Δήμος Σαμουράκης: «Η Στοκχόλμη έχει 12 μισελενάτα εστιατόρια. Η Αθήνα 16»

63’ με τον Δήμο Σαμουράκη Facebook Twitter
«Είμαστε από τους πιο δυνατούς προορισμούς, θεωρώ, πανευρωπαϊκά στο φαγητό. Και όσο πιο εξωστρεφείς γίνουμε και υπάρξει και προώθηση του τουρισμού σε αυτό το κομμάτι, τόσο περισσότερο θα γίνει η Αθήνα γαστρονομικός προορισμός». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
0

Από τους πιο ταλαντούχους σεφ της γενιάς του, ο Δήμος Σαμουράκης ξεκίνησε να δουλεύει στις κουζίνες από την εφηβική του ηλικία. Δούλεψε σε πολλά καλά εστιατόρια της Ελλάδας, έκανε tour μαθητείας σε διάστερα και τριάστερα εστιατόρια σε Ευρώπη και Αμερική (Aska, Aan De Poel, Gastrologik, Lasarte, Marcus και Roca Moo), μέχρι που το 2018 ανέλαβε σεφ στο 7 Food Sins, όπου κατάφερε να κερδίσει τη διάκριση Bib Gourmant από τον οδηγό Michelin. Τον Νοέμβριο του 2022 άνοιξε στα Ιλίσια, εκεί όπου στεγαζόταν παλαιότερα το εστιατόριο CTC, το see|ds, ένα εξαιρετικό εστιατόριο με μοντέρνα δημιουργική κουζίνα, που φέτος ήταν ένα από τα εστιατόρια της Αθήνας που κέρδισαν το πρώτο τους αστέρι Michelin – η πόλη πια έχει φτάσει τα δεκαέξι. Ο Δήμος είναι υπέρ cool, μας υποδέχεται με εμφανή τη χαρά του αστεριού, μια μεγάλη επιβεβαίωση για τη δουλειά του, που αναμένεται να δώσει στο see|ds το boost που του αξίζει, έπειτα από ένα δύσκολο καλοκαίρι.

«Είμαι από τη Θεσσαλονίκη αλλά έχω μεγαλώσει στον νότο της Αθήνας, στη Γλυφάδα», μας λέει. «Με το φαγητό δεν είχα καμία σχέση, δεν είχα καμία επαφή με την κουζίνα, δεν μαγείρευα, δεν είμαι από τα παιδιά που ήταν κάτω από την ποδιά της μαμάς ή της γιαγιάς. Έγινα σεφ από μια κόντρα με τη μητέρα μου. Εκείνη έλεγε “θα πας Ενιαίο Λύκειο”, εγώ της έλεγα “θα πάω στο Τεχνικό”, γιατί εκεί είχαν πάει οι φίλοι μου. Έπαιζε μια εκπομπή μαγειρικής στην τηλεόραση και της λέω “θα πάω να γίνω μάγειρας!”. Στην αρχή μου είπε “αποκλείεται”, αλλά μετά της άρεσε η ιδέα, γιατί είχε έναν γνωστό που ήταν μάγειρας και της είπε “είναι καλή δουλειά”. Έτσι, μετά το γυμνάσιο, πήγα κατευθείαν στη σχολή μαγειρικής. Σε επαγγελματική κουζίνα βρέθηκα πολύ νωρίς, τον Νοέμβριο του 2003, στο Kitchen Bar, με σεφ τότε τον Άρη Τσανακλίδη. Τα τελευταία 23 χρόνια έχω δουλέψει στο εξωτερικό, έχω κάνει έντεκα στάσεις σε εστιατόρια με αστέρια Michelin, έχω δουλέψει στο Λονδίνο στο Mazi και, φυσικά, αρκετά χρόνια στην Ελλάδα. Ήμουν στο Aleria με τον Γκίκα, που κι αυτός έχει ένα αστέρι, έκανα consulting στο La Maison στη Σαντορίνη, δούλεψα στο Κόκκινο Ποδήλατο, έχω κάνει διάφορα περάσματα.

To αστέρι Michelin είναι σίγουρα μεγάλη αναγνώριση. Του κόπου, όλα αυτά τα χρόνια, της πορείας μέχρι εδώ. Σίγουρα θέλει αγώνα για να συντηρηθεί, δεν είναι κάτι το οποίο το κέρδισες και είναι εσαεί. Μπορείς να το χάσεις, και το έχουμε δει και με παραδείγματα αυτό. 

Το πρώτο έναυσμα για να δω την κουζίνα πιο σοβαρά ήταν στο Gaspar με τον Χρόνη Δαμαλά, γιατί μέχρι τότε δεν μου άρεσε, ήταν μια δουλειά που την έκανα για να βιοποριστώ, αλλά από εκεί και πέρα άρχισε να μου αρέσει πλέον ως εργασία. Μετά με τον Γκίκα, που μπήκα και στο κομμάτι του fine dining, είδα και το γαστρονομικό κομμάτι και μου άρεσε πολύ. Ουσιαστικά από εκεί ξεκίνησα, βγήκα στο εξωτερικό και το κυνήγησα. Ήθελα να δουλέψω σε εστιατόρια με αστέρια Michelin για να μπορέσω να καταφέρω κι εγώ κάποια στιγμή να κάνω κάτι σημαντικό.

63’ με τον Δήμο Σαμουράκη Facebook Twitter
«Πάντα έλεγα ότι το φαγητό δεν έχει σύνορα και δεν θα ήθελα να έχει. Αυτή είναι η φιλοσοφία μου για τη ζωή γενικά, και ειδικά στο φαγητό δεν μου αρέσει να μπαίνουν ταμπέλες. Δηλαδή θέλω να είναι νόστιμο, δεν με νοιάζει αν είναι ελληνικό, ισπανικό, ιταλικό ή οτιδήποτε άλλο, αρκεί να είναι καλομαγειρεμένο». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Τώρα πλέον υπάρχουν πολύ περισσότερα εστιατόρια με αστέρια, όταν ξεκίνησα να δουλεύω υπήρχαν μόνο τρία, η Σπονδή, το Funky Gourmet και η Χύτρα. Δεν είχε αναπτυχθεί ακόμη η γαστρονομία στην Ελλάδα στον βαθμό που έχει αναπτυχθεί σήμερα. Το 2009 έφυγα για τη Λιβύη και εκεί άρχισα να βλέπω τη γαστρονομία με διαφορετικό μάτι, ήρθαν κι οι τεχνικές μαγειρικής – γιατί είναι άλλο να ψήνεις μια μπριζόλα και να κάνεις και μια γαρνιτούρα για να βάλεις δίπλα και άλλο να κάνεις παρασκευές για ένα σύνθετο, δημιουργικό πιάτο.

Η Αθήνα πλέον δεν έχει καμία σχέση με την εποχή που ξεκίναγα, έχει αλλάξει εντελώς. Για μένα, αυτήν τη στιγμή είναι από τις καλύτερες πρωτεύουσες στην Ευρώπη σε σχέση με το φαγητό, γιατί θα φας πολύ νόστιμα, τίμια και οικονομικά σε σχέση με τις άλλες πόλεις.

Αν συγκρίνω τα γαστρονομικά εστιατόρια στο εξωτερικό με της Ελλάδας, στα ελληνικά η τιμή του μενού είναι πολύ λογική: ο μέσος όρος για ένα μενού fine dining στην Ελλάδα είναι 120 ευρώ, άντε κάποιοι να το έχουν λίγο παραπάνω, ενώ ένα μενού στο Παρίσι ή στη Σουηδία έχει 400, 500, 600 ευρώ – το πιο φθηνό είναι 250-280. Στο see|ds το έχω 115 ευρώ – και το ανέβασα φέτος, γιατί έχουν ανέβει τα πάντα, και η πρώτη ύλη δεν είναι φτηνή, είναι καραβίδα, αστακός, χαβιάρι, κρέας wagyu».

Τον ρωτάω πώς προέκυψε το όνομα του μαγαζιού, που παραπέμπει στους σπόρους.

«Ο συνέταιρός μου, ο Αλέξανδρος Μπελλώνιας, όταν ψάχναμε πώς να πούμε το μαγαζί, είχε φαγωθεί να υπάρχει και το όνομά μου μέσα στο όνομα του μαγαζιού, γιατί “έτσι θα είναι πολύ πιο προσωπικό, ότι ο Δήμος είναι εκεί και ότι κάνει αυτό”, γι’ αυτόν τον λόγο βάλαμε τα αρχικά μου. Αυτός σκέφτηκε το όνομα και ήταν και μια καινούργια αρχή. Ο σπόρος συμβολίζει τον κύκλο της ζωής, γίνεται λουλούδι και ανθίζει και στη συνέχεια πεθαίνει, αλλά πέφτει στο χώμα και ξεκινάει ξανά η ζωή. Μου άρεσε πολύ η ιδέα. Και η κουζίνα μας έχει σκέψη από πίσω, όπως και όλα όσα γίνονται στο μαγαζί έχουν σκέψη και προγραμματισμό». 

Όσον αφορά την παρουσία ενός σεφ στην κουζίνα αλλά και στο εστιατόριό του, θεωρεί ότι κανείς δεν μπορεί να μιλήσει καλύτερα για το φαγητό από αυτόν που το μαγειρεύει. «Θα μπορεί να απαντήσει σε ερωτήσεις πολύ πιο εύκολα. Το διαδραστικό κομμάτι του εστιατορίου είναι ένα μεγάλο κομμάτι, και γι’ αυτόν τον λόγο είναι και ανοιχτή η κουζίνα – μου αρέσει πολύ να έχω επαφή με τον κόσμο. Το μενού αλλάζει τέσσερις φορές τον χρόνο, κάθε τρεις μήνες. Η πρώτη ύλη και η εποχή, ουσιαστικά, καθορίζουν τα πιάτα μας. Μου αρέσουν οι καθαρές γεύσεις και παρότι θέλω να κάνω μεγάλα μαγειρέματα, όταν λέει το μενού “ντομάτα”, πρέπει να νιώθεις την ντομάτα, κι όταν λέει “κρεμμύδι” να νιώθεις το κρεμμύδι. Ό,τι είναι στην εποχή του έχει καλύτερη γεύση, οπότε παίρνουμε το καλύτερο από το κάθε υλικό. Τα υλικά που χρησιμοποιούμε είναι κυρίως από μικρούς παραγωγούς. Έχουμε και πιο μεγάλους, αλλά μας αρέσει σε όλα τα στάδια της παραγωγής να υπάρχει ήθος, να μη γίνεται κατάχρηση προϊόντος. Κάθε εποχή έχει τα δικά της υλικά, αλλά κάποια δεν αλλάζουν, γι’ αυτόν τον λόγο έχουμε κρατήσει μια βάση πιάτων, όπως το καλαμάρι, η καραβίδα ή η κολοκύθα, που είναι ένα signature πιάτο, γιατί κολοκύθα στην Ελλάδα έχουμε όλο τον χρόνο: υπάρχουν στρογγυλές, υπάρχει κολοκύθα καμπάνα, καλοκαιρινή, χειμωνιάτικη. 

Δήμος Σαμουράκης: «Η Στοκχόλμη έχει 12 μισελενάτα εστιατόρια. Η Αθήνα 16» Facebook Twitter
Το see|ds, ένα εξαιρετικό εστιατόριο με μοντέρνα δημιουργική κουζίνα, φέτος ήταν ένα από τα εστιατόρια της Αθήνας που κέρδισαν το πρώτο τους αστέρι Michelin.
63’ με τον Δήμο Σαμουράκη Facebook Twitter
Καραβίδα με ψητό μαρούλι baby gem και αφρό από κρασί Vin Jaune
63’ με τον Δήμο Σαμουράκη Facebook Twitter
Κολοκύθα με μαρμελάδα, μπέικον και σάλτσα από μελάσα, βαλσάμικο και τρούφα

To αστέρι Michelin είναι σίγουρα μεγάλη αναγνώριση. Του κόπου, όλα αυτά τα χρόνια, της πορείας μέχρι εδώ. Σίγουρα θέλει αγώνα για να συντηρηθεί, δεν είναι κάτι το οποίο το κέρδισες και είναι εσαεί. Μπορείς να το χάσεις, και το έχουμε δει με παραδείγματα αυτό. Απλώς θεωρώ ότι στην Ελλάδα το πιο δύσκολο είναι να έρθει η αναγνώριση. Από εκεί και πέρα, αν έρθει, αλλάζει και η ψυχολογία. 

Είναι πολύ νωρίς ακόμα, μπορώ να πω, για τα οφέλη του Michelin. Από το επόμενο λεπτό όμως έχεις μπει στον παγκόσμιο γαστρονομικό χάρτη. Οι πιο πολλοί ξένοι που έρχονται στην Ελλάδα συμβουλεύονται τον οδηγό, επομένως το να είσαι εκεί με διάκριση είναι πολύ σημαντικό. Πιστεύω ότι αυτό θα το δούμε μόλις καλοκαιριάσει, γιατί το τελευταίο καλοκαίρι δεν είχαμε αλλαγή, γενικώς έπεφταν οι επισκέψεις. Και εγώ προτού πάω σε οποιαδήποτε χώρα, το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να τσεκάρω τον οδηγό για να βρω τα εστιατόρια με αστέρια – είναι και η δουλειά μου, μου αρέσει, ασχολούμαι με αυτό. Η επιλογή του Michelin είναι μια εγγύηση ότι θα φας καλά – τις περισσότερες φορές, γιατί είναι και θέμα γούστου το φαγητό, δεν αρέσουν όλα σε όλους. Δεν είναι όλα τα εστιατόρια στις γεύσεις μας, ούτε για την παλέτα μας. 

Πλέον ταξιδεύουμε, τρώμε συχνά στο εξωτερικό. Έχω φάει σε πάρα πολλά εστιατόρια. Έχω δουλέψει στο εξωτερικό σε 11-12 μισελενάτα εστιατόρια και μπορώ να πω ότι αυτήν τη στιγμή στην Αθήνα είμαστε πάρα πολύ καλά. Και δεν το λέω μόνο για τα γαστρονομικά εστιατόρια. Όπου και να πας, στα περισσότερα εστιατόρια θα φας καλά. Είμαστε από τους πιο δυνατούς προορισμούς, θεωρώ, πανευρωπαϊκά στο φαγητό. Και όσο πιο εξωστρεφείς γίνουμε και υπάρξει και προώθηση του τουρισμού σε αυτό το κομμάτι, τόσο περισσότερο θα γίνει η Αθήνα γαστρονομικός προορισμός. Η Στοκχόλμη έχει δώδεκα μισελενάτα εστιατόρια, η Αθήνα έχει δεκαέξι – είμαστε πάνω από πολλούς προορισμούς πλέον. Η Κοπεγχάγη έχει γαστρονομικό τουρισμό, κόσμο που πηγαίνει μια δυο φορές τον χρόνο εκεί απλώς για να φάει.

Δεν γίνεται να πηγαίνεις κάθε εβδομάδα σε αστεράτο εστιατόριο, είναι εστιατόρια ειδικής περίστασης, οπότε θα πας μία, δύο, τρεις φορές τον χρόνο, όταν έχεις γενέθλια, επέτειο. Αν είσαι foodie, θα πας περισσότερες φορές, αλλά δεν θα έρθει κάποιος πιο συχνά από μία φορά ανά εποχή, όταν αλλάζουν τα μενού. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει η επίσκεψή του να είναι εμπειρία, να ζήσει κάτι ξεχωριστό. Βέβαια, δεν χρειάζεται ένας πελάτης να καταλάβει την τεχνική του πιάτου, δεν είναι δουλειά του. Αν είναι κάτι νόστιμο, θα το καταλάβει, το ίδιο και αν δεν είναι. Το πόσο “εκπαιδευμένος” είναι εξαρτάται και από το πόσο συχνά επισκέπτεται τέτοια εστιατόρια. Αν πηγαίναμε από μικροί σε τέτοια εστιατόρια, θα γνωρίζαμε το fine dining, παλιότερα όμως δεν υπήρχαν. Ο τρόπος που έχουμε μάθει να τρώμε είναι πολλά άτομα σε ένα τραπέζι με πολύ φαγητό πάνω του. Τουλάχιστον, εμείς έτσι τρώγαμε στην οικογένειά μου όταν ήμουν μικρός: καθόμασταν δέκα άτομα, παραγγέλναμε δυο φορές όλο το μενού και τρώγαμε, πίναμε κρασί και μετά ακούγαμε τους μεγάλους να λένε ιστορίες. Τη μία Κυριακή πηγαίναμε σε ψαροταβέρνα και την άλλη για κρέας. 

63’ με τον Δήμο Σαμουράκη Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Δεν ξέρω τι της λείπει της Αθήνας γαστρονομικά. Αν το ήξερα, θα είχα κάνει επαγγελματική κίνηση ήδη. Αυτό που ξέρω είναι τι δεν της λείπει: η γαστροταβέρνα και το smash burger, όλοι αυτό θέλουν να κάνουν. Ωστόσο, υπάρχουν πολύ καλά εστιατόρια. Το Λινού Σουμπάσης, ένα από τα αγαπημένα μου, είναι από τα πρώτα που έκαναν αυτό το φαγητό, όπως και το ΦΙΤΑ, το Φαραώ. Πόσα Pharaoh και ΦΙΤΑ ήρθαν μετά, πόσο βινύλιο στον τοίχο, πόση ξύλινη βιβλιοθήκη – φτάνει!».

Ποια είναι τα υλικά που του αρέσει να δουλεύει περισσότερο; «Μου αρέσει πολύ το βούτυρο. Γενικά, μου αρέσει περισσότερο η θάλασσα από το κρέας. Και μ’ αρέσει πάντα να έχω ένα λαχανικό, αλλά όχι στη μορφή που έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή δεν το κάνω βραστό, μ’ αρέσει να έχει λίγο πιο ιντριγκαδόρικο ρόλο στο πιάτο. Έχω ένα ψητό μαρούλι baby gem μαζί με την καραβίδα, με έναν αφρό από κρασί Vin Jaune. Έχω μια τερίνα από λάχανο και σπανάκι στον μπακαλιάρο. Γενικά, μ’ αρέσει η χλωροφύλλη σε συνδυασμό με τη θάλασσα.

Οι γαστρονομικές τεχνικές και γενικά η προσέγγιση των γαστρονομικών εστιατορίων μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους. Εγώ ποτέ δεν μαγείρευα ελληνικά, οπότε δεν μπορώ να πω ότι μπορώ να εκφράσω ή να ενστερνιστώ τον ελληνικό τρόπο. Πώς μπορείς να πεις ότι ένα εστιατόριο fine dining είναι ελληνικό; Σε αυτό το επίπεδο, είτε φας στην Ελλάδα είτε στην Ισπανία είτε στη Σουηδία, το φαγητό είναι ίδιο, γιατί οι γαστρονομικές τεχνικές και γενικά η προσέγγιση αυτών των εστιατορίων μπορεί να μοιάζουν. Ελληνικό φαγητό είναι αυτό που έχει ελληνική πρώτη ύλη. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχουμε συνδέσει το ελληνικό φαγητό με το φαγητό μνήμης, ότι για να κάνω ελληνικό φαγητό πρέπει να κάνω μουσακά ή παστίτσιο ή στιφάδο ή κάτι το οποίο να μου θυμίζει ό,τι έτρωγα μικρός. Δηλαδή, αν πάρω ένα μπλε καβούρι Χαλκιδικής και ένα μάνγκο από την Κρήτη –γιατί η Κρήτη βγάζει μάνγκο πλέον– και κάνω ένα πιάτο με αυτά τα υλικά, που δεν έχει ελληνική ταυτότητα ή ιστορική μνήμη, δεν είναι ελληνικό; Πάντα έλεγα ότι το φαγητό δεν έχει σύνορα και δεν θα ήθελα να έχει. Αυτή είναι η φιλοσοφία μου για τη ζωή γενικά, και ειδικά στο φαγητό δεν μου αρέσει να μπαίνουν ταμπέλες. Δηλαδή θέλω να είναι νόστιμο, δεν με νοιάζει αν είναι ελληνικό, ισπανικό, ιταλικό ή οτιδήποτε άλλο, αρκεί να είναι καλομαγειρεμένο. Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι οι ταμπέλες είναι περισσότερο για τους δημοσιογράφους, για να μπεις σε μια κατηγορία και να σε ξεχωρίσουν: ελληνική κουζίνα, ψάρι, κρέας».


see|ds, Ουμπλιανής 14 & Διοχάρους, Ιλίσια, 210 7235116

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO

Γεύση
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γκίκας Ξενάκης

Γκίκας Ξενάκης / «Έχω κάνει λάθη – δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να τους σέβομαι όλους στην κουζίνα»

Μεγαλώνοντας στη Θήβα, αγάπησε το φρέσκο ψάρι, τα άγρια χόρτα και τις ταπεινές συνταγές. Αν και είχε αρχικά πολύ κακή εικόνα για τους μάγειρες, εξελίχθηκε σε σεφ για τον οποίο –όπως είπε ο Επίκουρος– μπορούσε να καταλάβει κανείς ένα πιάτο του με κλειστά τα μάτια. Ο «τιμονιέρης» της κουζίνας του Aleria, Γκίκας Ξενάκης, είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μόλις άνοιξε το tavernaki και είναι μαγαζάρα

Γεύση / Από το αυγολέμονο στο miso, ένα tavernaki δρόμος

Κουνουπίδι γιαχνί με κόκκινο κάρι, μακαρόνια με κιμά από πάπια ωρίμανσης, τηγανητή φέτα με την τεχνική του spring roll: Ο σεφ Άνταμ Κοντοβάς, στο νέο του μαγαζί στο Κολωνάκι, ενώνει τα πιάτα της ελληνικής ταβέρνας με τις γεύσεις της ασιατικής παράδοσης.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ
Οι νέοι μάγειρες της Αθήνας δεν έχουν βγει από ριάλιτι

Γεύση / Οι νέοι μάγειρες της Αθήνας δεν έχουν βγει από ριάλιτι

Γνωρίσαμε τα μέλη των μπριγάδων δημοφιλών εστιατορίων της πόλης, τους ρωτήσαμε πώς είναι οι συνθήκες σε μια πραγματική επαγγελματική κουζίνα, πώς ονειρεύονται τη δική τους, ποια είναι τα κλισέ που τους κούρασαν, τι έχουν θυσιάσει και τι έχουν κερδίσει από μια δουλειά πολύωρη και κουραστική.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Γεωργιάννα Χιλιαδάκη: Η μοναδική Ελληνίδα σεφ βραβευμένη με (δύο!) αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Γεωργιάννα Χιλιαδάκη: Η μοναδική Ελληνίδα σεφ βραβευμένη με (δύο!) αστέρια Michelin

Η συνδημιουργός του αθηναϊκού Funky Gourmet και των Opso και Pittabun του Λονδίνου μιλά για τη ζωή της, τη θητεία της σε σημαντικές κουζίνες, τη θέση της γυναίκας στην εστίαση και την αξία του καλού φαγητού.
M. HULOT
Raw Βata: Στους Αμπελόκηπους σερβίρουν κοκορέτσι και τραχανά με αχνιστή προβατίνα

Γεύση / Raw Βata: Στους Αμπελόκηπους σερβίρουν κοκορέτσι και τραχανά με αχνιστή προβατίνα

Ο Χρόνης Δαμαλάς προσφέρει μια κουζίνα που είναι οικεία και νέα ταυτόχρονα, με fusion ιδέες και έμφαση στην Ελλάδα, μαθαίνει στους τουρίστες τον τραχανά και σερβίρει το signature κοκορέτσι του χωρίς εντεράκια - μας έδωσε μάλιστα και τη συνταγή γι' αυτό, μαζί με δύο ακόμα.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σαν τα κρασιά της Χαλκιδικής δεν έχει

Το κρασί με απλά λόγια / Σαν τα κρασιά της Χαλκιδικής δεν έχει

Από την αρχαία Μένδη μέχρι τους αμπελώνες του Αγίου Όρους, τις μοναστηριακές παραδόσεις και την ιστορία της εμβληματικής κορμίλιτσας, που έφτασε να γίνει το κρασί του Κρεμλίνου, ανακαλύπτουμε τη μακραίωνη και συναρπαστική ιστορία του αμπελιού και του κρασιού στη Χαλκιδική.
ΥΡΩ ΚΟΛΙΑΚΟΥΔΑΚΗ | ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ
Ένας φούρνος στο Παγκράτι με καρδιά μικρού χωριού

Γεύση / Ένα ξεχασμένο νεοκλασικό στο Παγκράτι έγινε ο πιο γλυκός φούρνος της πόλης

Το Ideas Lab-Extraordinary Bakery στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κοντά στην πλατεία Βαρνάβα, το οποίο μετατράπηκε σε φούρνο και καφέ και γέμισε με βιβλία, φυτά και διακοσμητικά, διατηρώντας μια ζεστή, χαλαρή ατμόσφαιρα.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Οι 12 καλύτερες croque-madame στην Αθήνα

Γεύση / Οι 12 καλύτερες croque-madame στην Αθήνα

Σε ζύμη σφολιάτας, με ψωμί μπριός ή σάντο, με ελληνικά τυριά ή μικρά δημιουργικά twists: το ζεστό σάντουιτς με το αυγό σερβίρεται στην Αθήνα σε διάφορες εκδοχές, διατηρώντας όμως πάντα κάτι από τη γαλλική του καταγωγή.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ
63’ με τον Δήμο Σαμουράκη

Γεύση / Δήμος Σαμουράκης: «Η Στοκχόλμη έχει 12 μισελενάτα εστιατόρια. Η Αθήνα 16»

Από τις κουζίνες που δούλεψε μικρός μέχρι το δικό του see|ds στα Ιλίσια, ο ταλαντούχος σεφ ακολούθησε μια διαδρομή 23 χρόνων που τον οδήγησε στο πρώτο αστέρι Michelin. Με αφορμή αυτή τη σημαντική διάκριση, μιλά για την επαγγελματική του πορεία, την εξέλιξη της αθηναϊκής γαστρονομίας, το fine dining, αλλά και για το είδος εστιατορίου που, κατά τη γνώμη του, δεν λείπει καθόλου από την Αθήνα.
M. HULOT
Το NOLAN μετακομίζει, αλλάζει σεφ και ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο

Πολιτισμός / Το NOLAN μετακομίζει, αλλάζει σεφ και ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στην αθηναϊκή γαστρονομική σκηνή, το NOLAN ετοιμάζεται να εγκατασταθεί σε νέα διεύθυνση, στην οδό Κολοκοτρώνη 11, και να υποδεχτεί τον νέο Executive Chef του, John Skotidas.
THE LIFO TEAM
Μόλις άνοιξε το tavernaki και είναι μαγαζάρα

Γεύση / Από το αυγολέμονο στο miso, ένα tavernaki δρόμος

Κουνουπίδι γιαχνί με κόκκινο κάρι, μακαρόνια με κιμά από πάπια ωρίμανσης, τηγανητή φέτα με την τεχνική του spring roll: Ο σεφ Άνταμ Κοντοβάς, στο νέο του μαγαζί στο Κολωνάκι, ενώνει τα πιάτα της ελληνικής ταβέρνας με τις γεύσεις της ασιατικής παράδοσης.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ
Η Νάξος στρώνει το παραδοσιακό τραπέζι του μέλλοντός μας

Γεύση / Τις πατάτες με τ' αυγά τις λένε «παταταύγουλα» στη Νάξο

Πατάτες με αυγά ποσέ, ψιλοκομμένο ζαμπόνι και τριμμένο ναξιώτικο «αρσενικό» και ραβιόλι από βρασμένες σε νερό λεπτές φέτες πατάτας, γεμισμένο με πουρέ, μαζί με τσιπς από τη φλούδα της: μια ταπεινή πρώτη ύλη, με τους κατάλληλους συνδυασμούς, δίνει απολαυστικά πιάτα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
ΕΠΕΞ Μόσφιλα, γκόρτσα και τζίτζιφα: Οι ξεχασμένοι καρποί της ελληνικής εξοχής

Nothing Days / Μόσφιλα, γκόρτσα και τζίτζιφα: Οι ξεχασμένοι καρποί της ελληνικής εξοχής

Πριν από τα εξωτικά φρούτα και τα ομοιόμορφα προϊόντα των σύγχρονων μανάβικων, υπήρχαν οι καρποί που μάζευαν οι άνθρωποι από τα άγρια δέντρα, κι έφτιαχναν μαρμελάδες, πετιμέζια και γλυκά. Τρεις από αυτούς, σχεδόν ξεχασμένοι σήμερα, αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία γεύσεων και εποχικότητας που κινδυνεύουμε να χάσουμε.
M. HULOT
ΒΡΑΒΕΙΑ MICHELIN ΑΣΤΕΡΙΑ MICHELIN ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ

Γεύση / Βραβεία Michelin: Νέες διακρίσεις για την Αθήνα και ντεμπούτο για Θεσσαλονίκη και Σαντορίνη

Η έκδοση του Οδηγού MICHELIN για το 2027 διευρύνει για πρώτη φορά την παρουσία του στην Ελλάδα πέρα από την Αθήνα, εντάσσοντας τη Θεσσαλονίκη και τη Σαντορίνη και σχεδόν διπλασιάζοντας τον αριθμό των εστιατορίων που περιλαμβάνει
THE LIFO TEAM
Κάτι ήξεραν οι παππούδες μας: 10 νεο-καφενεία της Αθήνας για να σμίξουμε όπως παλιά / Στους νεο-καφενέδες ρακές και μπραντς να μας κερνάς: 10 στέκια που μας φέρνουν πιο κοντά

Γεύση / Σ' αυτούς τους 10 νεο-καφενέδες, ρακές και brunch να μας κερνάς

Στα σύγχρονα καφενεία, πίνουμε ελληνικό καφέ το πρωί και κοκτέιλ το βράδυ, μοιραζόμαστε μια ρακή ή ένα μπουκάλι κρασί, παραδοσιακούς μεζέδες ή ένα ψαγμένο πιάτο και ξαναβρίσκουμε κάτι που έχουμε ξεχάσει: τη χαρα τού να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι απλώς για να τα πούμε.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