Στο φινάλε του πρώτου Gentleman's Wager, την ταινία μικρού μήκους, που σκηνοθέτησε ο Τζέϊκ Σκοτ για λογαριασμό του Johnnie Walker Blue Label, ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι είχε χάσει το σκάφος-αντίκα από τον Τζουντ Λο, και φάνηκε πως δεν θα το βάλει κάτω, διεκδικώντας και πάλι το πολύτιμο σκαρί, με ένα ακόμη στοίχημα που θα διατηρούσε τον διάλογο ανάμεσα στους δύο άνδρες, ζωντανό και παιχνιώδη. Η υπόσχεση τηρήθηκε με τη συνέχεια που είδαμε πριν από μερικές ημέρες, αυτή τη φορά με ένα εκπληκτικής ομορφιάς αγωνιστικό αυτοκίνητο, ένα Delahaye του 1935: για να το αποκτήσει, ο Τζουντ Λο έπρεπε να μπει στη διαδικασία, μέσα σε περίπου 24 ώρες, να επισκευάσει το αυτοκίνητο και να οδηγήσει από την Ιταλία στο Μονακό, ξεπερνώντας τα εμπόδια και ταυτόχρονα τηρώντας το αυστηρό χρονοδιάγραμμα του καινούριου στοιχήματος.
Παρακολουθώντας τo δεύτερο σταθμό του επιτυχημένου concept, και πάλι σε σκηνοθεσία Τζέϊκ Σκοτ, με κρουστή φωτογραφία του Ντάριους Βόλσκι, στενού συνεργάτη του πατέρα του, Ρίντλεϊ Σκοτ, η χαρά της προσφοράς και η ευγνωμοσύνη είναι αυτή που διατρέχει μια ευγενή προσπάθεια απόκτησης ενός σπάνιου αντικειμένου, που δεν αγοράζεται και δεν χαρίζεται απερίσκεπτα και αβίαστα. Μόνο μέσα από την προσφορά και την ευγνωμοσύνη καταφέρνει ο Jude Law να φτάσει στο στόχο του. Γίνεται σαφές πως η αντίκα είναι απλά η αφορμή για την εδραίωση και την εμβάθυνση της φιλίας ανάμεσα σε δύο κυρίους διαφορετικών γενεών. Μετά το τέλος της προβολής, μου είναι πλέον σαφές πως η διαφήμιση έχει ωριμάσει σε τέτοιο βαθμό που οι εταιρείες αναζητούν δημιουργικές ιδέες που δεν τοποθετούν απλώς τα προϊόντα τους σε ένα προσχηματικό σενάριο, αλλά τα εντάσσουν σε μια ρευστή αφηγηματική λογική, που στο φινάλε τα αναδεικνύουν εξυπνότερα, προσφέρουν ποιοτικότερη ψυχαγωγία στον θεατή και αντέχουν καλύτερα στο χρόνο.
Το Delahaye στο χρώμα του κοβαλτίου δέσποζε μεγαλοπρεπώς στο μέσον της μεγάλης εισόδου, δίπλα στον υπερήφανο κάτοχο του, που δεν ήταν άλλος από τον Ρομπ Γουόκερ, απόγονο του γνωστού Johnnie Walker. Το πλαισίωνε ένας στόλος από επιλεγμένες αντίκες, από καμπυλωτές Porsche της δεκαετίας του 40 μέχρι τις πιο δυναμικές Ferrari και Lancia Stratos, η πιό flashy προσθήκη ανάμεσα στις πιο κλασσικές καλλονές .
Στη συνάντηση που είχαμε στην βίλα Mondragone, μια έπαυλη που αναστατώνει τις αισθήσεις και εντυπωσιάζει με το μέγεθός της, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη, και πιό συγκεκριμένα στο Φρασκάτι, ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι είχε τη βεβαιότητα πως οι δύο κύριοι της ταινίας, ήταν στην ουσία ο Τζιανκάρλο και ο Τζουντ, ενώ λίγα λεπτά αργότερα, ο Τζουντ Λο διαφοροποιήθηκε πλήρως, θεωρώντας πως οι χαρακτήρες του Gentleman's Wager δεν έχουν καν ονόματα! Ωστόσο, όταν ρώτησα τον μεγάλο Ιταλό ηθοποιό αν τον ενδιαφέρει το υπόβαθρο του παιχνιδιάρη ώριμου κυρίου που υποδύεται στα δύο μέρη του φιλμ, ανασήκωσε τους ώμους του με αυτοπεποίθηση, υποστηρίζοντας πως είναι Στανισλαφσκικός (σε αντίθεση με τους Αμερικανούς συναδέλφους του που ακολουθούν συχνά το method acting), έχοντας ως πηγή έμπνευσης τους εκφραστικούς, καπάτσους Ναπολιτάνους και το ταλέντο που έχουν στην πειθώ και το acting στην καθημερινότητά τους.
Ο Τζουντ Λο έχει κάνει τη Ρώμη δεύτερο σπίτι του αυτήν την περίοδο, καθώς βρίσκεται στη μέση των γυρισμάτων της καινούριας τηλεοπτικής σειράς του βραβευμένου με Όσκαρ Πάολο Σορεντίνο, με θέμα έναν υποτιθέμενο Πάπα από τις ΗΠΑ. Δηλώνει γοητευμένος και πλήρως ενσωματωμένος στο πνεύμα της πόλης και τις συνήθειες των Ρωμάνων- και το δείχνει: σε ερώτηση Ιταλίδας δημοσιογράφου, με τρομερή ομοιότητα με τη Μόνικα Μπελούτσι, αν γυμνάζεται συχνά, ο Λο παραδέχτηκε πως έχει πλέον μεγάλο πρόβλημα όταν σταματάει την άσκηση για τις ανάγκες κάποιου ρόλου, όπως αυτόν που έχει αναλάβει τώρα, όχι για την εξωτερική του εμφάνιση, αλλά γιατί αισθάνεται κακόθυμος και βαρύς. Το ουίσκι το έμαθε τα τελευταία χρόνια και κατάλαβε γιατί το εκθειάζουν όσοι συνηθίζουν να το απολαμβάνουν. Όσο για τα αυτοκίνητα, δεν είναι μανιακός, αν και δε μπορεί παρά να θαυμάσει τα εμβληματικά οχήματα, όπως αυτό της ταινίας, και να χαρεί την εμπειρία της ξεχωριστής οδήγησης, όποτε του δοθεί η ευκαιρία.
Το Delahaye στο χρώμα του κοβαλτίου δέσποζε μεγαλοπρεπώς στο μέσον της μεγάλης εισόδου, δίπλα στον υπερήφανο κάτοχο του, που δεν ήταν άλλος από τον Ρομπ Γουόκερ, απόγονο του γνωστού Johnnie Walker. Το πλαισίωνε ένας στόλος από επιλεγμένες αντίκες, από καμπυλωτές Porsche της δεκαετίας του 40 μέχρι τις πιο δυναμικές Ferrari και Lancia Stratos, την πιό flashy προσθήκη ανάμεσα στις πιο κλασσικές καλλονές . Οι διοργανωτές της εκδρομής έκαναν την τιμή στους δημοσιογράφους να τους επιτρέψουν να οδηγήσουν το συλλεκτικό αυτοκίνητο της αρεσκείας τους σε μια βόλτα λίγων χιλιομέτρων, μιας και ο καιρός ήταν ιδανικός. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, μπήκα σε μια ελεύθερη Jaguar Roadster του 52 και προσποιήθηκα πως ξέρω τι κάνω, με την ελπίδα και την αγωνία πως δεν θα στουκάρω σε κάποιο κοντινό αμπέλι. Αν και οι ταχύτητες έμπαιναν με τρομερή δυσκολία και τα πεντάλ αντιστέκονταν με πείσμα ("πολύ λογικό", όπως λίγο αργότερα με ενημέρωσε ατάραχος ο χομπίστας ιδιοκτήτης που πρόθυμα δανείζει κατ' επάγγελμα τα αμάξια του σε χαμογελαστούς άσχετους), η εμπειρία της οδήγησης ενός μυθικού αυτοκινήτου με ταξίδεψε για λίγο σε μια άλλη εποχή, προσδιορισμένη μέσα από το σύμπαν του κινηματογράφου, εμφατικά εξιδανικευμένη στην τέλεια ομορφιά της αιώνιας πόλης. Τα ωραία δεν διαρκούν πολύ, αλλά η επίγευση τους παραμένει ατόφια.
σχόλια