Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Η παραμονή στο σπίτι είναι προνόμιο, το ίδιο και η κοινωνική απόσταση
Απόψεις

Η παραμονή στο σπίτι είναι προνόμιο, το ίδιο και η κοινωνική απόσταση

Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι αυτές τις μέρες αντιμετωπίζουν ένα τρομερό δίλημμα: Μείνε σπίτι να πεινάσεις ή πήγαινε στη δουλειά με την ελπίδα ότι δεν θα μολυνθείς.

Εκφέρεται από πολύ κόσμο η ατάκα ότι ο κορωνοϊός αδιαφορεί πλήρως για τάξη, φυλή ή χώρα στην οποία ανήκει κανείς, ότι ο Covid-19 μπορεί να χτυπήσει οποιονδήποτε και οπουδήποτε.

 

Θεωρητικά, αυτό είναι αληθές. Μόνο θεωρητικά, όμως. Στην πράξη όμως, στον πραγματικό κόσμο, αυτός ο ιός συμπεριφέρεται όπως και όλοι οι υπόλοιποι, στοχεύοντας τους πιο αδύναμους στην κοινωνία. Όχι επειδή έχει κάποια συγκεκριμένη προτίμηση, αλλά επειδή εκείνοι είναι οι πιο εκτεθειμένοι, οι πιο ευάλωτοι, οι πιο ασθενείς, οι πιο εύκολοι στόχοι.

 

Αυτός είναι εν μέρει και ο λόγος για τον οποίον δεχόμαστε ευκολόπιστα τόση παραπληροφόρηση. Αυτή η αντίληψη ότι πρόκειται δήθεν για ασθένεια που χτυπά εκπροσώπους του τζετ σετ, όπως ακουγόταν ειδικά στην αρχή της εξάπλωσης της πανδημίας ή την άμυαλη προνομιούχα νεολαία, πρέπει να τελειώσει άμεσα. Εκτός από τον ίδιο τον ιό, πρέπει επίσης να εξολοθρευθεί η ιδέα ότι πρόκειται για δολοφόνο που δεν κάνει κοινωνικές διακρίσεις.

 

Πρέπει επίσης να μην περάσει το ανάλγητο μήνυμα σύμφωνα με το οποίο η άμυνα εναντίον του ιού είναι αποκλειστικά ζήτημα ατομικού ελέγχου και ατομικής ευθύνης: απλά μένουμε στο σπίτι και κρατάμε κοινωνική απόσταση.

 

Εύκολα ξεχνάμε πόσες δουλειές – ένα ευρύτατο φάσμα εργασιών που στηρίζεται στην προσωπική επαφή – δεν μπορούν να γίνουν με τίποτα από το σπίτι.

 

Η παραμονή στο σπίτι είναι προνόμιο. Το ίδιο και η κοινωνική απόσταση.

 

Μακάρι να μπορούσαμε να κλειστούμε μέσα όλοι ανεξαιρέτως για όσο χρειαστεί, οφείλουμε να κατανοούμε όμως ότι δεν μπορούν να το κάνουν όλοι, και όχι επειδή αδιαφορούν παθολογικά για το κοινό καλό.

 

Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι αυτές τις μέρες αντιμετωπίζουν ένα τρομερό δίλημμα: Μείνε σπίτι να πεινάσεις ή πήγαινε στη δουλειά με την ελπίδα ότι δεν θα μολυνθείς.

 

Ολόκληρη σχεδόν η δημόσια συζήτηση σχετικά με τον ιό φέρει μια κηλίδα οικονομικού ελιτισμού. Τα social media είναι γεμάτα από επικριτικές αναρτήσεις εναντίον των ανθρώπων που συνωστίζονται σε λεωφορεία ή σε πάρκα ή περιμένουν στην ουρά έξω από φαστφουντάδικα, αντί να είναι κλεισμένοι μέσα, όπως αυτοί που τους κρίνουν από τα άνετα και γεμάτα προμήθειες σπίτια τους.

 

Η αλήθεια είναι ότι πολύς κόσμος δεν μπορεί να κατανοήσει πώς είναι να ζεις σε ένα μικρό χώρο γεμάτο συγγενείς, να μην έχεις αρκετά λεφτά ούτε για φαγητό, να ζεις σε μια διατροφική έρημο χωρίς ποικιλία φρούτων και λαχανικών, με πρόσβαση μόνο στο πιο φτηνό junk food.

 

Ακόμα κι ο πανικός αποτελεί προνόμιο αυτών που σπανίως είχαν πανικοβληθεί στη ζωή τους υπό το βάρος των δυσοίωνων περιστάσεων.

 

Μακάρι να μπορούσαμε να κλειστούμε μέσα όλοι ανεξαιρέτως για όσο χρειαστεί, οφείλουμε να κατανοούμε όμως ότι δεν μπορούν να το κάνουν όλοι, και όχι επειδή αδιαφορούν παθολογικά για το κοινό καλό.

 

Εμείς οι υπόλοιποι που μπορούμε και η μεγαλύτερη έγνοια μας είναι η πλήξη και το άγχος του εγκλεισμού, καλό θα ήταν να μην επικρίνουμε αυτούς που αγωνίζονται για την επιβίωση, τώρα ακόμα πιο πολύ.

 

Από το άρθρο γνώμης με τίτλο "Social Distancing Is a Privilege" που δημοσιεύτηκε στους New York Times

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

H αποσταθεροποίηση του τραμπισμού
Οι ΗΠΑ φαντάζουν περισσότερο από ποτέ μια διχασμένη χώρα.
Ο Τραμπ, η δολοφονία και η αμερικανική ασφυξία
Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ πυροδότησε μια μαζική αντίδραση εναντίον μιας ολόκληρης κουλτούρας ατιμώρητης βίας, ρατσισμού και αδικοπραγίας.
Θωμάς Κοροβίνης: Αν ήμουν μαύρος
Με αφορμή την ρατσιστική δολοφονία του Φλόιντ στην Αμερική, ο γνωστός συγγραφέας απέστειλε στη LIFO το εξής ποίημα.
Είναι το ευρωπαϊκό πακέτο ανάκαμψης «λεφτόδεντρο» και ο καθηγητής Πισσαρίδης ο νέος Τσιόδρας;
Η πρόταση της Κομισιόν για την αντιμετώπιση της ύφεσης είναι ένα φιλόδοξο εγχείρημα. Για να ωφεληθεί όμως πραγματικά η Ελλάδα, θα πρέπει η κυβέρνηση να παρουσιάσει έναν σχεδιασμό που θα της επιτρέψει να εκταμιεύσει τα κεφάλαια.
Αμερική, φτώχεια, ταραχές και ο σοφός «γέρος» από το Βερμόντ
Η φτώχεια πρέπει να νικηθεί, οι ταραχές μπορεί να βοηθήσουν ώστε οι Αμερικανοί να πιάσουνε πάλι το νήμα για μια δικαιότερη κοινωνία.
Τo VAR ως «έργο ψηφιακής υποδομής» με χρήματα του δημοσίου
Το ελλιπές και ακριβό σύστημα Video Assistant Referee (VAR), που έκανε δώρο στις ΠΑΕ η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τα λεφτά του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.
Tα μελλούμενα
Ο άνθρωπος ξεπεράστηκε από τις ίδιες τις τεχνικές του. Παγκοσμίως ο πολιτισμός, όλο και περισσότερο, θεωρείται μια περιττή ή και εστέτ πολυτέλεια.
1821-2021: Η συνείδηση της ενότητας
Ο εορτασμός για το 1821 βρίσκεται ήδη στο βάθρο που του αξίζει γιατί είναι ένα γεγονός ελευθερίας, πατριωτισμού και ενότητας και αυτές είναι αξίες που δεν πρέπει ούτε να ευτελίζονται ούτε να χαρίζονται στα άκρα.
Πολαρόιντ, απόγευμα στην Πατησίων
Τα όμορφα παιδιά στα πεζοδρόμια.
Αν η κυβέρνηση αξιοποιούσε πιο πολλούς Τσιόδρες και αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κι άλλους Ξανθούς
Ο πρωθυπουργός πρέπει να αντιληφθεί γιατί πρέπει να αξιοποιεί τους «Τσιόδρες» και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραδειγματιστεί από τον κ. Ξανθό, αν θέλει να καταλάβει τι πάει στραβά στο κόμμα του.
Στις πόσες επανεκκινήσεις καιγόμαστε;
Το καλοκαίρι αναμένεται, αν όχι καυτό, σίγουρα μακρύ και περίεργο. Και γεμάτο αχαρτογράφητα ναρκοπέδια διαφόρων ειδών που απαιτούν την καλλιέργεια νέων δεξιοτήτων στη διαχείριση του χώρου, της κοινωνικότητας, της επαφής.
Ρατσισμός σε live streaming: Για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στη Μινεάπολη
Να ασκηθούμε στην αντίσταση στο μίσος. Να μη μας καταπιεί ο φόβος.
Οι προτεραιότητες, οι αδυναμίες και τα προβλήματα που περνάνε κάτω από τα ραντάρ του Μαξίμου
Οι αστοχίες των οικονομικών υπουργείων, οι δυσκολίες στη διδασκαλία εξ αποστάσεως και η αισιοδοξία για τον τουρισμό.
Ο κακός λύκος και το όραμα μιας κοινωνίας μελισσών
Mία εξαιρετική αγόρευση του Θανάση Καμπαγιάννη στη δίκη της Χρυσής Αυγής.
Πας μη Ελληνάρας, συμπαθής: Η μπαλάντα του Σωτήρη Τσιόδρα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή