Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η Βαλέρια Γκολίνο θέλει διακαώς να κάνει μια ταινία στην Ελλάδα

Η σταρ του ευρωπαϊκού σινεμά μιλά στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο με αφορμή τη δεύτερη ταινία που σκηνοθετεί, το «Euforia», ένα δράμα με φόντο τη Ρώμη και θέμα τη σωτηρία της ψυχής

Η Βαλέρια Γκολίνο, με το ιταλικό της μπρίο αδιαχώριστο από το ελληνικό της ταμπεραμέντο, έχει δώσει από καιρό τα διαπιστευτήρια της ως ηθοποιού, κυρίως στην Ιταλία, με δύο βραβεία ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας, σε ταινίες αξιοσημείωτης ποικιλίας και συχνά άγριας ομορφιάς. Το πάλαι ποτέ αγρίμι του ευρωπαϊκού σινεμά, που ξεκίνησε κάνοντας την ίδια χρονιά ταινίες του Νίκου Μαστοράκη και της Λίνα Βερτμίλερ(!), πέρασε από τον «Άνθρωπο της Βροχής» και το Χόλιγουντ, μεταπήδησε στη σκηνοθεσία με το «Miele» και υπογράφει τη δεύτερη ταινία της, το «Euforia», ένα αδελφικό δράμα με φόντο τη Ρώμη και θέμα τη σωτηρία της ψυχής.

 

Με τη Βαλέρια μιλήσαμε στις Κάννες. Την είδα να φτάνει στην ταράτσα του ξενοδοχείου με χτυπημένο πόδι − η δεύτερη στο φεστιβάλ, μέσα σε λίγες ημέρες, μετά τον φίλο της Πάβελ Παβλικόφσκι, ο οποίος μόλις της είχε στείλει ένα μήνυμα για τον δικό του τραυματισμό. Έχουμε συναντηθεί λίγες φορές, αλλά πάντα είναι σαν να βλέπω μια παλιά φίλη, ίσως από τη βραδιά στη Θεσσαλονίκη που, ενθουσιασμένη, μου έλεγε πως θα έπαιζε σε ταινία του Αγγελόπουλου με έναν σταρ που δεν μπορούσε να μου αποκαλύψει.

 

Ως μεσήλικας ηθοποιός αποφάσισα να γίνω μια νέα σκηνοθέτις. Να κάνω κάτι καινούργιο, να ασχοληθώ με κάτι που δεν ήξερα, να με αντιληφθούν αλλιώς, να παίξω όχι ρόλους, αλλά με τη δουλειά μου, με άλλο μάτι, από άλλη σκοπιά, να πω τα πράγματα που με ενδιαφέρουν.

 

Μάντεψα ότι θα ήταν ο Κλάιβ Όουεν, έπαθε λίγο πλάκα γιατί δεν κατάλαβε πώς το βρήκα, αλλά τα πράγματα ήταν αρκετά απλά: έναν χρόνο πριν, σε μια συνέντευξή του μου είχε εκμυστηρευθεί πως θα απαντούσε αμέσως «ναι» αν και όποτε ο αγαπημένος του σκηνοθέτης, ο Τεό, του έκανε πρόταση! Τελικά, δεν έμελλε να στεριώσει ποτέ αυτή η συνεργασία. Η Βαλέρια προχώρησε, όπως και ο Κλάιβ, και πλέον ονειρεύεται να γυρίσει μια ταινία στη σχεδόν ισόβαθμα δεύτερη χώρα της, για πρώτη φορά στα ελληνικά.

 

H Βαλέρια Γκολίνο υπογράφει τη δεύτερη ταινία της, το «Euforia», ένα αδελφικό δράμα με φόντο τη Ρώμη και θέμα τη σωτηρία της ψυχής.
H Βαλέρια Γκολίνο υπογράφει τη δεύτερη ταινία της, το «Euforia», ένα αδελφικό δράμα με φόντο τη Ρώμη και θέμα τη σωτηρία της ψυχής.

 

— Λένε πως όχι η πρώτη αλλά η δεύτερη ταινία ενός σκηνοθέτη είναι πιο προσωπική.

... και πιο δύσκολη...

 

— Επειδή στο ντεμπούτο βουτάς με άγνοια κινδύνου; Μετά όμως δεν θες να βγάλεις κάτι πιο προσωπικό;

Εγώ νομίζω πως το «Miele» μου μοιάζει πιο πολύ στα μικρά πράγματα, στον τρόπο που μιλάνε μεταξύ τους οι χαρακτήρες, σε αυτά που λένε. Ήθελα να το κάνω πιο νεφελώδες και αμφιλεγόμενο, να ξεφύγω από τη σύμβαση κατά κάποιον τρόπο. Το θέμα βασιζόταν σε ένα ηθικό δίλημμα και προσπάθησα πραγματικά να μην πέσω σε ρητορείες και διδακτισμό.

 

Στο «Euforia» επιχείρησα να παίξω αλλιώς. Δεν απέχουν πολύ τα εμπόδια των χαρακτήρων, στριμωγμένοι είναι κι αυτοί. Στο «Miele» ο θάνατος, εκτός από τον πόνο, ήταν δεδομένος, βρισκόταν παντού και το ζήτημα ήταν πώς θα πεθάνουμε, εφόσον αυτό είναι που επιζητούμε. Στο «Euforia» δεν προφέρεται καν η λέξη, είναι απόλυτο ταμπού. Ο ένας πετάει το μπαλάκι στον άλλον, ο άρρωστος κάτι υποψιάζεται, αλλά δεν θέλει να ξέρει λεπτομέρειες και ο αδελφός του συμπεριφέρεται διαφορετικά από την πρωταγωνίστρια στο «Miele», με μετατόπιση του προβλήματος.

 

— Ποια σκηνή της ταινίας σηματοδοτεί τη μετατόπιση, πιστεύεις;

Όταν ο μικρότερος, ο Ματέο, κοιμάται ανήσυχα και παραμιλά στον ύπνο του, ξυπνάει κι αυτή που βρίσκεται δίπλα του τού λέει πως επαναλάμβανε: «Δεν θέλω να πεθάνω»! Ο επικείμενος θάνατος του αδελφού του είναι σαν καμπανάκι για τη δική του θνητότητα. Κι όμως, παίρνει ναρκωτικά συνέχεια, κάνει αυτοκαταστροφικά πράγματα, σαν κουβέρτα, για να κουκουλώσει τον πόνο, λες και είναι δικός του. Τον βλέπει να έρχεται.

 

H Βαλέρια Γκολίνο στα γυρίσματα του Euforia.
H Βαλέρια Γκολίνο στα γυρίσματα του Euforia.

 

— Ηθοποιός τόσα χρόνια και σκηνοθέτις πλέον, τι θέση παίρνεις για το metoo;

Κι εμείς δίνουμε το «παρών», έχουμε και σχετικό κίνημα στην Ιταλία, το Dissenso Comune (124 γυναίκες ηθοποιοί συμμετέχουν με το σύνθημα «Όλοι τις κοιτάζουν, κανείς δεν τις ακούει»). Είναι ενδιαφέρον και σοβαρό. Μερικά πράγματα που λέγονται δεν μου φαίνονται πειστικά, τα βρίσκω υπερβολικά. Μερικά προβλήματα αναλύονται. Άλλα δεν λύνονται ποτέ.

 

Δεν αισθάνομαι θύμα κανενός, ούτε με αφορά αυτό. Δεν μου αρέσει να θυματοποιούνται γυναίκες. Ωστόσο, οι γυναίκες πληρώνονται λιγότερο από τους άνδρες. Αυτό είναι γεγονός. Δεν αμφισβητείται. Όσο υπάρχει μια κοινότητα που μιλά για μας, μας κάνει καλό, σε πολιτικό επίπεδο.

 

— Γιατί έγινες σκηνοθέτις;

Όταν ήμουν στη μέση, ούτε νέα, ούτε γριά...

 

— Μεσήλιξ;

Ναι (γελάει), ως μεσήλικας ηθοποιός, λοιπόν, αποφάσισα να γίνω μια νέα σκηνοθέτις. Να κάνω κάτι καινούργιο, να ασχοληθώ με κάτι που δεν ήξερα, να με αντιληφθούν αλλιώς, να παίξω όχι ρόλους, αλλά με τη δουλειά μου, με άλλο μάτι, από άλλη σκοπιά, να πω τα πράγματα που με ενδιαφέρουν.

