Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα απέδειξε ότι δεν χρειάζεται να είσαι άγιος για να γίνεις θεός

Εμάς ειδικά, που τον θυμόμαστε από πάντα, που ήμασταν εκεί ως περιδεείς θεατές, σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική του πορεία και στην άγρια εξωγηπεδική σαπουνόπερα της ζωής του, θα μας πάρει λίγο καιρό μέχρι να κρυώσει το τραύμα της απώλειας.

Τουλάχιστον δεν χρεώθηκε ο θάνατός του στον κορωνοϊό, μετατρέποντάς τον σε σύμπτωμα και σε στατιστική μιας αρρωστημένης χρονιάς – κάτι είναι κι αυτό. Όχι ότι βοηθάει και πολύ στην αργή και επίπονη διαδικασία συνειδητοποίησης αυτής της είδησης που τόσο βαριά έπεσε απόψε σ’ ένα ήδη βεβαρημένο παγκόσμιο κλίμα. Ο κόσμος χωρίς τον Ντιέγκο; Πού ακούστηκε;

 

Ο Μαραντόνα πέθανε έναν μήνα αφότου έκλεισε τα εξήντα, κάνοντας μας τότε να πιστέψουμε ότι παρά την ευάλωτη εδώ και τόσα χρόνια κατάσταση της υγείας του, αφού έφτασε ως εδώ, μπορεί να ζήσει για πάντα, μπορεί και να μας θάψει όλους. Εμάς ειδικά, που τον θυμόμαστε από πάντα σχεδόν, που ήμασταν εκεί ως περιδεείς θεατές, σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική του πορεία αλλά και στην άγρια εξωγηπεδική σαπουνόπερα της ζωής του, θα μας πάρει λίγο καιρό μέχρι να κρυώσει το τραύμα.

 

Δεν υπήρξε για μας ποτέ το «αιώνιο» δίλημμα Πελέ ή Μαραντόνα. Τον Πελέ ουσιαστικά μόνο ως «μπάρμπα Θωμά» της FIFA τον προλάβαμε και τα κατορθώματά του ήταν μια ασπρόμαυρη αφήγηση των προηγούμενων γενεών. 

 

Με την «μπάλα κάτω» τουλάχιστον (εκεί όπου ανήκει), ο Ντιέγκο ήταν ο υπέρτατος όλων, τελεία και παύλα. Όχι ότι δεν το είχε και με πάσης φύσεως αεροπλανικά κόλπα. Ήταν το τέλειο, υβριδικό δεκάρι καθώς εφορμούσε με το παράταιρο «κοντόχοντρο» σουλούπι και το χαμηλό κέντρο βάρους που του επέτρεπε να ελίσσεται με την μπάλα κολλημένη στα πόδια του (σα να μην μπορεί να αποχωριστεί τον ιδιοφυή γητευτή που της έτυχε), και να μην τον προλαβαίνει το ανθρώπινο βλέμμα παρότι ήταν διαρκώς συγκεντρωμένο πάνω του σε όλους τους αγώνες, ακόμα και σε εκείνους που δεν ήταν στη μέρα του. Δεν είχε σημασία, όλο και κάτι ενδιαφέρον, προβοκατόρικο και ξεσηκωτικό θα σκαρφιζόταν να κάνει. Τέτοιο ήταν το εκτόπισμα της σαγηνευτικά «αμφιλεγόμενης» προσωπικότητας του μέσα και έξω από τα γήπεδα.  

 

Οι εποχές της δόξας
Οι εποχές της δόξας
 

 

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα Φράνκο (το τελευταίο είναι το μητρικό του) γεννήθηκε το 1960 στις λαϊκές φτωχογειτονιές του Λανούς στο νότιο τμήμα του Μπουένος Άιρες και πέθανε στην άλλη άκρη της πόλης –σε έναν άλλο εντελώς κόσμο–  στο πλούσιο, παραθαλάσσιο, τουριστικό Τίγκρε που βρίσκεται στα βόρεια της πρωτεύουσας της Αργεντινής. Και μόνο αυτή η απόσταση που διένυσε μοιάζει δυσθεώρητη (κοινωνικά, ταξικά κ.λπ.), ενδιάμεσα όμως είχε κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο (κυριολεκτικά στην περίπτωση της κατάκτησης του Παγκοσμίου Κυπέλου του 1986) και είχε περιπλανηθεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ειδικά μετά την άδοξη (και μακρά) λήξη της καριέρας τους ως ποδοσφαιριστή και την έναρξη της προπονητικής του σταδιοδρομίας, που αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, ένα περίεργο ταξίδι που τον έφερε από το τιμόνι της εθνικής της χώρας του στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κι από την Λευκορωσία στην χώρα των Narcos, στο Κουλαχάν της επαρχίας Σιναλόα στο βορειοδυτικό Μεξικό. 

 

Με τον Φιντέλ Κάστρο
Με τον Φιντέλ Κάστρο

 

Ήταν από τον λαό και για τον λαό. Από την άλλη, απήλαυσε όσο πιο έντονα και ανεύθυνα γινόταν την μεγάλη ζωή, τις σπατάλες, τις κραιπάλες και τις «παράπλευρες απώλειες» της τρελής φήμης (όπως το παιδί που είχε κάνει στη Νάπολη και δεν το αναγνώρισε παρά αρκετά χρόνια αργότερα). Εν ολίγοις, δεν είχε τίποτα από την αύρα αγιοσύνης που περιβάλλει συνήθως τους λαϊκούς αγωνιστές.

 

Πέρα από κορυφαία φυσιογνωμία του ποδοσφαιρικού σύμπαντος, ο Μαραντόνα ήταν ένα τεράστιο λαϊκό είδωλο κι ένα σύμβολο του αιώνιου θριάμβου της ανθρώπινης αδυναμίας, των εξαρτήσεων, των εθισμών. Όσο για την ανάδειξή του σε πολιτικό σύμβολο εξαιτίας της προβεβλημένης σχέσης του με τον Φιντέλ Κάστρο ή με τον Ούγκο Τσάβεζ, λυπάμαι, αυτό δεν το κατάπια ποτέ. Ο Μαραντόνα προερχόταν από τα λαϊκά στρώματα που στήριξαν τον «περονισμό», γεγονός που εξηγεί ίσως τα πιο «φανφαρόνικα» στοιχεία του χαρακτήρα του.

 

«Προστάτης των αδυνάτων» υπήρξε πάντως με τον τρόπο του, επειδή πάντα τον διέκρινε μια αυθεντική ενσυναίσθηση των καημών της φτωχολογιάς. Ήταν από τον λαό και για τον λαό. Από την άλλη, απήλαυσε όσο πιο έντονα και ανεύθυνα γινόταν την μεγάλη ζωή, τις σπατάλες, τις κραιπάλες και τις «παράπλευρες απώλειες» της τρελής φήμης (όπως το παιδί που είχε κάνει στη Νάπολη και δεν το αναγνώρισε παρά αρκετά χρόνια αργότερα). Εν ολίγοις, δεν είχε τίποτα από την αύρα αγιοσύνης που περιβάλλει συνήθως τους λαϊκούς αγωνιστές.

 

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η πιο σημαντική του προσφορά είναι ίσως ότι λειτούργησε ως υγιές αντίβαρο στην προτεσταντική υποκρισία της κυρίαρχης κουλτούρας του (βορειο)αμερικανισμού. Σημαντική του επίσης προσφορά στην κουλτούρα είναι ο ειλικρινής τρόπος με τον οποίο έχει μιλήσει για τον εθισμό του στην κόκα, τονίζοντας πάντα στις σχετικές συνεντεύξεις του ότι το χειρότερο από όλα ήταν αυτή η βαθιά θλίψη, η παραλυτική πικρία («la amargura», όπως έλεγε) που σε καθηλώνει και σε στέλνει στα τάρταρα όταν φύγει η διέγερση και η σεροτονίνη πέσει στο μηδέν. 

 

«Ο Μαραντόνα ήταν καταδικασμένος να παριστάνει τον Μαραντόνα, ήταν υποχρεωμένος να είναι το αστέρι σε κάθε γιορτή, το μωρό σε κάθε βάφτιση και ο νεκρός σε κάθε κηδεία. Η δόξα είναι ένα ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ’ ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται».... Σε ηλικία 56 ετών
«Ο Μαραντόνα ήταν καταδικασμένος να παριστάνει τον Μαραντόνα, ήταν υποχρεωμένος να είναι το αστέρι σε κάθε γιορτή, το μωρό σε κάθε βάφτιση και ο νεκρός σε κάθε κηδεία. Η δόξα είναι ένα ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ’ ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται».... Σε ηλικία 56 ετών
 

    

Έγινε μεγάλο θέμα μετά την είδηση του θανάτου του, το γεγονός ότι πέθανε την ίδια μέρα (25 Νοεμβρίου) με τον Φιντέλ. Πολύ πιο σημαδιακή όμως (και «σατανική») είναι η σύμπτωση της ημερομηνίας θανάτου του με αυτή του Τζορτζ Μπεστ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την ίδια μέρα πριν από δεκαπέντε χρόνια, μερικούς μήνες πριν κλείσει κι αυτός τα εξήντα. Ο Τζορτζ Μπεστ όμως ήταν σα να είχε χαθεί δεκαετίες πριν, ενώ ο Ντιέγκο Μαραντόνα, με κάποιον τρόπο, βρισκόταν πάντα δυο βήματα από την δημοσιότητα (καλή ή κακή), για να μας θυμίζει ότι με τίποτα δεν είναι άγιος, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι θεός – αυτός ο αμαρτωλός Θεός που σκιαγραφεί ο Εντουάρντο Γκαλεάνο στους «Καθρέφτες»:  

 

Τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα τον λάτρευαν όχι μόνο για τα υπέροχα ακροβατικά του, αλλά και γιατί ήταν ένας τρωτός θεός, αμαρτωλός, ο πιο ανθρώπινος των θεών. Μπορούσες εύκολα να αναγνωρίσεις στο πρόσωπό του όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες συρρικνωμένες, ή τουλάχιστον τις αρσενικές αδυναμίες: ήταν γυναικάς, κοιλιόδουλος, πότης, απατεώνας, ψεύτης, φανφαρόνος, ανεύθυνος. Όμως οι θεοί, όσο ανθρώπινοι κι αν είναι, δεν βγαίνουν ποτέ στη σύνταξη. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να επιστρέψει στο ανώνυμο πλήθος απ’ όπου είχε βγει. Η δόξα, που τον είχε βγάλει από τη φτώχεια, τον κρατούσε φυλακισμένο. Ο Μαραντόνα ήταν καταδικασμένος να παριστάνει τον Μαραντόνα, ήταν υποχρεωμένος να είναι το αστέρι σε κάθε γιορτή, το μωρό σε κάθε βάφτιση και ο νεκρός σε κάθε κηδεία. Η δόξα είναι ένα ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ’ ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται. 

 

 

Ο Diego Maradona συλλαμβάνεται στην Αργεντινή το 1991.Το δράμα, βασικό συστατικό της ζωής του
Ο Diego Maradona συλλαμβάνεται στην Αργεντινή το 1991.Το δράμα, βασικό συστατικό της ζωής του

 

Έχω την εντύπωση ότι μόνο με γλαφυρούς, λυρικούς και αφηρημένους όρους μπορείς να πιάσεις κάτι από την ουσία και την επίδραση του Μαραντόνα. Στο δικό μου μυαλό πάντως έχουν κολλήσει για πάντα οι ύμνοι που είχε εμπνεύσει στους οπαδούς της Νάπολι, όπως μας τα μετέδιδαν από κασέτες διάφορα παιδιά από εκεί με τα οποία κάναμε παρέα τα καλοκαίρια του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ’80 στην Κεφαλονιά: «Oh mamma mamma mamma (τρις), sai perché mi batte el corazon, ho visto Maradona (δις), eh mamma! innamorato son». Mαμά, καρδιά, Μαραντόνα και αιώνια αγάπη από την πόλη που όταν ο θεός Ντιέγκο της χάρισε το πρώτο της πρωτάθλημα, έξω από τα νεκροταφεία κρεμάστηκαν πανό που έγραφαν, οικτίροντας τους νεκρούς: «Δεν ξέρετε τι χάσατε».  

 

Από το ντοκιμαντέρ του HBO
Από το ντοκιμαντέρ του HBO

 

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ξεκίνησε να γράφει το 1994 στο περιοδικό «01».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ντιέγκο Μαραντόνα: Η ζωή και ο θρύλος του κορυφαίου ποδοσφαιριστή
Δεν πίστευαν ότι ένα μικρό παιδί μπορούσε να παίξει τόσο καλή μπάλα
Η Νάπολη φλέγεται για τον δικό της Ντιέγκο [ΕΙΚΟΝΕΣ &ΒΙΝΤΕΟ]
Οι κάτοικοι της Νάπολης αποχαιρετούν τον Ντιέγκο Μαραντόνα
Πέθανε ο Ντιέγκο Μαραντόνα
Ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής έφυγε από τη ζωή σε ηλικία εξήντα ετών
 «Ο Μαραντόνα στο Μεξικό»: Επιτέλους ένα ντοκιμαντέρ που αποκαλύπτει τον αληθινό Ντιέγκο
Το ντοκιμαντέρ επτά επεισοδίων του Netflix ακολουθεί τον Ντιέγκο Μαραντόνα στην περσινή εξωπραγματική του πορεία ως προπονητή της ποδοσφαιρικής ομάδας του Κουλιακάν, πατρίδας του «Ελ Τσάπο» και οχυρού του πιο διαβόητου καρτέλ ναρκωτικών στον κόσμο.
«Είναι δύσκολο να αγαπήσεις τον άνθρωπο Ντιέγκο Μαραντόνα, δεν σ’ αφήνει!»
Πολιτική και μπάλα: Aπό το Ντιέγκο του λαού στον Τουράμ των μειονοτήτων
Δείτε μερικές από τις πιο απροκάλυπτες περιπτώσεις πολιτικοποιημένων ποδοσφαιριστών

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Mία ή δύο δόσεις εμβολίου;
Σήμερα: Υπάρχουν και καμηλοπαρδάλεις – νάνοι • • • μία ή δύο δόσεις του εμβολίου; • • • μια ηχηρή αποχώρηση • • • ο όρος «φιλελεύθερος» • • • η όμορφη συνταξιούχος • • • καμηλοπαρδάλεις – νάνοι • • • η εικόνα της εβδομάδας
Οι καταρρακωμένες ελπίδες του QAnon
Σήμερα: Δίκαιη ανταμοιβή ενός αστυνομικού • • • χιονοδρομικά κέντρα • • • συνωμοσίες σε κρίση • • • αστροπελέκι • • • το «Μein Kampf» του Χίτλερ ξανακυκλοφορεί • • • τιμή στον Φελίνι • • • ευφυέστατο
Η Wikipedia έκλεισε τα 20 και κανείς δεν την κοροϊδεύει πια
Συγκριτικά με την απληστία και τον κυνισμό των τεχνολογικών κολοσσών που λυμαίνονται το σύμπαν της πληροφορίας, της ψυχαγωγίας και της επικοινωνίας, η Wikipedia μοιάζει με νοσταλγικό απόηχο της μακρινής, ουτοπικής περιόδου του διαδικτύου.
Ο βιασμός και οι Ολυμπιακοί που πέφτουν και μας πλακώνουν
Το σαθρό οικοδόμημα των Ολυμπιακών του 2004 που στέγασε και επιστέγασε πολλή φαυλότητα και παθογένεια.
Μετά τον γδούπο της διαδικτυακής πτώσης Τραμπ
Στη μακρά διάρκεια του εκάστοτε Τραμπ, ή η πολιτεία πρέπει να του κλείνει το στόμα ή κανείς.
Τα εμβόλια, η παγκόσμια οικονομία και τα ελληνοτουρκικά
Προβληματίζει την Ε.Ε. η καθυστέρηση στην παράδοση των εμβολίων. Πιέσεις για ταχύτερη έγκριση του φθηνότερου εμβολίου της AstraZeneca. Ανησυχία για καθυστέρηση της ανάκαμψης της οικονομίας διεθνώς.
Να τελειώνουμε με τις παρανοήσεις, η Μπεκατώρου είναι ηρωίδα
Η υπόθεση Μπεκατώρου έδειξε στον πολύ κόσμο ότι τα αιτήματα δικαιοσύνης έχουν μια εντελώς χειροπιαστή διάσταση, έχουν να κάνουν με το να νιώθουμε ασφαλείς στις δουλειές μας, στο πάρκο όπου αθλούμαστε, στις πισίνες όπου κολυμπάμε.
Μια πρόταση για τους «αιώνιους φοιτητές»
Σήμερα: Επιμνημόσυνη τελετή • • • αιώνιοι φοιτητές • • • ηχηρές απουσίες • • • αυτοτρολάρισμα του Πομπέο • • • covid-19 και γεννητικότητα • • • covid-19 και ανισότητες • • • το ταξίδι του Ουμπέρτο Έκο • • • και οι ταινίες τρόμου τελειώνουν.
Ένα άθλιο σκίτσο
Σήμερα: Μια ωραία φωτογραφία • • • ένα άθλιο σκίτσο • • • Αμερικανοί ήρωες • • • μια ήττα του Λουκασένκο • • • σχετικά με τον κατώτατο μισθό • • • στώμεν καλώς • • • ρωμαϊκοί δρόμοι
Βουβό κύμα: Ο παράγοντας της ψυχικής υγείας στην πανδημία
Η ψυχική υγεία υποτιμάται, κάθε φορά που τα μέτρα αλλάζουν αιφνιδιαστικά, λες και η χώρα συμμετέχει σε κάποιο πείραμα για την ικανότητα προσαρμογής μας στις αιφνίδιες μεταβολές δεδομένων.
Καλώς το κι ας άργησε το #MeToo
Μακάρι με αφορμή την καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου να ξεκινήσει κι εδώ «χιονοστιβάδα αποκαλύψεων», μακάρι να συμπαρασύρει και κάποια (ιερά) τέρατα του δημοσιογραφικού μας χώρου.
Με αφορμή το εμβρυακό #MeToo της χώρας μας
Σήμερα: Το ωραιότερο εμβολιαστικό κέντρο • • • δύο διαστάσεις της υπόθεσης Μπεκατώρου • • • η κατάντια της διοίκησης Τραμπ • • • στα τάρταρα η δημοφιλία του Τραμπ • • • παιδάκι και σκυλάκι στον ίδιο τάφο • • • μια εγκυκλοπαίδεια στην παλάμη μας • • • το ρητό της εβδομάδας.
Αχ, βρε παλιομισοφόρια: Πικρή ωδή στην ένδυση του lockdown
Πικρή ωδή στην ένδυση του lockdown, που βρήκε πλέον χαρακτηριστική ονομασία: «hate-wear» ή ένδυση μίσους και αυτολύπησης ή «μισοφόρια» ίσως στα ελληνικά.
Η τελευταία ευκαιρία των βιβλιοπωλείων
Ως πότε, εμείς, οι άνθρωποι του βιβλίου, εκδότες, βιβλιοπώλες, διανομείς, θα αναζητούμε πάντα τη μαγική λύση από τον ουρανό και την κρατική βοήθεια για να μας συντηρεί, η οποία μάλιστα ποτέ δεν είναι αρκετή;
Η παραβολή της μωρής φιλενάδας
Το κορακοζώητο ύφος της καλιαρντής εγγύτητας που ήταν κανόνας στα λαϊκά media επί χρόνια, έχει γίνει κιτς σιγουράκι στο στόμα φερέλπιδων αταλάντων― λες κι είμαστε ακόμη στις αυλές με τις Σμυρνιές.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή