The Silence

O αυτόχειρας: Η αυτοκτονία του 77χρονου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα στην πλατεία Συντάγματος αναμφισβήτητα σημάδεψε την περασμένη εβδομάδα. Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για θάνατο και πολιτική, όταν και η πολιτική και ο θάνατος τον τελευταίο καιρό έχουν καταλήξει πεδία εκμετάλλευσης προσδοκιών κι επιδιώξεων, ανάλογα με αυτόν που επιλέγει να σχηματίσει αφήγηση. Σημασία έχει να θυμόμαστε πως το κοινωνικό σώμα εδώ και πολύ καιρό αγκομαχά, εξαιτίας ενός σάπιου συστήματος που αρνείται να εγκαταλείψει και μιας νέας κατάστασης που ακόμα δεν έχει αναδυθεί. Κάπως έτσι προκύπτει η άβυσσος.

Η επόμενη μέρα: Τα εκλογικά επιτελεία των 2 μεγάλων κομμάτων έχουν πάθει κατάθλιψη, οι δανειστές έχουν ανεβάσει πίεση και τα γερόντια των διαπλεκόμενων μίντια κινούνται ανάμεσα στο μανιπουλάρισμα και τον μακιαβελισμό, μήπως και καταφέρουν και αντιπαλέψουν την αντιμνημονιακή δυσανεξία που έχει κυριεύσει το πόπολο. Ένας αθώος παρατηρητής θα μπορούσε να ισχυριστεί πως τόση χειραφέτηση του εκλογικού σώματος απέναντι στους πολιτικούς «γονείς» του δεν έχει ξανασυμβεί μεταπολιτευτικά. Μια πιο προσεκτική βιοψία, ωστόσο, θα έδειχνε πως η συνιστώσα της οργής έχει θολώσει κάθε κριτήριο, με κίνδυνο μέχρι και η αυγή να χρυσώσει (προσαρμοσμένη στις ανάγκες του αντιμνημονιακού φαντασιακού).

Οι μετανάστες: Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της πτωχευμένης μας δημοκρατίας συνέχισαν ν’ απασχολούν την επικαιρότητα, είτε μέσω των υπουργικών αφορισμών είτε λόγω των αντιδράσεων που προκαλούν τα σχεδιαζόμενα μέτρα. Παρ’ όλα αυτά, δύο Πακιστανοί πριν από λίγες μέρες εξέφρασαν για λογαριασμό μιας συλλογικής ψυχής που έχει ξεχάσει να νοιάζεται για τον συνάνθρωπο τι πάει να πει ανθρωπιά, ακόμη κι αν δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, προσπαθώντας να σώσουν (χωρίς να τα καταφέρουν δυστυχώς) ένα ζευγάρι γερόντων. Η σκληρή μεταφυσική της ξενιτιάς.

Πνευματικός κόσμος και εξουσία: Όταν αυτοί που θεωρούνται ο εγκέφαλος μιας κοινωνίας επιλέγουν τον ρόλο του κλακαδόρου της εξουσίας, προτιμώντας να εστιάσουν αλλού από εκεί όπου η εποχή και τα ερείπιά της επιτάσσουν, τότε υπάρχει πρόβλημα. Το πρόσφατο κάλεσμα του Ευάγγελου Βενιζέλου προς τους εκπροσώπους του πνευματικού κόσμου την περασμένη εβδομάδα και η συνάθροισή τους με τους κώδικες ενός κόσμου που είναι νεκρός πια απέδειξε πως δεν πάσχει μόνο το πολιτικό κομμάτι. Είναι βαθιά άρρωστο και το πνευματικό. Χωρίς ελπίδα ανάνηψης.

Στον εμπρησμό της άνοιξης: «Σκέφτηκα στον κατακλυσμό αυτό να παρατήσω όσα μου ανήκουν νόμιμα, με μόχθο αποχτημένα σε χρόνια εξουθένωσης, κι αδιάφορος να φύγω στον εμπρησμό της άνοιξης, πληθαίνοντας τα ερείπια» (N.A. Ασλάνογλου, for ever and ever).