Τα άγρια ένστικτά μας ξυπνούν κάθε φορά που ψάχνουμε μια θέση parking

Διάβασα μια έρευνα που έλεγε πως όσοι ακούνε jazz ενώ οδηγούν, είναι δυο φορές πιο επιθετικοί, ακόμα και από αυτούς που ακούν death metal. Μεταξύ μας, δεν πιστεύω πως το πιανάκι του Miles Davis φταίει για τη μεταμόρφωσή μου σε σκύλα μεγατόνων κάθε φορά που βρίσκω το τέλειο κενό για παρκάρισμα στο κέντρο της πόλης, μετά από ώρα αναζήτησης. Κατά τη διάρκεια διεκδίκησης θέσης, το savoir vivre βγαίνει από το παράθυρο (του οδηγού) μαζί με βρισιές μοναδικής έμπνευσης, όπως «over my dead Smart, θείτσα», «βάλε στον κώλο το SUV» κ.λπ., κ.λπ.. Η ηδονή είναι ακόμα μεγαλύτερη, όταν, σαν άλλος Αττίλας, δημιουργώ τη θεσούλα μου εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχει. (Όταν οι άλλοι έβλεπαν δεξαμενή για τον ασβέστη έξω από γιαπί, κάποιοι είδαν μια θέση στάθμευσης). Και τελικά, νομίζω ότι είναι από τα λίγα πράγματα που μας ξυπνούν πρωτόγονα ένστικτα επιβίωσης και μας υπενθυμίζουν ακόμα ότι είμαστε άνθρωποι (των σπηλαίων).