 

— Σε ενδιαφέρουν συγκεκριμένα θέματα ή η έκπληξη που θα παρουσιαστεί από το πουθενά;

Σίγουρα, αν και, βλέποντας τις δύο πρώτες ταινίες μου, λες «αυτή μάλλον με τον θάνατο έχει ένα θέμα!». Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αν αύριο διαβάσω κάτι εντελώς διαφορετικό δεν θα αντιδράσω. Δεν θα περιμένω άλλα πέντε χρόνια για την τρίτη μου ταινία, θα ξεκινήσω άμεσα. Θα δούμε.

 

Bλέποντας τις δύο πρώτες ταινίες μου, λες «αυτή μάλλον με τον θάνατο έχει ένα θέμα!».
Bλέποντας τις δύο πρώτες ταινίες μου, λες «αυτή μάλλον με τον θάνατο έχει ένα θέμα!».

 

— Υπάρχει κάποιο πρόσωπο που θα ήθελες να υποδυθείς;

Μπορεί. Αλλά δεν το θυμάμαι. Την επόμενη φορά μάλλον θα μου έρθει. Αποκλείεται να μην έχω.

 

— Την αμερικανική σου παρένθεση πώς τη θυμάσαι; Γλυκά ή...

Μια χαρά. Και λίγο ανάμεικτα. Δεκαοκτώ ταινίες έκανα στο Χόλιγουντ, δεν ήταν και λίγες.

 

— Τόσο πολλές! Σε σύνολο 80 στην καριέρα σου;

Ογδόντα εννέα! Έζησα καλά στην Αμερική, αλλά βρισκόμουν και λίγο σε μια υστερική φάση. Λόγω νεότητας νομίζω. Ήμουν εκεί και ήθελα να επιστρέψω στην Ευρώπη. Και όταν ερχόμουν, βιαζόμουν να ξαναφύγω.

 

— Στην Ιταλία. Γιατί ελληνικά δεν έχεις μιλήσει ακόμα κανονικά στο σινεμά!

Πώς! Έκανα την ταινία του Ανδρέα Πάντζη.

 

— Αλλά εκεί ήσουν μουγγή.

Έχεις δίκιο. Και στην επόμενη, και πάλι δική του, μίλησα πολύ λίγο. Δεν μιλούν πολύ οι Ελληνίδες που έπαιξα. Αλλά, ειλικρινά, θα κάνω μια ταινία στην Ελλάδα, είναι το όνειρό μου. Και σύντομα.

 

 

Το «Euforia» προβάλλεται από τις 9 Μαΐου στις αίθουσες.

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ξεκίνησαν τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Κώστα Γαβρά «Ενήλικοι στο Δωμάτιο»
«Ο φαύλος κύκλος των συναντήσεων του Eurogroup που επέβαλε τη δικτατορία της λιτότητας στην Ελλάδα» παρουσιάζεται στη νέα ταινία του Έλληνα σκηνοθέτη
Euforia
Κινηματογράφος

Euforia

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βλέποντας το «Greyhound», τη νέα ταινία του Τομ Χανκς
Η πολεμική ταινία, στην οποία ο Χανκς υπογράφει και το σενάριο, έκανε πρεμιέρα στην πλατφόρμα του Apple TV+ και είναι κρίμα που δεν θα προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Οι 7 ωραιότερες «παραλίες» του σινεμά
Ταινίες με «παραλία» στον τίτλο και στην καρδιά, για να στήσετε έναν καλοκαιρινό οικιακό σινεμαραθώνιο.
Από τον «Μάγο» ως το «Να με φωνάζεις με το όνομά σου»: 6 βιβλία στο σινεμά
Όταν το σινεμά σκοντάφτει, η τηλεόραση έρχεται για βοήθεια: Ο Σαμ Μέντες εξηγεί με μια απλούστατη ανάλυση για ποιoν λόγο οι κινηματογραφικές διασκευές πολύ συχνά αδυνατούν να συλλάβουν τις τονικές και νοηματικές επιστρώσεις ενός απαιτητικού μυθιστορήματος.
Πείνα, θλίψη ή έρωτας;
Το "πείραμα του Κουλέσωφ": αντιφατικά συναισθήματα μπροστά σε ένα close-up
Ένιο Μορικόνε: Για μια χούφτα νότες
Η μουσική του μεγάλου Ιταλού μαέστρου είχε αφεντικό, αλλά δεν είχε έναν Θεό: μπορούσε να γίνει υψιπετής ή ταπεινή, ακόμη και βρόμικη, αν χρειαζόταν.
Όταν ο Ένιο Μορικόνε έγραφε μουσική για την ταινία της Τσιτσιολίνα που γυρίστηκε στην Ελλάδα
Η cult ταινία του Ιάπωνα Masuo Ikeda, «Dedicato al Mare Egeo», είχε φίνα μουσική (εκτός των άλλων).
Τα 10 σημαντικότερα σάουντρακ του Ένιο Μορικόνε
Ο μεγάλος Ιταλός συνθέτης που πέθανε σε ηλικία 91 ετών έχει δημιουργήσει μερικές από τις πιο εμβληματικές μελωδίες στην ιστορία του σινεμά.
10+2 ελληνικές ταινίες της περιόδου 1969-70 που εξακολουθούν να εντυπωσιάζουν μετά από 50 χρόνια
Στην εποχή τους δεν βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις των εισιτηρίων, έχουν όμως να επιδείξουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία.
«Γίνε σαν το νερό»: Η ιλιγγιώδης ακροβασία του Μπρους Λι ανάμεσα σε δύο κόσμους
Το νέο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ “Be Water” εστιάζει στην πορεία προς την καταξίωση και την δόξα ενός υπερβατικού αστέρα που ήταν υπερβολικά Ασιάτης για την αμερικανική κοινωνία (και ειδικά για το Χόλιγουντ) και συγχρόνως παραήταν «Αμερικανάκι» για την πατρίδα του.
Ισλανδία, Ρωσία και Ελλάδα παίρνουν τους πόντους στην κωμωδία του Netflix για την Eurovision
Χλιαρό μάλλον και υπερβολικής διάρκειας το πόνημα αγάπης του Γουίλ Φέρελ για την Eurovision, αλλά με κάποιες εντυπωσιακές εκλάμψεις και δυνατή ελληνική εκπροσώπηση από την δική μας Μελισσάνθη Μάχουτ.
Η κόκκινη Μασσαλία (από προχθές πρασινορόζ)
Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα δεξιάς παντοκρατορίας, ο ενωτικός συνδυασμός Μασσαλιώτικη 'Ανοιξη κέρδισε την δημαρχία
Αγαπημένες κλασικές ταινίες στα θερινά σινεμά
Επανεκδόσεις, φεστιβάλ και θεματικές βραδιές θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον των σινεφίλ φέτος το καλοκαίρι.
Τα φαντάσματα της Ειδομένης
Θα στοιχειώνουν για καιρό την Ευρώπη, μας λένε η Μαρία Κουρκούτα και Νίκη Γιάνναρη στο ντοκιμαντέρ τους Φαντάσματα πλανιούνται πάνω από την Ευρώπη (2018).
25 χρόνια μετά την εκρηκτική πρεμιέρα του, «Το Μίσος» επιστρέφει πιο καίριο από ποτέ
Η ταινία-ορόσημο του Ματιέ Κασοβίτς επιστρέφει φέτος στις οθόνες και ο σκηνοθέτης της δηλώνει ότι το ότι μοιάζει τόσο επίκαιρη σήμερα είναι συγχρόνως εκπληκτικό και τρομακτικό, «επειδή σημαίνει ότι τα προβλήματα είναι ακόμα εδώ, και μάλιστα χειρότερα».
Da 5 Bloods: Το έπος του Σπάικ Λι σκάει με πάταγο στη σωστή στιγμή
Είτε προτιμά να την εκλάβει κανείς κυρίως ως συναρπαστική περιπέτεια δράσης είτε ως καίριο και συγχρόνως διαχρονικό κοινωνικοπολιτικό δράμα, η νέα ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη που έκανε πρεμιέρα στο Netflix αποτελεί μια έντονη, ολοκληρωτική, αναθεωρητική εμπειρία.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή