Μια ενδιαφέρουσα είδηση πέρασε πριν από λίγες βδομάδες στα ψιλά των μέσων ενημέρωσης: «Σε μια σημαντική και πρωτότυπη απόφαση προχώρησε η ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία υποχρεώνει μητέρα και πατέρα να συναποφασίζουν για την υγειονομική περίθαλψη του παιδιού τους, καθώς η πρώτη δεν προχώρησε στον εμβολιασμό του στα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του».


Διαβάζοντας τις λεπτομέρειες του ρεπορτάζ και την ίδια τη δικαστική απόφαση, γίνεται σαφές ότι η μητέρα, που, κατά τα άλλα, σύμφωνα με το δικαστήριο, «έχει μέχρι σήμερα ανταποκριθεί με επάρκεια στα καθήκοντά της απέναντι στο ανήλικο τέκνο της, το οποίο φροντίζει με αγάπη και αφοσίωση, συμβάλλοντας θετικά στην ψυχική και πνευματική του ανάπτυξη», ανήκει στο περιβόητο αντιεμβολιαστικό κίνημα. Το εντυπωσιακό με τη δικαστική απόφαση είναι ότι προσπαθεί με κάποιον τρόπο να συνετίσει την «καλή» μητέρα, δίνοντας λόγο και στον πατέρα (ο οποίος, προφανώς, είναι υπέρ του εμβολιασμού) όσον αφορά την υγεία του παιδιού, αλλά την ίδια ώρα δεν της στερεί τίποτα, ούτε της επιβάλλει κάποια συγκεκριμένη απόφαση, ώστε να την πείσει να αλλάξει στάση.


Η είδηση αυτή δείχνει με πολύ κατατοπιστικό τρόπο αφανείς διαφορές και συγκρούσεις εντός της ελληνικής οικογένειας που έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα τόσο της εποχής του «ρίσκου» όσο και της διαδικτυακής παραπληροφόρησης. Ταυτόχρονα, δείχνει τη μεγάλη αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να τις αντιμετωπίσει.

 

Το αντιεμβολιαστικό κίνημα είναι ο σύγχρονος αριστοκρατικός ρατσισμός όσων πιστεύουν ότι μπορούν να διατηρήσουν την υγεία των παιδιών τους μακριά από την εμπορευματοποίηση της ιατρικής και τις φαρμακευτικές δολοπλοκίες, όσων αναπτύσσουν μια κοινωνική, πολιτισμική και εν τέλει πολιτική ταυτότητα αντισυμβατικότητας.


Οι δυνατότητες που δίνει η επιστημονική εξέλιξη αλλά και η «εκλαΐκευση» της γνώσης, κυρίως μέσα από διαδικτυακές πηγές, στα άτομα και στα μέλη της οικογένειας για να αναλάβουν την ευθύνη σημαντικών αποφάσεων αποτελεί συχνότερα ένα τεράστιο πρόβλημα (ένα διαρκές ρίσκο) και όχι ένα ασφαλές δεδομένο. Η υγειονομική προστασία και φροντίδα ενός παιδιού δεν επαφίεται πια μόνο στην κατοχυρωμένη επιστημονική έρευνα και εμπειρία αλλά και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα καχυποψίας που υπάρχει για οποιονδήποτε σύγχρονο θεσμό, της επιστήμης συμπεριλαμβανομένης. Η αγάπη στο παιδί επιβεβαιώνεται συχνά όχι από την τήρηση ιατρικών (και άλλων εκπαιδευτικών και κοινωνικών) κανόνων αλλά από μια υπερπροστατευτική φροντίδα που έρχεται να βάλει το αγαπημένο τέκνο σε μια ασπίδα αμόλυντης καθαρότητας από ενδεχόμενες πολιτικές, οικονομικές και επιστημονικές πρακτικές διαφθοράς. Έναν εικονικό θάλαμο αποστείρωσης που καθιστά το παιδί εν αγνοία του αντικοινωνικό άτομο.

 

Ο αντιεμβολιασμός αποτελεί ένα σύγχρονο ρατσιστικό κίνημα που έρχεται να προστατέψει κάποια παιδιά σε σχέση με κάποια άλλα που θα υποστούν τη «βαρβαρότητα» του εμβολιασμού, τα οποία όμως, ευρισκόμενα δίπλα στα «αμόλυντα» παιδιά, θα τους προσφέρουν τζάμπα υπηρεσίες υγειονομικής προστασίας. Το αντιεμβολιαστικό κίνημα είναι ο σύγχρονος αριστοκρατικός ρατσισμός όσων πιστεύουν ότι μπορούν να διατηρήσουν την υγεία των παιδιών τους μακριά από την εμπορευματοποίηση της ιατρικής και τις φαρμακευτικές δολοπλοκίες, όσων αναπτύσσουν μια κοινωνική, πολιτισμική και εν τέλει πολιτική ταυτότητα αντισυμβατικότητας. Δεν μιλάμε για πιστούς μιας θεωρίας συνωμοσίας με χαμηλό πολιτισμικό κεφάλαιο, αλλά μάλλον για ακριβώς το αντίθετο· για συνωμοσιολόγους που έρχονται με διάφορους τρόπους να αναδείξουν μια κρυμμένη γνώση, μια «ανώτερη» αλήθεια, ξένη προς τους κοινούς θνητούς.

 

Γι' αυτόν τον λόγο, η κάπως μεσοβέζικη απόφαση του ελληνικού δικαστηρίου προξενεί εντύπωση, όχι μόνο γιατί δεν αντιμετωπίζει ρητά τη γονική και κοινωνική ανευθυνότητα της μητέρας αλλά και επειδή το δικαιακό μας σύστημα δείχνει να μην έχει αντιληφθεί ακόμη αρκούντως ότι ο αντιεμβολιασμός είναι μια ρατσιστική στάση που επιτίθεται στην ίδια την ανθρώπινη ζωή (μέσα από την επανεμφάνιση ξεχασμένων ασθενειών που επιφέρουν μέχρι και θανάτους), με άλλα λόγια ότι πρόκειται για εγκληματική στάση. Δηλαδή, φαίνεται ότι βρισκόμαστε πολύ μακριά απ' ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, όπου επιβάλλεται ποινή φυλάκισης στις μητέρες που αρνούνται να εμβολιάσουν τα παιδιά τους κατόπιν εντολής του δικαστηρίου.


Δεν απέχουμε, άλλωστε, και τόσο πολύ από εκείνη την περίοδο που το υπουργείο Υγείας, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., έδινε τη δυνατότητα επιλογής στις οικογένειες των παιδιών για το αν θα τα πάνε εμβολιασμένα στο σχολείο... Η βιο-εξουσία (εδώ ο εμβολιασμός) που έρχεται να ελέγξει πράγματι το κοινωνικό σώμα προς πιο υγιείς και παραγωγικούς τρόπους διαβίωσης δεν εγκαλείται για πιθανές αυθαιρεσίες ή λάθη αλλά για συλλήβδην διαφθορά και κανονικοποιητικό ολοκληρωτισμό. Η κριτική στη βιο-εξουσία, αυτό που κάποτε στη φουκοϊκή κληρονομιά αποτελούσε μια σημαντική παράμετρο κατανόησης των σύγχρονων όρων διακυβέρνησης που είναι προσανατολισμένες στη ζωή των ατόμων και των πληθυσμών, μετατράπηκε σε ένα αδιανόητο ζήτημα επίδειξης αντισυστημικής καθαρότητας, σε έναν ύμνο στον θάνατο.


Είναι επείγον τόσο το ελληνικό κράτος όσο και η ελληνική Δικαιοσύνη να κατανοήσουν σε βάθος το αντιεμβολιαστικό φαινόμενο και να χαράξουν εκείνες τις πολιτικές που θα το αναχαιτίσουν πριν θρηνήσουμε (κι άλλα πολλά) θύματα. Οι «μανούλες» κάθε κοινωνικής τάξης και γένους, όσο κι αν αγαπούν τα παιδιά τους, δεν ξέρουν καλύτερα από την έγκριτη ιατρική επιστήμη τι είναι καλό για την υγεία τους. Είναι ώρα να γίνει κατανοητό ότι η υπερπροστατευτική αυθαιρεσία τους βάζει την κοινωνία σε κίνδυνο.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO