ADVERTORIAL
Ηθοποιός, σκηνοθέτης και καθηγητής επίσης Υποκριτικής & Κλασικού Θεάτρου στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Έκτη Τέχνη»- ο Θοδωρής Αντωνιάδης μπορεί να μετρά πλέον τρεις ιδιότητες, αλλά δεν ξεχωρίζει καμία, αν και αναγνωρίζει πως το να διδάσκεις έχει μεγάλη και ουσιαστική ευθύνη.
«Όλες οι ιδιότητες με συγκινούν, με γοητεύουν και με γεμίζουν. Η καθεμία έχει τα χαρακτηριστικά της, τις ιδιαιτερότητες και τα "κλειδιά" της, με κοινή αφετηρία και κοινό σημείο όλων την υποκριτική τέχνη. Όλα βασίζονται σε αυτήν αλλά η κάθε μια ιδιότητα την "βλέπει" από άλλη θέση. Και έτσι όλες μαζί με βοηθάνε να έχω μια πληρέστερη εικόνα και αίσθηση της ουσίας και της λειτουργίας της υποκριτικής. Συμπληρώνει η μια την άλλη κατά κάποιο τρόπο», εξηγεί.
Ωστόσο, αναφορικά με τη διδασκαλία, βασικός στόχος και πρόθεσή του είναι να εμπνεύσει οπότε ως καθηγητής υποκριτικής προσπαθεί, όπως λέει, να «παντρέψει» τρία πράγματα- πρώτον την δική του εκπαίδευση που την έχει ως σοβαρό και βασικό σημείο αναφοράς, δεύτερον την θεατρική εμπειρία που έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια και τρίτον την ευθύνη που αισθάνεται απέναντι στους φοιτητές.
«Το να διδάσκεις έχει μεγάλη και ουσιαστική ευθύνη! Απευθύνεσαι σε νέους ανθρώπους, εν γένει μελλοντικούς συναδέλφους που φέρουν την ξεχωριστή προσωπικότητα τους, τις ιδιαιτερότητες τους, τις αρετές και τις αδυναμίες τους και πρέπει (τουλάχιστον εγώ σε αυτό στοχεύω) να βρω τα "κλειδιά" που θα τους φανούν χρήσιμα στην όποια φάση της διαδικασίας του μαθήματος. Ο βασικός μου στόχος και πρόθεσή μου είναι να τους εμπνεύσω!», αναφέρει και προσθέτει: «Προέρχομαι από το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ , όπου είχα σημαντικούς δασκάλους όπως ο Μίμης Κουγιουμτζής, η Εύα Κοταμανίδου, η Πέπη Οικονομοπούλου, ο Δημήτρης Οικονόμου, ο Θόδωρος Γράμψας κ.α., είχα την τύχη στο θέατρο να δουλέψω με σημαντικούς σκηνοθέτες - δασκάλους όπως ο Γιώργος Μιχαηλίδης, ο Εύης Γαβριηλίδης, ο Νίκος Χαραλάμπους, ο Διαγόρας Χρονόπουλος, ο Γιάννης Μαργαρίτης, ο Γιάννης Λαπατάς, η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Πέτρος Ζούλιας, ο Γιάννης Καλατζόπουλος, ο Κωστής Καπελώνης, ο Γιάννης Βούρος, η Νανά Νικολάου, ο Νίκος Δαφνής κ.α. και έτσι συνθέτω εκπαίδευση, εμπειρία και ευθύνη και φαίνεται πως αυτή η σύνθεση δουλεύει καλά. Βέβαια σε αυτό το δούναι και λαβείν στη δραματική σχολή, δε διδάσκω μόνο, διδάσκομαι και εγώ από τα ίδια τα παιδιά».
Στην ερώτηση αν τελικά η υποκριτική διδάσκεται και κατά πόσο είναι έτοιμοι όλοι οι υποψήφιοι μαθητές να διδαχθούν, ο Θοδωρής Αντωνιάδης απαντά: «Νομίζω πως αυτό που διδάσκεται είναι η διαδικασία που περιβάλλει την υποκριτική τέχνη και είναι και αυτή που μπορεί να την κάνει να ανθίσει. Αυτό είναι κάτι που όλοι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να διδαχθούν. Απογείωση όμως, μια εξαιρετική ερμηνεία δηλαδή, έχουμε όταν η διδασκαλία συνδυαστεί με το ταλέντο. Ταλέντο εννοώ όταν, παρατηρητικότητα, ικανότητα αντίληψης του στόχου, διαθεσιμότητα για την εκτέλεση του στόχου, ουσιαστική άσκηση των εκφραστικών μας μέσων ,συνεχής δουλειά, στόχευση στη διαρκή και πολύπλευρη γνώση και το ειδικό και ξεχωριστό φως που φέρει ο καθένας μας, συνυπάρχουν. Αν λοιπόν το ταλέντο, δηλαδή όλα τα παραπάνω, μέσω της διδασκαλίας συνδυαστούν με την γνώση του τρόπου, μπορούμε να φτάσουμε σε ένα πολύ καλό έως και εξαιρετικό αποτέλεσμα».
Από την πλευρά της, η Διευθύντρια Σπουδών Αργέντη Βάσια κάνει λόγο για μία σχολή, που η ίδια χαρακτηρίζει ως καλλιτεχνική φωλιά. Τι είναι αυτό που τον έκανε, όμως, να επιλέξει να διδάξει και εκείνος στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Έκτη Τέχνη»; «Ας μου επιτραπεί να πω πως ο τρόπος με τον οποίο έχει στήσει την Ανωτέρα Δραματική Σχολή "ΕΚΤΗ ΤΕΧΝΗ" η κα Βάσια Αργεντη για μένα αποτελεί πρότυπο. Σε όλα τα επίπεδα. Ξεκινώντας από τις υποδομές, από την οργάνωση, από τις παροχές, από την αισθητική και καταλήγοντας στο διδακτικό προσωπικό. Είναι πράγματι μια καλλιτεχνική φωλιά όπου η αγάπη, η φροντίδα, η πειθαρχία, η αυστηρότητα, το νοιάξιμο, η ποικίλη ύλη των μαθημάτων, η συνεχής θέληση για μόρφωση και γνώση, η συνομιλία με δραματικές σχολές του εξωτερικού, η ενημέρωση και τα -ας μου επιτραπεί ο όρος- updates για το χώρο της τέχνης μας, τα σεμινάρια που δίνονται από πολύ σημαντικούς ανθρώπους όλων των ειδικοτήτων στο χώρο του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, τα εκπαιδευτικά ταξίδια εντός και εκτός συνόρων, έχουν πρωταρχικό ρόλο. Κάθε άνθρωπος που φοιτά στη σχολή αντιμετωπίζεται σαν ξεχωριστή οντότητα και όλοι μαζί αποτελούν μια εμπνευσμένη ομάδα. Τουλάχιστον αυτή είναι η πρόθεση και ο στόχος. Και επειδή η πρόθεση της κας Αργέντη είναι πάνω απ' όλα ευγενής και ειλικρινής, γι’ αυτό και εγώ δέχτηκα με χαρά την τόσο τιμητική και με ευθύνη πρόταση της, να είμαι μέρος της καλλιτεχνικής αυτής φωλιάς ως καθηγητής υποκριτικής».
Αναφορικά με την εμπειρία του στο θέατρο, η οποία είναι μεγάλη, αναγνωρίζει πως προφανώς και τον έχει βοηθήσει αρκετά στη διδασκαλία. «Βοηθάει στο να αντιλαμβάνομαι καλύτερα τις όποιες απορίες των παιδιών αφού και εγώ ο ίδιος έχω μπει πολλές φορές στην διαδικασία που τώρα προσπαθώ να τους "συστήσω" και να τους μεταφέρω. Φέροντας ως παρακαταθήκη τις δικές μου δράσεις και αντιδράσεις στα εκάστοτε ζητούμενα και στις εκάστοτε απαιτήσεις ενός ρόλου, ενός έργου κτλ., οι οδηγίες και οι εξηγήσεις μου "πατάνε" πιο γερά αφού εμπεριέχουν την εμπειρία και την γνώση του τότε αποτελέσματος. Προσπαθώ η διδασκαλία μου να βασίζεται στο συνδυασμό της εμπειρίας και της γνώσης που έχω ως τώρα αποκτήσει -και συνεχίζω να μαθαίνω- και στις ανάγκες, στην ουσία της εποχής, του "σήμερα". Και όλα αυτά σε συνάρτηση με τους μαθητές, όχι ερήμην τους», σημειώνει.
Όσο για το μήνυμα που θέλει να περάσει σε όλα αυτά τα νέα παιδιά που ονειρεύονται το θέατρο, αυτό είναι «να στηρίξουν με ουσιαστική γνώση το όνειρο τους και να το ακολουθήσουν με πολύ δουλειά, πίστη, υπομονή και επιμονή!».
* Το καλοκαίρι ο Θοδωρής Αντωνιάδης συμμετείχε (ερμηνεύοντας τον ρόλο του Αγγελιοφόρου) στους Πέρσες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, που ανέβηκε στην Ελευσίνα -την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης- σε συμπαραγωγή με το Υπουργείο Πολιτισμού και το Εθνικό Θέατρο της Σερβίας και μουσική του μοναδικού Δημήτρη Καμαρωτού, ενώ τηλεοπτικά θα παίζει στην νέα σειρά της ΕΡΤ "ΟΡΚΟΣ 2" σε σενάριο Τίνας Καμπίτση και σκηνοθεσία Χρίστου Γεωργίου.
