Όλα προφίλ και τρία τέταρτα. Το τελικό en face ανήκει στη Μήδεια. Μέχρι τότε είμαστε αρχαϊκά ανάγλυφα.

Άλλο αργή κίνηση κι άλλο κινούμαι αργά. Το πρώτο εκλύει ενέργεια, το δεύτερο απλώς καθυστερεί.

Δεν κάνουμε τη Μήδεια. Έναν θίασο κάνουμε που περιοδεύει παίζοντας τη Μήδεια. Μία βραδιά η πρωταγωνίστρια, εκτός σκηνοθεσίας, εκτός ελέγχου, μπροστά στο κοινό, τραβάει τα πράγματα στα άκρα και τα σπάει όλα. Αυτό κάνουμε.

Το δύσκολο δεν είναι οι κινήσεις αλλά το στυλ τους. Έτσι κι αλλιώς, όλα γειτονεύουν με τη γελοιότητα.

Η απλοποίηση είναι ο πιο δύσκολος δρόμος.

Πριν απ’ τη μουσική, παρακαλώ. Πρέπει να πείσετε ότι παίζει για σας.

Σημασία δεν έχει τι κάνει το σώμα σας αλλά τι κάνει το σώμα σας στο χώρο. Το ότι κινήστε είναι τελείως αδιάφορο αν αυτό δεν επιτρέπει σε κάτι να φανερωθεί.

Ο Ιάσων τελικά δεν κατάλαβε τίποτα ποτέ.

Τι δουλειά έχω εγώ με τις αναστηλώσεις; Δεν αφήνω καλύτερα το έργο να τo φάει η μαρμάγκα;

Τα αντικείμενα που χρησιμοποιείς θα σου σκαλώσουν αν δεν τα παίρνεις στα σοβαρά και δεν τα αγαπήσεις. Καπέλο, γάντια, κόθορνοι να προσαρτηθούν πάνω σου όπως οι περιφερειακές εικόνες γύρω από την κεντρική αγιογραφία του ήρωα.

Φόρμα. Το πιο δύσκολο. Σχεδόν ενάντια στην εποχή. Φόρμα και ακρίβεια. Παρεξηγούνται σαν φυλακή, αλλά είναι το εφαλτήριο της ελευθερίας.

Ελαφράδα στην ερμηνεία. Δεν ακουμπάμε στον Ευριπίδη. Το μύθο ξετυλίγουμε. Στην προδοσία ξαφνικά, πριν να το καταλάβουμε, η παράσταση θα αλλάξει σύστημα. Από χορο-μιμόδραμα θα γίνει εξπρεσιονισμός.