Η Όπρα και η τσάντα: Ένα δράμα κομμωτηρίου σε συνέχειες

Facebook Twitter
6

"Ελπίζω να με έμαθαν και στο τελευταίο χωριό της Ευρώπης"

Αυτή η ιστορία για την Όπρα που δεν της έδειξαν την ακριβή τσάντα στην Ελβετία και έτσι αφήνει υπόνοιες ότι έπεσε θύμα ρατσισμού, είναι η πιο σαχλή είδηση του καλοκαιριού. «Σαχλό» είναι μια τρίχα που την παίρνουν τα media και την κάνουν τριχιά. Έτσι, κάτι που θα περνούσε στα ψιλά ή θα γινόταν ένα ωραίο κίτρινο εξώφυλλο στα γνωστά περιοδικά τώρα απασχολεί ακόμα και σοβαρά ΜΜΕ.

Φυσικά και είναι υπεύθυνη η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Η οποία χρησιμοποιεί το όνομα της για να την παίζουν τα κανάλια από το πρωί ως το βράδυ τις τελευταίες μέρες. Βλέπεις η φήμη είναι κάτι που δεν το χορταίνεις ακόμα και αν έχεις φάει και τα ψίχουλα σε όλη την διάρκεια της ζωής σου. Διότι από εκεί ξεκινάνε όλα: Από το ότι δεν την αναγνώρισε η πωλήτρια. Το σοκ του διάσημου που έρχεται σε επαφή με την πραγματική ζωή είναι μεγάλο. Σχεδόν όλοι ο διάσημοι δηλώνουν ότι έχουν πρόβλημα με την φήμη επειδή δεν μπορούν να κάνουν βήμα χωρίς να τους αναγνωρίσουν. Όταν όμως έρχεται η στιγμή που περνούν απαρατήρητοι τους λούζει κρύος ιδρώτας.

Ζούμε σε μια ρατσιστική κοινωνία. Στην Αμερική ένα μαύρο παιδί επειδή φοράει κουκούλα πέφτει νεκρό από την σφαίρα κάποιου ο οποίος το θεωρεί ύποπτο. Αργότερα τα δικαστήρια των αθωώνουν. Στην Ευρώπη σε μια μαύρη υπουργό της πετάνε μπανάνες. Και κάπου έξω στο δρόμο κάποιος θα φωνάξει κάτι ρατσιστικό, που σχετίζεται με το χρώμα ή την καταγωγή του άλλου. Κάποιοι άλλοι βέβαια θα κάνουν πολύ χειρότερα από το να φωνάξουν. Όμως η διαφορά ανάμεσα σε αυτά τα ρατσιστικά περιστατικά(τα οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν αναδεικνύονται από τα media όπως η τσάντα της παρουσιάστριας) και στις χαλαρές ειδήσεις του κομμωτηρίου είναι τεράστια.

Πριν λίγο διάβασα ότι η πωλήτρια έχει χάσει μετά από όλα αυτά τον ύπνο της. Επίλογος: Τέτοια δράματα κομμωτηρίου που γράφει η ζωή ούτε ο χειρότερος σεναριογράφος δεν θα μπορούσε να τα σκεφτεί.

6

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αριστοκρατικά φτωχοί, Ελευθεροτυπία, 1991

Ημερολόγιο / Αριστοκρατικά φτωχοί. Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ελάχιστοι κατέχουν το μυστικό να χρησιμοποιούν το χρήμα επ’ αγαθώ, να το σκορπίζουν απαλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αλλά ούτε και περιφρόνηση, να το σκορπίζουν όπου θέλουνε αυτοί κι όχι η μόδα
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ

σχόλια

4 σχόλια
Το άρθρο είναι σωστότατο και πολύ έυστοχο. Σιγά μην πιστέψουμε ότι έχασε τον ύπνο της από αυτό το γεγονός, μην τρελαθούμε, σιγά μη μας πείσει ότι πρώτη φορά στη ζωή της κατάλαβε ότι υπάρχει ρατσισμός. Προερχόμενη μάλιστα από το κορυφαίο ρατσιστικό κράτος. Μια σημείωση που την έχω ξαναπεί: Πολλές ευρωπαικές χώρες έχουν πολύ πιό έντονο το αίσθημα του ρατσιμού από εμάς (Γαλλία, Αυστρία για παράδειγμα). Μια σημείωση για τα εντελώς άκυρα άρθρα που μιλάνε για απίστευτο ρατσισμό στην Ελλάδα όπου το μόνο που υπάρχει είναι ένα φουσκωμένο μπουλούκι από γομάρια το οποίο τα ελληνικά ΜΜΕ το παρουσιάζουν ως σούπερ φαινόμενο, γιατί, έτσι απλά, ΠΟΥΛΑΕΙ. Γεια σας.
Μερικές φορές οι ιστορίες κωμμωτηρίου μπορεί να έχουν πιο σοβαρές επιπτώσεις! Ο λόγος που ασχολήθηκαν με το θέμα τόσο πολύ, τουλάχιστον στην Ελβετία, ήταν πως, με τον τρόπο που παρουσιάσθηκε από τη Γουίνφρι (σε συνδυασμό με τη διεθνή της δημοσιότητα) έβγαινε η Ελβετία ρατσιστική χώρα. Γι αυτό και (πολύ βιαστικά, όπως αποδείχθηκε) ο Ελβετικός Οργανισμός Τουρισμού ζήτησε μέσω τουίτερ συγνώμη. Για τον ίδιο λόγο ασχολήθηκαν με το συμβάν με τόσες λεπτομέρειες, επειδή το διακύβευμα ήταν ο υποτιθέμενος ρατσισμός των Ελβετών. Έτσι, πράγματι προέκυψαν και άλλα στη συνέχεια, αντίθετα στους αρχικούς ισχυρισμούς της τηλεπαρουσιάστριας (πχ σχετικό άρθρο 13/8 στην Wall Street Journal). Σε αντίθεση με άλλες χώρες οι Ελβετοί ενδιαφέρονται σε μεγάλο βαθμό για τέτοια θέματα (Θυμίζω ότι η άυξηση της ανεργίας στην Ελβετία κατά 0,1% μπορεί να γίνει πρωτοσέλιδο). Τέλος η πωλήτρια δεν έχασε τον ύπνο της επειδή προσέβαλε τη Γουίνφρι, ή για κάτι άλλο σχετικό με τις ιστορίες κωμμωτηρίου, αλλά επειδή εξ αιτίας της μια ολόκληρη χώρα (η χώρα που τη φιλοξενεί και της δίνει δουλειά, καθώς η ίδια είναι Ιταλίδα)βρέθηκε στο στόχαστρο των ΜΜΕ διεθνώς με αρνητικό τρόπο. Καταλαβαίνω βέβαια πως δύσκολα ένας δικός μας, όχι "απλός άνθρωπος" αλλά ούτε καν πολιτικός, δεν θα έχανε τον ύπνο του αν κάποια πράξη του έπαιρνε τέτοιες αρνητικές διαστάσεις για τη χώρα του, στην Ελβετία όμως είναι διαφορετικά. Θα θυμήσω, ως αντιπαράδειγμα την άνεση με την οποία ο κ. Πάγκαλος, ως υπουργός εξωτερικών είχε αποκαλέσει κάποτε τη Γερμανία ως "γίγαντα με πήλινα πόδια και μυαλό μικρού παιδιού", χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. Πράγματι η Γερμανία απαίτησε επισήμως να ζητήσει η Ελλάδα συγνώμη, πράγμα που μετά από λίγες μέρες έκανε ο υπουργός μας (παρά τις αρχικές ηρωικές του διακηρύξεις).
Συμφωνώ με το σχόλιο. Μια μικρή διόρθωση: νομίζω ο Πάγκαλος αποκάλεσε τη Γερμανία "γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού". Ο "γίγαντας με πήλινα πόδια" νομίζω είναι από τον τίτλο του πρώτου κεφαλαίου από το εγχειρίδιο ιστορίας της 3ης Γυμνασίου (αν θυμάμαι καλά), αναφερόμενος στο οθωμανικό κράτος. Αυτό το εκτός θέματος :-)