Σύμπτωση ανάμεικτων συναισθημάτων ήταν η συγκινητική, γεμάτη αισιοδοξία και θέληση για ζωή συνέντευξη που διάβασα στη LiFO του μαχητικού, διόλου απολογητικού Βαγγέλη Χατζή, του παιδιού που γεννήθηκε με κακοήθη όγκο λόγω της ραδιενεργής βροχής από το Τσερνόμπιλ και εξελίχθηκε σε ικανότατο μονόχειρα πυγμάχο, και η σειρά «Chernobyl». Μετά την άκρατη φαντασία του «Game of Thrones», το HBO ξαναχτυπά με άφατο ρεαλισμό στη μίνι σειρά πέντε επεισοδίων που, τουλάχιστον στα μάτια του κόσμου που σπεύδει να βαθμολογήσει στο IMDB, έχει πιάσει το υψηλότερο σκορ στην ιστορία του, αγγίζοντας το άριστα.
Τυπικά, είναι μυθοπλασία, αλλά ο δημιουργός Γκρεγκ Μέιζιν υποστηρίζει πως δεν χρειάστηκε να γαρνίρει ή να πουσάρει τίποτα περισσότερο από τα γεγονότα και τις μαρτυρίες, επιλέγοντας μάλιστα να φρενάρει κάποια που θεωρούσε εξαιρετικά σκληρά και τόσο υπερβολικά που θα φαίνονταν αναληθοφανή ακόμη και στους ζηλωτές της καταστροφο-συνωμοσιολογίας.
Η σειρά επιβεβαιώνει το παλιό ρητό «It's not television, it's HBO» που η εταιρεία είχε λανσάρει πολύ πριν η τηλεόραση αποκτήσει το κύρος που παλιότερα έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια με τις εβδομαδιαίες αποδράσεις από κάθε είδος πιστευτού δράματος.
Το πρώτο επεισόδιο ξεκινά με την αυτοκτονία του Βαλέρι Λεγκασόφ (Τζάρεντ Χάρις), υπεύθυνου του Ινστιτούτου Κουρτσάτοφ, που εκλήθη να βοηθήσει, και μετά τη μαύρη νύχτα της έκρηξης στο πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας τελειώνει το επόμενο πρωινό, με ένα περιστέρι να πέφτει στο έδαφος, ψυχορραγώντας από την ακτινοβολία που εκλύθηκε. Έχει μεσολαβήσει το ξάφνιασμα, οι πρώτες προσπάθειες εκτίμησης του ατυχήματος, η δραματική κόντρα που θα ακολουθήσει, δηλαδή η καυτή αυταπάρνηση των εργατών και λίγων φιλότιμων που θα σώσουν τα υπολείμματα μιας χαμένης από χέρι παρτίδας, καθώς και η συστηματική εκτροπή των γεγονότων από την πραγματική τους διάσταση από τους κυβερνητικούς, φανερούς και μυστικούς.
Βασισμένο στο Voices from Chernobyl της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας Λευκορωσίδας Σβετλάνα Αλεξιέβιτς, το χρονικό της εγκληματικής αμέλειας με τις φονικές επιπτώσεις που νιώσαμε (και κάποιοι πλήρωσαν πολύ ακριβά, χωρίς να βρουν το δίκιο τους) όλοι οι Ευρωπαίοι, αν και τότε δεν αντιληφθήκαμε τη σοβαρότητα και τη διάρκεια του πράγματος, μιλάει για ήρωες που δεν μάθαμε και θύματα των περιστάσεων, αλλά κυρίως πραγματεύεται τη ρευστή εφαρμογή της αλήθειας, παραλληλίζοντας το βρόμικο '86 της Σοβιετικής Ένωσης με τον σύγχρονο διάλογο ανάμεσα στο χάος της υποτίθεται δημοκρατικής πολυ-ενημέρωσης και τη στοχευμένη ακρίβεια της παραπληροφόρησης.
Το αφήγημα (να μια λέξη που, μαζί με την εργαλειοποίηση, έχει εξευτελιστεί στην τρέχουσα διάλεκτο της ελληνικής πολιτικής σκηνής) της ηγεσίας δεν ήταν καθόλου διαφανές, αν θυμάστε από την περιβόητη γκλάσνοστ του θεωρητικά μεταρρυθμιστή και μεταβατικού Γκορμπατσόφ, αλλά δόλιο, μυστικοπαθές, στρεβλό και απάνθρωπο, απροσμέτρητο σαν την άμμο και αδιαπέραστο σαν το βόριο που χρησιμοποίησαν για να θάψουν τη φωτιά στο εργοστάσιο.
Βουτηγμένο στον πράσινο, μουχλιασμένο τρόμο ενός Φίντσερ, μακάβρια κλειστοφοβικό, στημένο σαν προλεταριακή επιστημονική φαντασία με τις λευκές στολές και τις παλιακές μηχανές που αναβοσβήνουν εφιαλτικά, μονταρισμένο με τέμπο που δεν υστεριάζει για να εκβιάσει δράση ούτε τρενάρει σαν να πρόκειται για τηλεοπτικό Προκρούστη ατελείωτων σεζόν, το «Τσερνόμπιλ» εστιάζει στα βλοσυρά πρόσωπα και ποντάρει στο απροσποίητο σασπένς. Ο Μέιζιν επέλεξε αγγλικές προφορές για να μη γλιστρήσουν στο γραφικό κλισέ του μαφιόζικου ρωσικού αξάν οι λεκτικές εντάσεις ή οι διάλογοι των διαδρομιστών. Αυτό είναι και το μοναδικό ηθελημένο παραστράτημα από την αλήθεια που ομολογεί, μαζί με τη δημιουργία του χαρακτήρα της Έμιλι Γουότσον, η οποία εκπροσωπεί τους επιστήμονες που επέβλεψαν και κατέγραψαν.
Η σειρά επιβεβαιώνει το παλιό ρητό «It's not television, it's HBO» που η εταιρεία είχε λανσάρει πολύ πριν η τηλεόραση αποκτήσει το κύρος που παλιότερα έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια με τις εβδομαδιαίες αποδράσεις από κάθε είδος πιστευτού δράματος. Οι μίνι σειρές αποδεικνύουν πως διατηρούν μια συμπαγή τραμπάλα ανάμεσα σε αληθινά γεγονότα που δεν εξαντλούνται στο κλασικό κινηματογραφικό δίωρο, με χαρακτήρες που αξίζει να αναπτυχθούν, για να γίνουν κατανοητοί και τρισδιάστατοι.
Δείτε το τρέιλερ της σειράς
