Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Πόσο ειλικρινή είναι τα κινήματα που μας προτρέπουν να αγαπήσουμε το σώμα μας; 4 γυναίκες απαντούν.

Από τη δεκαετία του '90 και μετά τα bodylove ή positive body image κινήματα προσέφεραν πολλά στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το σώμα μας. Εξακολουθούν, όμως, να μας λένε την αλήθεια;
Ξέρουμε τι δείχνει ωραίο και τι όχι. Σε κάθε περίπτωση παίζουμε μεταξύ κινήτρου και άλλοθι. Μόνο που δεν είμαστε μόνες ποτέ. Απέναντι υπάρχουν διαφημιστές, σχεδιαστές, κόσμος που βγάζει χρήματα από το τι μας κάνει να νιώθουμε καλά.

Έχουμε βρεθεί σ’ εκείνο το σπουδαίο σημείο που είναι εξαιρετικά δύσκολο να χαρακτηρίσεις έναν άνθρωπο με τη λάθος λέξη και να μη βρεθείς με την πλάτη στον τοίχο. Να κάτι που αναμφίβολα χρωστάμε στο υπεραυστηρό κίνημα της πολιτικής ορθότητας, που μεταξύ άλλων πήρε (και) τα ζητήματα εξωτερικής εμφάνισης και μετά από ποταμούς δακρύων, χρόνια ψυχοθεραπείας, εξομολογήσεις, προσωπικές ιστορίες bullying ασύλληπτου πόνου, ακόμη και αυτοκτονίες, τα ανέδειξε με τη σοβαρότητα που έπρεπε, μας ώθησε ή μας ανάγκασε ακόμη να κάνουμε αυτό που οφείλαμε. Να καταδικάσουμε τις πληγωτικές, απαράδεκτες λέξεις, να αποδεχθούμε την όποια φύση μας, να παραδεχθούμε επιτέλους ότι δεν είμαστε τέλειοι, δεν  θα γίνουμε ποτέ, δεν το οφείλουμε σε κανέναν. Οφείλουμε, ωστόσο, να μην πάψουμε να προσπαθούμε για όλα αυτά μαζί.

 

Από το ’90 και μετά τα positive body image ή body love κινήματα ενίσχυσαν αυτή την προσπάθεια. Κυρίως, για λογαριασμό των γυναικών. Καλώς ή κακώς, το γυναικείο σώμα, λόγω μητρότητας και ορμονών που το μανιπουλάρουν, λόγω στερεότυπων και βιομηχανιών που τρέφει, λόγω της αφόρητης προτυποποίησης που υφίσταται είχε μεγαλύτερη ανάγκη υποστήριξης. Δειλά – δειλά, οι διαφημιστικές, αφουγκραζόμενες τις ανάγκες της αγοράς, κάλμαραν τις καμπάνιες τους, γλύκαναν τα συνθήματα και τη στρατηγική τους, έγιναν πιο φιλικές σε όλα τα γυναικεία ηλικιακά γκρουπ. Στην έφηβη που έβλεπε το σώμα της να αλλάζει και να τη δυσκολεύει από μέρα σε μέρα, στην εργαζόμενη σε παραγωγική ηλικία που έπρεπε να φτάσει στόχους, χωρίς να ξεχάσει ότι είναι γυναίκα, στη μητέρα που για καιρό έχασε το σώμα της μετά τον τοκετό και την κούρσα πίσω από το καινούριο μωρό, στη γυναίκα που προκειμένου να προλάβει τα πάντα, ξέχασε τον εαυτό της κι αφέθηκε.

 

Δεν τολμάμε όχι να μιλήσουμε, ούτε να κοιτάξουμε μια γυναίκα που πείστηκε από κάποια πωρωμένη κινηματική περσόνα να φορέσει κάτι που τη γελοιοποιεί.

 

Το «αγάπα το σώμα σου, όπως κι αν είναι», μέσα από διαφημίσεις που δεν χρησιμοποιούσαν μοντέλα, αλλά γυναίκες σαν τη μαμά, την αδελφή, τη συνάδελφο, ήταν αρχικά συγκινητικό: ένα μήνυμα για όλες, που έδινε ένα καλό μάθημα σε όσους απαιτούσαν βλακωδώς το αντίθετο, μια ανθρώπινη υπογράμμιση του αυτονόητου: δεν γεννιούνται όλες 1,90 και 50 κιλά, δεν θα στραγγαλίσουν όλες την υγεία τους για να γίνουν έτσι, δεν χρειάζεται να γίνουν έτσι. Ήταν τέλειο όλο αυτό. Μία προβοκατόρικη φωνή που ανάγκαζε τα ψευτο-πρότυπα να κλείσουν για λίγο το στόμα τους.

 

Μετά, όμως; Το επόμενο βήμα δεν ήταν τόσο εύκολο. Με το σφυροκόπημα από τις βιομηχανίες μόδας και ομορφιάς για ολοένα και μικρότερα μεγέθη, ο αρχικός στόχος μάλλον χάθηκε. Από την προτυποποίηση στην αντι-προτυποποίηση ο δρόμος ήταν μικρός. Και όπως συμβαίνει με οτιδήποτε δεν έχει ξεκάθαρο πλαίσιο, ο στόχος έγινε άλλοθι και εργαλείο και πάλι στα χέρια όσων κινούν την αγορά. Φυσικά και μπορεί κάποιος –και ειδικώς κάποια- να είναι όπως θέλει, να φορά ό,τι θέλει και να επιφυλάσσει στο σώμα της τη μεταχείριση που επιθυμεί. Η πολιτική ορθότητα θα ραπίσει όποιον πει το αντίθετο και καλά θα κάνει, όμως, όχι ότι όλο αυτό έχει καμία σχέση με το μέτρο. Ή με την ψυχραιμία. Ή ακόμη περισσότερο με την αισθητική. Όσο μονομανής, μονήρης και τσιτωμένη η εκστρατεία απίσχνασης της βιομηχανίας μόδας, τόσο πιο υπέρμαχος της αποχαύνωσης και της επανάπαυσης η «αντίπαλος» της. Ναρκισσισμός από την ανάποδη.

 

Ας το πούμε πιο απλά και με μεγαλύτερη ειλικρίνεια: δεν τολμάμε όχι να μιλήσουμε, ούτε να κοιτάξουμε μια γυναίκα που πείστηκε από κάποια πωρωμένη κινηματική περσόνα να φορέσει κάτι που τη γελοιοποιεί. Δημοσίως. Γιατί ιδιωτικώς –στην κόρη, την αδελφή, τη μάνα, τη φίλη- θα το πούμε, όχι για να ασκήσουμε κριτική, καμία σχέση. Για να προστατεύσουμε, να θωρακίσουμε, να προλάβουμε το κραυγαλέο, κατά τον ίδιο τρόπο που θα προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε έναν δικό μας να πάει στη δουλειά του γυμνός. Ποιος λέει, λοιπόν, ψέματα εδώ πέρα; Πόσο ειλικρινή είναι τα bodylove κινήματα;

 


 

«Έχω την αίσθηση πως η γέννηση αυτών των κινημάτων συμπίπτει με την εποχή που το XL πήρε τη θέση του MEDIUM στα γυναικεία ρούχα. Αναφέρομαι στις γυναίκες, γιατί αυτούς τους καημούς τους δημιούργησε η βιομηχανία της μόδας αποκλειστικά σε εμάς. Και αφού τελικά δεν κατάφεραν να μας μαντρώσουν στο XS και να γλιτώνουν ύφασμα, ξεφύτρωσαν τα bodylove κινήματα για να μας στρέψουν στις “εναλλακτικές” βιομηχανίες ομορφιάς που κερδίζουν σε πωλήσεις, αν μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είμαστε όλες κουκλίτσες. Κάπως έτσι σπυριά, κυτταρίτιδα, ρυτίδες, ραγάδες μπήκαν στο σέικερ της σωματικής συμφιλίωσης. Συγκινητικά χριστιανικό θα έλεγα και χρειαζούμενο, ίσως, έπειτα από ατέλειωτες δεκαετίες καταπίεσης σε κορσέδες και λίφτινγκ. Ε, λοιπόν ούτε κουκλίτσες ούτε τέρατα είμαστε», λέει η δημοσιογράφος Έμυ Ντούρου, που θεωρεί καθαρά επιχειρηματική όλη αυτή την εμμονική αγάπη για το σώμα όπως κι αν είναι.

 

«Απλώς, δεν χωράμε όλες στην ίδια συσκευασία, όσο κι αν ξεβολεύουμε το φασόν. Δεν γίνεται όμως να αγαπήσουμε τον εαυτό μας γιατί έτσι ορίζουν οι νέες “πασιονάριες”. Ο αυτοσεβασμός δεν μπορεί να είναι απόφαση συλλογική, πολύ περισσότερο κινηματική. Εδώ και καιρό ζούμε τα αντίστροφα 00s. Τότε έπρεπε να νιώθεις περήφανη γιατί ήσουν πολύ αδύνατη. Τώρα πρέπει να νιώθεις περηφάνια γιατί είσαι παχιά. Μόνο που ένα νούμερο στη ζυγαριά είναι λάθος λόγος για να νιώθει κανείς υπερήφανος ή ντροπιασμένος», εξηγεί.

 

Το “έτσι είμαι κι αν σας αρέσει” είναι μεγάλο κεφάλαιο. Θέλει χαρακτήρα και δουλειά. Όχι χανζαπλάστ. Όχι ένα κολάν σε μεγαλύτερο νούμερο.
Το “έτσι είμαι κι αν σας αρέσει” είναι μεγάλο κεφάλαιο. Θέλει χαρακτήρα και δουλειά. Όχι χανζαπλάστ. Όχι ένα κολάν σε μεγαλύτερο νούμερο.

 


 

Περίπου την ίδια τάση καταγράφει η Ρόη, η οποία εργάζεται στην καρδιά της βιομηχανίας για «κανονικές γυναίκες».

 

«Εδώ αναφερόμαστε σε μια ασύλληπτη παρανόηση. Τι σημαίνει κανονική; Όχι ανορεξικό πρότυπο. Μόνο που εμείς έχουμε περάσει στην αντίπερα όχθη, γιατί συμφέρει. Εργάζομαι στο τμήμα marketing αλυσίδας καταστημάτων γυναικείας ένδυσης, στην κατηγορία αυτού που παλιότερα ονομάζαμε μόδα για παχουλές, ας μη φοβόμαστε τις λέξεις. Η ανανέωση και ο εκσυγχρονισμός στη δική μας περίπτωση, έγινε… μαρκετίστικα, μέσα από τον τίτλο “ρούχα για κανονικές γυναίκες”, ας το πούμε έτσι. Δεν πουλάμε απλώς ρούχα: πουλάμε ιδέα και ψέμα. Ότι είναι ok να αφήσεις τον εαυτό σου, ότι δεν έγινε και κάτι αν είσαι 1,60 και 90 κιλά, φυσικά και μπορείς να φορέσεις μίνι με τρία στρέμματα τακούνι. Το ξέρεις και το ξέρω ότι δεν είναι έτσι. Αλλά επειδή έτσι το λανσάρει η Dunham, εγώ πρέπει να πω “ναι, κάν’το, φόρεσε το”. Κι ας ξέρω ότι δεν της πάει και κυρίως ας ξέρω ότι σκοτώνει την υγεία της, πιστεύοντας μια διαφήμιση. Γιατί περί διαφήμισης πρόκειται, απλώς πιο συντονισμένης. Είναι μια φωνή που της λέει ‘μείνε, όπως είσαι, σταμάτα να προσπαθείς’ κι αυτό είναι το άλλο άκρο», λέει.

 

Μου εξηγεί ότι στόχος είναι να νιώσει η πελάτισσα αυτοπεποίθηση, μέχρι να φτάσει στο ταμείο. Το «μετά» αυτής της αυτοπεποίθησης είναι δική της υπόθεση. Επιμένει ότι λίγα είναι τα κορίτσια που είναι πραγματικά συμφιλιωμένα με την εικόνα τους. «Αυτές δεν θα φύγουν με κάτι κραυγαλέο. Το ‘χουν επεξεργαστεί, έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους, με τους γύρω τους, ξέρουν ποιες είναι. Το “έτσι είμαι κι αν σας αρέσει” είναι μεγάλο κεφάλαιο. Θέλει χαρακτήρα και δουλειά. Όχι χανζαπλάστ. Όχι ένα κολάν σε μεγαλύτερο νούμερο. Αλλά η αλυσίδα από τη μετάβαση μας σ' αυτή τη φιλοσοφία και μετά έχει αυξήσει τα κέρδη της κατά ένα 40%. Και απ' όσο δύναμαι να γνωρίζω, το ίδιο συμβαίνει και με άλλες παρόμοιες επιχειρήσεις».

 


 

Από τις πιο ψύχραιμες ματιές σε θέματα μόδας η Margaret Cruzemark, τόσο στο blog της, όσο και στο timeline της στο Facebook, πολλές φορές θα αφήσει ενθαρρυντικά κείμενα για όσα αλλάζουν στον τρόπο που η μόδα αντιμετωπίζει το γυναικείο σώμα, φωτογραφίες με plus size μοντέλα, επαινετικά σχόλια για κορίτσια που πήγαν πέρα από την εικόνα τους, χωρίς, όμως να ξεχάσουν τα περί καλαισθησίας βασικά. Ήταν έκπληξη, λοιπόν, το ότι ούτε εκείνη πίστευε στις απολύτως καλές προθέσεις των body positive κινημάτων.  

 

«Και ξαφνικά ανοίξαμε ένα πρωί την VOGUE και είδαμε τους εαυτούς μας. Εντάξει, όχι εμάς τις ίδιες, αλλά γυναίκες σαν κι εμάς. Δίπλα στα δίμετρα λιπόσαρκα μοντέλα. Πανηγυρισμοί και γέλια παντού, γιατί πιστέψαμε ότι επιτέλους η σκληρότερη δικτατορία του κόσμου τούτου άρχισε σιγά – σιγά να πέφτει, έγινε επανάσταση, κάναμε την ανατροπή και γενικά κάτι τέτοια σκεφτήκαμε. Και άρχισαν μετά την υποστήριξη στα σώματα, που κάποτε ντρεπόμασταν να παραδεχτούμε πως έχουμε και άλλα sites, και να οι προσωπικές εξομολογήσεις και να οι φωτογραφίες τύπου “ελευθερία στην κάθε εμφάνιση”  και γενικά αρχίσαμε να ζούμε στην εποχή που το να είσαι όπως είσαι είναι αυτό και είναι αρκετό. Χμ… Δηλαδή, έχει να κάνει με την εικόνα σου στον καθρέφτη και όχι πραγματικά με το πώς νιώθεις, με το αν είσαι υγιής». Όπως λέει και πάλι όλο αυτό είναι επιφάνεια, ρηχότητα, στην ουσία δεν φτάνει.

 

«Όλα αυτά τα debates, τα editorials, οι παρουσιάσεις, οι εξομολογήσεις έχουν να κάνουν με την εικόνα σου και όχι με την ουσία του πράγματος, την υγεία σου. Άσε που υπάρχει και μια διάκριση στην όλη υπόθεση. Όλη αυτή η lovebody κατάσταση αφορά τις γυναίκες. Έχετε ακούσει εσείς ποτέ κανέναν άντρα να λέει πόσο άνετα αισθάνεται με το σώμα του και όλα τα σχετικά; Ποτέ (ή άντε σχεδόν ποτέ). Ok, lovebody, ναι, υποστηρίζουμε, όμως κάτω από ορισμένες συνθήκες, με ουσιαστικό κίνητρο και κυρίως όχι για να πουλήσουμε 5-10 ρουχαλάκια παραπάνω».

 


 

Η Βίκυ Μακρή είναι designer και συνιδιοκτήτρια του brand  “Vinge Project”.  Πέρσι το καλοκαίρι προώθησε μια σειρά μαγιό που ξεκάθαρα απευθύνονταν σε όλα τα σώματα. Μιλώντας μαζί της για όλη αυτή τη μανία περί αγάπης του σώματος, έβαλε στην εξίσωση κάτι που οι περισσότεροι ξεχνάμε. Την ισορροπία.  

 

«Νομίζω πως η αγάπη για το σώμα μας είναι αναλογική με την εσωτερική μας ισορροπία. Δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο πόσα self motivation και body love κινήματα έχουν εμφανιστεί τον τελευταίο καιρό, σε καιρούς  που η κοινωνία βρίσκεται στην απόλυτη ανισορροπία. Είμαι θετική στο μότο “Αγαπώ το Σώμα μου” και το αγαπώ σημαίνει πως το δέχομαι. Αποδέχομαι την ομορφιά μου και ό,τι με κάνει ξεχωριστό, παράλληλα με τα λιγότερο κολακευτικά μου σημεία. Είμαι όμως απόλυτα πιστή στο μότο “Γίνε η καλύτερη έκδοση του εαυτού σου” και θα συμπληρώσω τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά».

 

Από τη μία να θαυμάζεις το κουράγιο της Ashley Graham κι από την άλλη να ξέρεις ότι και σ’ αυτή την περίπτωση ο λόγος γίνεται για προϊόν και εικόνα. Ίσως, εδώ θολώνουν τα πράγματα. Στην εικόνα που πάντα απέχει από την ουσία.
Από τη μία να θαυμάζεις το κουράγιο της Ashley Graham κι από την άλλη να ξέρεις ότι και σ’ αυτή την περίπτωση ο λόγος γίνεται για προϊόν και εικόνα. Ίσως, εδώ θολώνουν τα πράγματα. Στην εικόνα που πάντα απέχει από την ουσία.

 

Διαβάζω τα σχόλια κάτω από ένα βίντεο της Ashley Graham. Κάποια την αποθεώνουν, κάποια τη λιθοβολούν. Φυσικά, τα δεύτερα είναι που την οπλίζουν με κουράγιο, να κάνει όσα κάνει, αλλά δεν μπορείς και να παρακάμψεις ότι πίσω απ’ όσα κάνει και διατείνεται υπάρχουν ορδές διαφημιζομένων και χορηγών που κάνουν δουλειές. Από τη μία να θαυμάζεις το κουράγιο της κι από την άλλη να ξέρεις ότι και σ’ αυτή την περίπτωση ο λόγος γίνεται για προϊόν και εικόνα. Ίσως, εδώ θολώνουν τα πράγματα. Στην εικόνα που πάντα απέχει από την ουσία.

 

Σκοτωνόμαστε στη γυμναστική για έναν λόγο. Ή παρατάμε τα πάντα για έναν άλλο. Ξέρουμε τι δείχνει ωραίο και τι όχι. Σε κάθε περίπτωση παίζουμε μεταξύ κινήτρου και άλλοθι. Μόνο που δεν είμαστε μόνες ποτέ. Απέναντι υπάρχουν διαφημιστές, σχεδιαστές, κόσμος που βγάζει χρήματα από το τι μας κάνει να νιώθουμε καλά: το motivation σταματάει τη στιγμή που αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο για την είσπραξη. Την ώρα που κάποιος μας αποθεώνει, επειδή βουλιάξαμε σε κάτι που από το Medium μας ανέβασε στο XL, κάτι δεν πάει καλά. Το ίδιο συμβαίνει και τη στιγμή που ενώ εξαφανιζόμαστε σε όλο και μικρότερα νούμερα, όλοι μας βρίσκουν πανέμορφες. To ζητούμενο θα είναι πάντα ένα: τι γίνεται με όλους εκείνους που μας θέλουν υγιείς και η απάντηση δεν θα βρίσκεται ποτέ στα άκρα.

 

Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 1998. Απόφοιτος του Ιστορικού, γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, έχει εργαστεί σε θέσεις ευθύνης πολλών σημαντικών Μέσων (Ελευθεροτυπία, ΑΝΤ1 Radio, περιοδικό NEMECIS, κ.λπ). Στη LIFO αρθρογραφεί από το 2012 και από το 2016 είναι επικεφαλής του τμήματος των Social Media του LIFO.gr.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κορίτσια, σαν κι εσένα - Τι ακριβώς συμβαίνει με το σώμα των γυναικών ανά τον κόσμο;
Δεν είναι μόνο το μπουρκίνι. Είναι σαν το γυναικείο σώμα, σε Ανατολή και Δύση, να επανέρχεται και πάλι στο προσκήνιο, ως όχημα επίλυσης διαφορών ή προώθησης στερεοτύπων από τον πολιτισμό της πατριαρχίας
Σεξισμός εκεί που δεν τον περιμένεις
Κι όμως, τα χειρότερα σχόλια και τις πιο βδελυρές απόψεις για τις γυναίκες δεν τις συντηρούν οι συνήθεις ύποπτοι

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Roche Hellas: Στο πλευρό των oργανισμών που στηρίζουν παιδιά και χρόνιους ασθενείς.
Οι οργανισμοί που στηρίζουν παιδιά, χρόνιους πάσχοντες και ευπαθείς ομάδες πληθυσμού έχουν ανάγκη από στήριξη, προκειμένου να διευκολυνθούν στο δύσκολο έργο τους. Η Roche Hellas στέκεται διακριτικά στο πλευρό αυτών των οργανισμών και των ωφελούμενων από αυτούς, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τη σημασία της προσφοράς.
«Αν έλεγες στα '80s ότι είσαι οροθετικός, η αίθουσα άδειαζε – όπως τώρα, αν πεις ότι έχεις κορωνοϊό!»
Με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα για το AIDS (1/12), ο Μίρο Πασκάλεβ, ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της «Θετικής Φωνής», μιλά για πρώτη φορά δημόσια για την εμπειρία του ως οροθετικός και επιχειρεί συσχετισμούς με την τωρινή πανδημία στο κοινωνικό πεδίο.
H νέα μας ζωή στους τέσσερις τοίχους
O καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας και Επικοινωνίας Νίκος Δεμερτζής και ο ψυχίατρος - ψυχαναλυτής Αθανάσιος Αλεξανδρίδης χαρτογραφούν τον δεύτερο εγκλεισμό των Ελλήνων.
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης: «Κάντε όσο περισσότερο σεξ μπορείτε!»
Ο γνωστός χειρουργός ουρολόγος-ανδρολόγος και ιδρυτής του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών εξηγεί τι εννοούσε με τη viral δήλωση ότι «το ερωτικό καλοκαίρι των νέων εκτόξευσε τον κορωνοϊό» και μιλά για όσα απασχολούν τους άνδρες σήμερα στη σεξουαλική τους ζωή.
Όσο μένεις σπίτι, μην ξεχνάς την άσκηση
7 βασικές πληροφορίες που θα σε σηκώσουν από τον καναπέ σου.
Καραντίνα με παιδί: Πώς τα βγάζει πέρα μια μάνα.
Η συγγραφέας και νομικός Ροζίτα Σπινάσα μίλησε στη Νίκη Χάγια για το πώς βιώνει την καραντίνα μαζί με τον 8χρονο γιο της και θυμάται τη μέρα που έπαιξαν μαζί ποδόσφαιρο στο σαλόνι
Μία παγκόσμια μελέτη φανερώνει πόσα δεν ξέρουμε για τον καθαρισμό του προσώπου
Λιγότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες (το 44%) πλένουν το πρόσωπό τους δύο φορές την ημέρα, ενώ το 35% το πλένουν μετά βίας μια φορά.
Δυο φίλες μιλούν, χωρίς ταμπού, για τη γυναικεία περίοδο
Η Άννα και η Μαρίνα συζητούν ανοιχτά για όλα εκείνα που αφορούν τη γυναικεία περίοδο: ταμπόν, σερβιέτες, πόνους, σεξ, πείνα, νεύρα και την πολυφορεμένη ατάκα «μα, καλά, περίοδο έχεις;».
Ενημερώνομαι, δρω, ζω καλύτερα με τη ΧΑΠ
Η πρωτοβουλία με θέμα «Ενημερώνομαι, δρω, ζω καλύτερα με τη ΧΑΠ», γιορτάζει έναν χρόνο επιτυχημένων δράσεων της καμπάνιας #happyBREATHday.
Χρήσιμες συμβουλές για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του πονόλαιμου
Μερικές βασικές συμβουλές για να θωρακίσετε τον οργανισμό σας και να παραμείνετε υγιείς.
Τι πρέπει να κάνουμε για να μην είμαστε με τα μυαλά στα κάγκελα μέσα στο lockdown
Οι 5 πιο συχνές αιτίες που στέλνουν τα παιδιά στον ωτορινολαρυγγολόγο
Η αμυγδαλίτιδα, οι ωτίτιδες και η αλλεργική ρινίτιδα είναι από τα πλέον συχνά προβλήματα υγείας στα παιδιά
Μια νέα μητέρα μιλάει για το πώς είναι να μεγαλώνει φεμινιστικά την κόρη της
«Ό,τι και να κάνεις πάντα έχεις την αμφιβολία αν είσαι καλή μητέρα» λέει η Ζωή που έχει μια κόρη 7 χρονών. Ακούστε την σε μια συζήτηση για την γονενεϊκότητα, τον φεμινισμό, τα στερεότυπα γύρω από την μητρότητα και την ευθύνη του να μεγαλώνεις ένα παιδί σήμερα.
Σεξ, έρωτας και πανδημία: Πώς επιλέγω σύντροφο στα χρόνια του κορωνοϊού
Έρωτας, φλερτ, σεξ και ραντεβού: Πόσο έχουν αλλάξει αυτά στην εποχή της πανδημίας; Δύο κορίτσια συζητούν για το νέο καθεστώς των σχέσεων, τους φόβους και τα αντισηπτικά.
Πώς θα κρατήσουμε τα λογικά μας το 2020-21;
Σε Silicon Valley και Wall Street μελετούν στωική φιλοσοφία. Εμείς θα χρειαστούμε και καταφύγιο και αποκούμπι και εμψύχωση για να μείνουμε ενεργοί.
12 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
xouftalo xouftalo 6.2.2017 | 17:06
Εξαιρετικό άρθρο. Μπράβο.
νερό νερό 6.2.2017 | 21:15
Ας το πούμε πιο απλά και με μεγαλύτερη ειλικρίνεια: δεν τολμάμε όχι να μιλήσουμε, ούτε να κοιτάξουμε μια γυναίκα που πείστηκε από κάποια πωρωμένη κινηματική περσόνα να φορέσει κάτι που τη γελοιοποιεί. Πηγή: www.lifo.gr

Για κάθε παχουλή γυναίκα που τολμάει να βγει έξω με ρούχο που δεν κρύβει το σώμα της υπάρχει μια περσόνα σαν την Dunham που την ενθαρρύνει και 100000 που της λένε να κάτσει σπίτι της ή να φορέσει κελεμπία ή ότι για να φορέσει κάτι πρέπει να είναι σκίνι και μπισκίνι.

Ο σεξισμός στο μεγαλείο του. Λες και βρέθηκε άρθρο να πει σε έναν παχουλό να φορέσει και φανέλα στην παραλία ή να μη βάλει σορτσάκι το καλοκαίρι. Αλλά όχι, αν είναι παχουλή μιλάμε για την υγεία της πάνω απ όλα! Υποκρισία.

Επίσης υποθέτω οτι τα μαγαζιά με μεγάλα μεγέθη έχουν και μικρά μεγέθη, γι αυτό λένε ρούχα για κανονικές γυναίκες. Όχι ότι συμφωνώ προσωπικά με το κανονικές αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.
evakotsi evakotsi 7.2.2017 | 14:31
Το άρθρο δεν μιλάει για κάθε παχυλή κοπέλα που αποφάσισε να φορέσει κολάν με κοντό μπλουζάκι. Αναφέρεται σε περιπτώσεις που άνθρωποι που όντως έχουν κάποιο θέμα (πχ. παχυσαρκίας) πείθονται να γελοιοποιηθούν δημόσια φορώντας κάτι εξωφρενικό.
Και αυτό δυστυχως δεν αφορά μόνο τα ρούχα & το ντύσιμο! Η εκπομπή της Πάνια 10 χρόνια τωρα τι κάνει;
konstas konstas 7.2.2017 | 00:51
Όλα αυτά τα "κινήματα" ξεκινούν από λανθασμένες αφετηρίες και γι' αυτό κατληγουν και σε λάθος αποτελέσματα, σαν αυτά που περιγράφει το άρθρο.

Βαφτίζουν ως "όμορφο" το οτιδήποτε, αρκεί να είναι φυσικό. Αντικειμενικά όμως δεν είναι έτσι. Υπάρχει φυσικά το υποκειμενικα όμορφο, αλλα ο κανόνας είναι ότι το όμορφο είναι αντικειμενικό. Η Angelina Jolie είναι αντικειμανικα όμορφη. Δεν έχει σημασία αν σου αρέσει αυτό που πρεσβεύει, δεν έχει σημασία αν ο σωματοτυπος της προβάλλει πρότυπο υγείας, το γεγονός είναι ότι είναι όμορφη.

Αν θέλεις πραγματικά να αποδεχθείς τον εαυτό σου, όπως είναι, χωρίς αυταπάτες, θα πρέπει να τον κοιτάξεις όσο μπορείς πιο αντικειμενικά και να αποδεχθείς την πραγματικότητα.

Αν δεν είσαι όμορφος, δεν είσαι όμορφος... Και τι έγινε; αν έχεις ένα κουσούρι, παραπανησια κιλά, ή λιγότερα κιλά ή μεγάλη μύτη, το να αποδεχθείς τον εαυτό σου δεν σημαίνει να θεωρείς ότι παρόλα αυτά είσαι θεός, αλλα να μην σε κόφτει. Ή αν σε κόφτει, να το αλλάξεις, εφόσον δεν σε βλάπτει (αλλιώς είσαι ηλίθιος).

Η προβολή "τελειων" προτύπων και η νοοτροπία "ειμαι ομορφος/η όπως και να ' μαι" είναι οι δυο όψεις του ιδιου νομίσματος, της αυταρεσκειας
avatar valina 8.2.2017 | 09:18
Δεν νομίζω πως η Angelina Jolie είναι και το καλυτερο παράδειγμα... Πάσχει από νευρική ανορεξία εδώ και χρόνια.
Fermata Legato Fermata Legato 9.7.2017 | 20:25
Ναι αλλά είναι από τις πιο όμορφες γυναίκες στη βιομηχανία του Χόλυγουντ. Μια γυναίκα που αγγίζει τα κατώτατα όρια βάρους μπορεί να είναι και όμορφη,με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να είναι όμορφη μια γυναίκα που αγγίζει τα όρια του ανώτατου βάρους. Και οι δυο περιπτώσεις είναι κάπως ανθυγιεινές θα έλεγα,αφού για να καταλήξει κάποιος να φτάνει σε υπερβολικά πολλά ή λίγα κιλά σημαίνει ότι μάλλον υποβόσκει κάποιο ψυχολογικό προβληματάκι και αν ξεπεράσει τα φυσιολογικά όρια μπορεί να δημιουργηθεί και παθολογικό πρόβλημα.
Συμφωνώ.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος τείνει να θεωρεί όμορφη τη συμμετρία, αυτός είναι και ο λόγος που μεγάλα αυτιά,μύτες κ.λ.π. μπορεί να χαρακτηρίσουν κάποιον άσχημο.Βέβαια ελκόμαστε από ένα σύνολο παραγόντων αλλά ναι,υπάρχει αρκετή αντικειμενικότητα στην ομορφιά.
πουλάμε ιδέα και ψέμα. Ότι είναι ok να αφήσεις τον εαυτό σου, ότι δεν έγινε και κάτι αν είσαι 1,60 και 90 κιλά Πηγή: www.lifo.gr

εερρμ, είμαι 1,60 και 90 κιλά και, ΝΑΙ, δεν έγινε και κάτι. Θα φοράω ό,τι θέλω όπως το θέλω όταν το θέλω. Μην προφασίζεσαι ότι με προστατεύεις από το να ντυθώ γελοία και δε θα μου πάνε τα ρούχα. Και μη μου λες ότι τάχα σε πήρε ο πόνος για την υγεία μου. Είμαι χοντρή,παχουλή, plus size, έχω καμπύλες αλλά δεν είμαι χαζή.
avatar beaver 21.8.2018 | 08:49
Με αυτός το ύψος και κιλά κάποια δεν είναι απλά παχουλή με καμύλες, είναι πολύ κοντά στο να χαρακτηριστεί παθολογικά παχύσαρκη. Χρειάζεται ιατρική βοήθεια. Μην ωραιοποιούμε τα πράγματα.
Γιατί θεωρείτε ολοι εσείς οι παχύσαρκοι ότι είναι υποκρισία το θέμα της υγείας σας?
Το ίδιο επιχείρημα δεν χρησιμοποιείται και όταν θίγεται το θέμα των ανορεκτικών?Ότι είναι επικίνδυνο για την υγεία τους ακόμα και για τη ζωή τους?
GameofDrones GameofDrones 28.2.2017 | 01:25


Ο πυρήνας αυτού του άρθρου, όπως το αντιλαμβάνομαι, είναι να καταδικάσει κινήματα και (μαρκετίστικές ή/και πολιτικώς ορθές) τάσεις, που εξυμνούν ανθυγιεινά πρότυπα γυναικείων σωματότυπων, με σκοπό το κέρδος. Απόλυτα σωστό θεωρητικά και μπράβο σας.

Στην πράξη όμως, το περιεχόμενο του άρθρου και τα λεγόμενα που παραθέτει, βάλλουν - αντί απλώς να αφορούν - ειδικά τις γυναίκες με παραπανίσια κιλά (από απλές υπέρβαρες, που σημαίνει θεωρητικά και +2-5 κιλά, μέχρι παχύσαρκες). Προσπερνούν δε πολύ βολικά το μέχρι πριν λίγων ετών πεισματικά και απόλυτα 'περασμένο' κονσεπτ του "όσο πιο αδύνατη, όσο πιο γυμνασμένη = τόσο πιο όμορφη και υγιής", του οποίου η συντονισμένη πίεση και η πρακτική εφαρμογή του με μαζική σμίκρυνση των μεγεθών παγκοσμίως, οδήγησε σε καλπάζουσα άνοδο διατροφικών/ψυχολογικών διαταραχών.

Η αλήθεια πάντα βρίσκεται κάπου στη μέση. Συμφωνώ εν μέρει με το άρθρο και έχω δει σε πολλά μέσα να προβάλλονται στις μέρες μας ανθυγιεινά πρότυπα στην κλίμακα του αποκαλούμενου "plus size": γυναίκες που προφανώς είναι σε παθολογικό βαθμό παχύσαρκες και όχι απλώς καθημερινές γυναίκες της διπλανής πόρτας. Δεν είναι τόσα πολλά και δεν είναι η πλειοψηφία, αλλά υπάρχουν.

Το θέμα είναι πως κανείς μας δεν ξέρει τις αιτίες και τα γεγονότα πίσω από τη ζωή κανενός. Η παχύσαρκη γυναίκα της τάδε φωτό, που τόλμησε και βγήκε πια πιο άνετα στους προβολείς κάποιου ινσταγκραμ, μπορεί να έχει πίσω της παθολογικούς λόγους για την παχυσαρκία της που δε μπορεί να θεραπέυσει, ή οικονομικούς. ή σχεδόν πάντα πολύ σοβαρούς ψυχολογικούς. Αυτό σημαίνει ότι έχει οποιοσδήποτε δικαίωμα να τη χλευάσει και να την κρίνει; Ή ότι εκείνη δεν έχει το δικαίωμα να νιώσει θηλυκή και όμορφη με όποιο μέσο και εμφάνιση κρίνει εκείνη και να επικοινωνήσει αυτό το συναίσθημα προς τα έξω;
Το ίδιο δικαίωμα φυσικά το έχει και μια πολύ αδύνατη γυναίκα (και κάθε γυναίκα), απλώς κανείς δεν το κάνει θέμα, γιατί μέχρι τώρα οι πολύ αδύνατες γυναίκες ήταν αντικείμενα θαυμασμού.

Ας μη γελιόμαστε: στον κόσμο που ζούμε τις περισσότερες φορές τα κίνητρα θα είναι μαρκετίστικα. Και ακόμα πιο συχνά, θα είναι εγωκεντρικά και πιθανώς μικρόψυχα.
Το θέμα είναι να μπορούμε να διαμορφώνουμε κοινωνίες όλο και πιο ανθρώπινες και ανοιχτές που θα νιώθουν και θα αναγνωρίζουν όλοι την προσωπική τους αξία και το δικαίωμα να αλληλεπιδρούν χωρίς φόβους, πάθη και κόμπλεξ και να ζουν κάθε στιγμή δυναμικά και με αυτοπεποίθηση. Και παρά τα κατα τόπους "αρνητικά" παραδείγματα από άποψη και υγείας και κινήτρων, η εποχή που διανύουμε, είναι αντικειμενικά η πιο ανθρώπινη, ρεαλιστική και φιλελεύθερη σε ό,τι αφορά μόδες και σωματικά πρότυπα. Και έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας...
avatar ann36 21.8.2018 | 08:48
Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο ότι το κίνημα του bodypositivity είναι επιφανειακό και ναρικισσιστικό και αυτή την στιγμή υπάρχει για να εξυπηρετεί τη βιομηχανία της μόδας κυρίως.
Από την άλλη τα πράγματα για μένα είναι απλά. Δεν χλευάζουμε, δεν κριτικάρουμε, δεν σχολιάζουμε, ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ με το πως είναι ντυμένος ο άλλος ή ή άλλη μόνο και μόνο επειδή μας ενοχλεί την "αισθητική" μας. Απλά δεν μας αφορά. Αν μας ζητήσει τη γνώμη μας ναι. Αν όχι τότε δεν έχουμε καμιά δουλειά να επέμβουμε. Ούτε ασχολούμαστε με την υγεία του και καλά αν δεν μας το έχει ζητήσει. Λες και ο άλλος είναι ηλίθιος και δεν ξέρει ήδη τις επιπτώσεις. Διαφορετικά δημιουργούμε μεγάλη ψυχολογική πίεση σε αυτά τα άτομα που δεν τα βοηθάει καθόλου μα καθόλου, το αντίθετο, βλάπτουμε την ψυχική τους υγεία. Το να χάσεις βάρος είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που υπάρχουν. Άφήστε τους ανθρώπους στην ησυχία τους.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή