Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Η Τέχνη είναι ένα ζεστό περίστροφο
Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

Η Τέχνη είναι ένα ζεστό περίστροφο

Ουδέποτε υπήρξε τόση υπερπροσφορά Τέχνης, όση σήμερα. Όμως, αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες...

Αυτός ο ασήμαντος τυπάκος που έκανε στη ζωή του μόνο ανοησίες, απλώνεται χυδαία στη καρέκλα του Φίλιον και λέει: «Ήταν μεγάλη λέρα ο Χατζιδάκις, τι νομίζεις!»

 

Έχει γνώμη για όλους - ακόμα και για τα πρόσωπα που ο χρόνος τα ζύγισε και τα βρήκε ανθεκτικά.

 

Δεν τα ξέρει. Ξαναλέει τα κουτσομπολιά που άκουσε από το χολερικό παρεάκι της Αθήνας. Που όλα μειώνουν, συγχίζουν, προσβάλλουν οτιδήποτε πάει να ξεμυτίσει.

 

Το κάνει για να φανεί μοντέρνος. Γκρεμίζει το ναό, νομίζει. Νομίζει ότι όσο πιο κυνικός, σαρκαστικός, ανίερος ακουστεί, τόσο πιο πολύ θα αναδειχτεί η καινοτόμος λάμψη του.

 

Αλλά ο ναός που οικοδομεί  είναι ένα τσαρδί μεσημεριανάδικου. Με μπάζα. Γιατί στο τέλος, αυτό που μετράει είναι το έργο και οι πράξεις. Και βεβαίως ο τρόπος της ζωής. Ο λόγος και ο στόχος για τον οποίο κάποιος κάνει τέχνη ή γίνεται διαμεσολαβητής της.

 

Του λέω ότι είμαι στην ακριβώς αντίθετη όχθη. Καινούριο που να μην εμπεριέχει το παλιό δεν ξέρω. Η Τέχνη δεν γκρεμίζει το παλιό―  το αναγεννά. Ο τρόπος που ο Μπέηκον ξαναζωγράφισε τον Καρδινάλιο του Βελάσκεθ είναι μια πράξη δέους και ιερής μανίας. Σα να χτυπιέσαι πάνω στον τοίχο του Χρόνου, να τον διαρρήξεις και να μιλήσεις με τους νεκρούς που σ΄ έφτιαξαν. 

 

Αυτό που κυρίως γίνεται σήμερα, είναι η τέχνη να γίνεται όπλο στα χέρια ανθρώπων άκαρδων και ξελιγωμένων. Να χρησιμοποιείται αλλότρια, για αλλότριους σκοπούς. Σαν ένα ζεστό περίστροφο. Στόχος σπανίως είναι να ακουστεί η μουσικούλα που λέει ο Σελίν, αλλά να αποκτηθεί δημοσιότητα, δύναμη, χρήμα, «sexiness», ή κοινωνικοπολιτική εξαργύρωση.

 

 

Και του λέω το σημαντικότερο: Ναι, ο Χατζιδάκις ήτανε άνθρωπος της αγοράς. Ήξερε τι σημαίνει πολιτική, διαχείρηση, διαλεκτική. Ήξερε τις τάξεις. Του άρεσε η εκλεκτική αναγνώριση, ακόμη και η εκλεκτική επιρροή. Αλλά όλα αυτά ακολουθούσαν την Τέχνη του- όχι το αντίθετο. Ανάσαινε με την μουσική του, γι’ αυτό καθώς περνούν τα χρόνια, εκείνη η παλιά της δύναμη, γίνεται ολοένα δυνατότερη. Μια εθνική ευεργεσία.

 

Αντίθετα, αυτό που κυρίως γίνεται σήμερα, είναι η τέχνη να γίνεται όπλο στα χέρια ανθρώπων άκαρδων και ξελιγωμένων. Να χρησιμοποιείται αλλότρια, για αλλότριους σκοπούς. Σαν ένα ζεστό περίστροφο. Στόχος σπανίως είναι να ακουστεί η μουσικούλα που λέει ο Σελίν, αλλά να αποκτηθεί δημοσιότητα, δύναμη, χρήμα, «sexiness»,  ή κοινωνικοπολιτική εξαργύρωση. 

 

Ουδέποτε η Αθήνα δεν είχε τόσους οργανισμούς, ιδρύματα, φορείς, κληροδοτήματα, επιχειρηματίες, συλλέκτες, γκαλερίστες κ.λπ. που να παράγουν ή να προάγουν τις Τέχνες. Ποτέ πριν δεν γίνονταν τόσα φεστιβάλ, τόσες συναυλίες, τόσα events. Ποτέ πριν δεν υπήρχαν τόσοι στιλάτοι πρωτοπόροι των τεχνών, τόσοι καλοντυμένοι ιδαλγοί της υπαρξιακής οδύνης.

 

Είναι σαν ένα ρομπότ να έχει εγκατασταθεί στην πλατεία Συντάγματος και να πετάει σωρηδόν από το απευθυσμένο του (όπως στην τελευταία σκηνή του Θρύλοι του Καντέρμπουρυ) τέχνες για κάθε γούστο, φούστα-μπλούζα. 

 

Το αποτέλεσμα είναι ένα αναίσθητο γκώσιμο ― το ίδιο που νιώθεις όταν βλέπεις πολύ art cinema στο YouTube. Γιατι το μέσο είναι μήνυμα. Τα ψηφιακό σούπερμάρκετ αλέθει την Τέχνη και την κάνει πολτό για πλήθη, μαζική κουλτούρα, επειδή ο μόνος λόγος που υπάρχει είναι για να εκμεταλλευτεί τον χρήστη, ευθέως ή πλαγίως.

 

Για τον ίδιο λόγο  η ασθματική παραγωγή κουλτούρας δεν έχει ουδεμία θερμότητα. Το μυαλό  είναι αλλού. Στο στιλ. Στο μπράντινγκ. Στην καλλιγραφία. Στο κούφιο χειροκρότημα των media- όσο διαρκεί ένα publi.

 

Ευτυχώς, μέσα στον ορυμαγδό, εμφανίζονται κάποια πρόσωπα απ΄ το πουθενά. Συνειδητά  εκτός κυκλώματος, χωρίς πάντα να πετυχαίνουν, ωστόσο εγκατεστημένα μέσα στον πυρετό τους. Γνήσια της ποίησης παιδιά. Που δεν έχουν καημό να φανούν τρέντι, να τους καλέσουν σε κοσμικά δείπνα, ή να γίνουν μια μέρα υπουργοί. Που πιστεύουν στην τέχνη τους και είναι αυτάρκεις μέσα στους θεϊκούς μπελάδες της.

 

Αυτά συμπεριφέρονται το ακριβώς αντίθετο απ΄τον ντεμέκ Ντισάν του Φίλιον. Αναγνωρίζουν την ευεργετική σκιά των νεκρών. Δεν τρολάρουν τα λίγα, ελάχιστα πρόσωπα που κατάφεραν να δημιουργήσουν κάτι και που εξ αιτίας τους σήμερα μιλάμε. Δεν έχουν την αμνήμονα αυτοπεποίθηση με την οποία οι τραμπούκοι της  lifestyle Τέχνης διαγράφουν ό,τι δεν φτάνουν, δεν νιώθουν ή δεν καταλαβαίνουν.

 

Ναι, το παραμύθι πρέπει να γράφεται και να ξαναγράφεται. Με νέους τρόπους και νέα υλικά. Αυτοί όμως που θέλουν να το σβήσουν ή να το απομειώσουν, για να αισθανθούν λιγάκι μεταιχμιακοί, είναι αλλήθωρες κτηνάρες που τους πρέπει Χ.

Εκδότης της LIFO και του LIFO.gr. Bασικές δουλειές: Τέταρτο του Χατζιδάκι, Ελευθεροτυπία. Περιοδικά που δημιούργησε: 01, (symbol). Βιβλία που εξέδωσε: Μοναξιές, Αντίο Παλιέ Κόσμε, Στον παλιό καταρράκτη. Το 2019 κυκλοφόρησε το «Ας φυσά τώρα» (https://www.lifoshop.gr/product/as-fysa-tora/).

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Επιδημία κουλτούρας. Του Κωστή Παπαγιώργη.
Ο πολιτισμός, έτσι όπως τον ταύτισαν με την εκθεσιομανή, φανφαρόνικη και πτωχαλαζονική εικόνα της χώρας, ποιον ωφελεί; Ένα άρθρο από το αρχείο της έντυπης LIFO που ψηφιοποιείται πρώτη φορά.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σ΄ εσένα που φοβάσαι: Ένα γράμμα τώρα που έσβησαν τα κάρβουνα στο μπάρμπεκιου
Πρέπει να ακούσεις μια «πικρή» αλήθεια: έτσι κι αλλιώς θα ζήσουμε με αυτούς τους ανθρώπους. Αν όχι με όλους, πάντως με τους περισσότερους. Οι επιστροφές που σου υπόσχονται δεν θα γίνουν, γιατί δεν μπορούν να γίνουν.
6 φράσεις που χρησιμοποιούμε συχνά και ασυνείδητα προωθούμε σεξιστικά στερεότυπα
Η γλώσσα αλλάζει αργά και πέφτουμε στην παγίδα της.
Η λεπτή γραμμή της δημοκρατίας
Το σοβαρό από το γελοίο, το θεμιτό από το αθέμιτο είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε.
Η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη για πολιτική κυριαρχία και τα σενάρια για εκλογές
Ο στρατηγικός σχεδιασμός του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να κυβερνήσει δύο τετραετίες, λένε οι γνωρίζοντες.
Γιατί η Ελλάδα έφτασε στο απροχώρητο με το προσφυγικό;
Το πρόβλημα με τους πρόσφυγες είναι η αναποτελεσματικότητα του ελληνικού κράτους.
Ο Παπανώτας και ο Λιάγκας είναι ο εαυτός τους. Ο Σκάι;
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον Λιάγκα. Ούτε στον Παπανώτα. Οι άνθρωποι είναι γνωστοί. Έχουν διαγράψει μια συνεπή πορεία εμετού στην ελληνική τηλεόραση. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι τους δίνει εκπομπή ο Σκάι.
Επιτέλους ποινικοποιείται ξανά η βλασφημία 😛
Αν θέλετε να ποινικοποιήσετε την βλασφημία, πρέπει πρώτα να αποδείξετε ότι υπάρχει Θεός.
 Η καθόλου αθώα παράλειψη της λέξης «πρόσφυγες»
Η σταδιακή μετάβαση από το «πρόσφυγες» στο «μετανάστες» δεν είναι τυχαία.
Διαβάζοντας για να κερδίσεις τη ζωή σου
Με τη Μορφωμένη στη Βιέννη.
Η καθημερινή κόλαση ενός εκπαιδευτικού,  η απώλεια του μουσικοσυνθέτη Γιάννη Σπανού και η παρακμή του κρέατος
Oι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.
«To λυκόφως των κυνών» για Μιχαλολιάκο και Χρυσή Αυγή- ωστόσο η ακροδεξιά απειλή παραμένει
Με την απολογία Μιχαλολιάκου μπήκε στην τελική ευθεία η δίκη μιας ήδη καταρρέουσας πανταχόθεν Χρυσής Αυγής, οι πρόσφατες όμως βίαιες αντιμεταναστευτικές κινητοποιήσεις, η επιβίωση της ρητορικής της στον δημόσιο λόγο και οι «αντιγραφές» πολιτικών της δείχνουν ότι με την ιδεολογία της ακόμα δεν ξεμπερδέψαμε.
Μήπως είναι καιρός να αποκαθηλωθεί η Μόνα Λίζα, «η Κιμ Καρντάσιαν των διάσημων πορτρέτων»;
Με άρθρο του στους New York Times, ο κριτικός τέχνης της εφημερίδας γράφει ότι ο διάσημος πίνακας έχει καταστεί «στην εποχή του μαζικού τουρισμού και του ψηφιακού ναρκισσισμού, μια μαύρη τρύπα αντι-τέχνης που κοντεύει να διαλύσει το Λούβρο» με τις ορδές που συνωστίζονται καθημερινά για να τον δουν.
Μεταναστευτικό-προσφυγικό: Ένα μπαλάκι σε αέναη κίνηση
Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό-προσφυγικό σε σχέση με την Ελλάδα όπως το αντιμετωπίζει και η ελληνική κυβέρνηση στο εσωτερικό της (η νυν και η προηγούμενη).
Μήπως να λήξουμε την κωμωδία με το πολυτονικό;
Το πολυτονικό συντηρείται με τα σωληνάκια, από μια χούφτα ευγενικούς πλην κολλημένους εκδότες. Και όπως με όλες τις «ζωές με το στανιό», πλέον δεν προσφέρει τίποτα. Η μάχη είναι χαμένη προ πολλού -και ξεχασμένη.
«Friends» και «Last Christmas»: Μήπως είμαστε ήδη στο καθαρτήριο και δεν το ξέρουμε;
Μήπως έχουμε κολλήσει σε μια λούπα αέναης περιδίνησης σε ένα οικείο και ασφαλές τοπίο συναισθηματικού τουρισμού;
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
bartleby bartleby 25.11.2018 | 02:08
Ένα όμορφο κείμενο. Ευχαριστούμε πολύ!
Mε κάνατε σήμερα λίγο πιο χαρούμενη! Εσείς και η Κοκκίνου. Σας ευχαριστώ.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή