να είχε γυρίσει.

Φόραγε ακόμα την κουστουμιά αλλά ήταν ολόκληρος σαν τσαλακωμένος και τα μαλλιά του όρθια. Με κοίταξε σαν να μη με γνώριζε αλλά γρήγορα το μυαλό του δούλεψε.

 

Με έμπασε μέσα με το δεξί.

Πήγε σε ένα συρτάρι, ανακάτεψε κάμποσα χαρτιά και μπόλικα λαχεία, έβγαλε ένα χαρτονόμισμα που δεν είχα ξαναδεί και μου το έδωσε.

 

Το πήρα υποψιασμένος.

Ως συνήθως δεν είπα τίποτα και το πήγα τρέχοντας στη μάνα μου. 

 

Τρόμαξε πού το βρήκα.

Το μεροκάματο του εργάτη ήταν 15 με 20 δραχμές. Αυτός μου είχε δώσει ολόκληρο πεντακοσάρικο.

 

Μέσα στον χρόνο ο εργολάβος άφησε τη γειτονιά και εγκαταστάθηκε με τους λεφτάδες στο Πασαλιμάνι.  Άλλοι λέγαν πως χάρη στο ποδαρικό μου πήρε μεγάλες δουλειές, άλλοι πως κέρδισε το λαχείο.

 

Ανοίξαν κι οι δικές μου δουλειές.

Την επόμενη χρονιά μια μέρα που πέρναγα έξω από την εκκλησία με αγκαζάρισε στα κρυφά ο παπάς. 

 

Ήθελε να μπω στον ναό αλλά να μην το μάθει κανείς ότι πήγα και νομίσουν ότι πιστεύει αυτός σε τέτοια πράγματα. Δεν τα πιστεύει καθόλου, απλώς «για το καλό» με θέλει. 

 

Αφού με όρκισε «να με κάψουν τα δώδεκα Ευαγγέλια» αν το μαρτυρήσω, μου είπε να πάω χαράματα πριν τη λειτουργία και πριν έρθει αυτός ο κακορίζικος καντηλανάφτης.

 

Λέω μέσα μου, ολόκληρη εκκλησία είναι, τόσο κόσμο μαζεύει, σίγουρα θα πάρω νέο πεντακοσάρικο.  

Πήγα αξημέρωτα και μου έδωσε ένα πρόσφορο.

 

 

 

 

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1947 στον Πειραιά όπου από μικρή ηλικία έκανε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία. Eγκατέλειψε νωρίς δύο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και δούλεψε στη διαφήμιση μέχρι το 1990. Γνωστότερα έργα του: "Δανεικιά γραβάτα", "525 τάγμα πεζικού", "Τα παιδιά της Χελιδόνας", "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων", "Εκ Πειραιώς"

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ξέρω τι θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι
Κι όμως την πατάμε κάθε χρόνο, επιρρεπείς στην ψευδαίσθηση ότι «φέτος θα τη δούμε αλλιώς και θα ξεκουραστούμε πραγματικά». Ως γνωστόν, «διώξε τη φύση σου κι αυτή θα επιστρέψει καλπάζοντας»…
Την πρώτη μου την γκόμενα τη λέγανε Βαρβάρα...
Ενώ, στην ουσία, τις περισσότερες φορές δεν έχουν τίποτα το σαρκικό, ούτε καν ένα φιλί, οι παιδικοί έρωτες είναι πολύ έντονοι.
Οι ζωές των άλλων
Όπου βλέπω «σκαστούς» από την πόλη, θέλω να μου πουν αν πέτυχε αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Και πάντα μου λένε το ίδιο: «ήταν η καλύτερη απόφαση που έχουμε πάρει».
Θυμάμαι τον Κωστή
Γνωριστήκαμε γύρω στο ’90, όταν εγώ σκόρπαγα ακόμα τις νύχτες μου κι αυτός είχε τραβήξει χειρόφρενο στη δική του ασωτεία για λόγους υγείας.
Εγώ, ο ξένος
«Μία φούχτα χώμα να κρατώ και, να σωθώ μ’ εκείνο».
Κέλι Μαρί Τραν: «Δεν θα μπω στο περιθώριο εξαιτίας της διαδικτυακής παρενόχλησης»
Η ηθοποιός του Star Wars διέγραψε τον λογαριασμό της στο Instagram αυτό το καλοκαίρι καθώς έγινε θύμα διαδικτυακής παρενόχλησης. Τώρα μιλά για πρώτη φορά στους New York Times.
Είδα τον τέως κάποτε
Πώς άφησα να περάσει η ευκαιρία για μία «viral» ανάρτηση πολλαπλώς εξωφρενικής σημειολογίας
Γονίδια εναντίον περιβάλλοντος: τι μας μαθαίνουν τα δίδυμα
Η σχέση φύσης και ανατροφής στην ανάπτυξη ενός παιδιού αναλύεται εδώ και αιώνες. Μια από τις πιο παλιές αρθρογράφους των New York Times –και μητέρα διδύμων– εξηγεί, μέσω ερευνών αλλά και από την προσωπική της εμπειρία, πώς λειτουργεί αυτή η σχέση.
Μοναξιές. Ελευθεροτυπία, 1993
Άρθρο που ψηφιοποιείται πρώτη φορά. Από τη (μεγάλη) φάση της ζωής μου, που ρεμπέλευα στην Αθήνα.
 Something changed. Από τη Δέσποινα Τριβόλη
Πέρα από τα κλισέ με τα αρμυρίκια και τις διακοπές της κολεκτίβας, το ιδανικό καλοκαίρι δεν είναι παρά μια στιγμή. Τίποτα παραπάνω.
Τα παιδικά μας καλοκαίρια
Τα παιδικά μας καλοκαίρια μάς θυμίζουν ελευθερία. Ίσως στην πιο απόλυτη μορφή που την έχουμε ζήσει. Τα καλοκαίρια των παιδιών μας πρέπει να τους θυμίζουν το ίδιο.
Σκληρός καριόλης για μια νύχτα
Πώς ένα βράδυ ο Τζων Τίκης μού έσωσε τη ζωή.
Πώς έζησα και μεγάλωσα μέσα στο φόβο
Επαναδημοσίευση ενός παλιού άρθρου, δυστυχώς επίκαιρου ξανά
Ήξερα ότι ήθελα να χωρίσω, αλλά δεν ήξερα τον τρόπο
Όταν ξεκινάς μια κοινή ζωή με έναν άλλο άνθρωπο, συνειδητά ή ασυνείδητα δημιουργείς ένα σωρό προσδοκίες
Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο
Παζλ στον αέρα. Κάτι επικίνδυνα κομμάτια χάος. Όμως εσύ.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή