Η Gagosian με χαρά ανακοινώνει την έκθεση Eugène Atget, με νέα έργα ζωγραφικής του Urs Fischer, που θα εγκαινιαστεί στις 9 Ιουνίου. Πρόκειται για την πρώτη ατομική παρουσίαση του καλλιτέχνη στη γκαλερί της Αθήνας. Μέσα από μια εξαιρετική ποικιλία υλικών και τεχνικών, ο Fischer διερευνά θέματα αντίληψης και αναπαράστασης, επανερμηνεύοντας οικείες εικόνες και αντικείμενα. Χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνολογίες για να επεξεργαστεί τις πηγές του, οι οποίες περιλαμβάνουν και ιστορικά μοτίβα, ενώνει το πραγματικό με το φαντασιακό.

 

Στην έκθεση Eugène Atget, ο καλλιτέχνης μεταμορφώνει το οικείο εσωτερικό στο νεοκλασικό της οδού Αναπήρων Πολέμου 22 με μια επιλογή αστικών τοπίων που αποτυπώνουν την εμπειρία της ταχύτητας μέσα σε ένα σύγχρονο περιβάλλον κορεσμένο από φιγούρες και πρόσωπα, γραφικά στοιχεία και κείμενο. Συνδυάζοντας μεταξοτυπία, ζωγραφική με το χέρι και στένσιλ, ο Fischer υιοθετεί μια αισθητική κολάζ—εμπνευσμένη από το έργο καλλιτεχνών, από τον Robert Rauschenberg ως την Cady Noland—στις δικές του προσεγγίσεις για το Λος Άντζελες, την πόλη που πλέον αποκαλεί σπίτι του. Δημιουργεί επιστρώσεις τοποθετώντας πρωτότυπες φωτογραφίες πάνω και κάτω από ευρεθείσες και επεξεργασμένες εικόνες, και έτσι συγχωνεύει την αναπαράσταση με την αφαίρεση για να ανακαλέσει τη συνολική αισθητηριακή υπερφόρτωση της πόλης.

 

Ο τίτλος της έκθεσης παραπέμπει στον επιδραστικό Γάλλο φωτογράφο Eugène Atget, ο οποίος επιχείρησε να καταγράψει, με εμφανώς ντοκιμαντερίστικο τρόπο, το αστικό τοπίο του «παλιού Παρισιού» που εξαφανιζόταν με γοργούς ρυθμούς στις αρχές του 20ού αιώνα. Εστιάζοντας στην αρχιτεκτονική που προηγείτο της Γαλλικής Επανάστασης, ο Atget χρησιμοποίησε την κάμερά του για να δημιουργήσει ένα πολυεπίπεδο ιστορικό αρχείο, αντί για μια σειρά απομονωμένων και στυλιζαρισμένων εικόνων. Στο δοκίμιό του 1931 «Συνοπτική ιστορία της φωτογραφίας», ο Walter Benjamin επισημαίνει τη διαχρονική αξία αυτού του εγχειρήματος, χαρακτηρίζοντας τον Atget ως πρωτοπόρο της αποσπασματικότητας, ο οποίος απελευθέρωσε το φωτογραφικό μέσο από το κλασικό πνεύμα της φωτογραφίας του 19ου αιώνα. Στρέφοντας το βλέμμα του στο ατελείωτο «φιλμ στριπ» του Λος Άντζελες σε «μέρη που δεν είναι φτιαγμένα για να τα κοιτάς», ο Fischer προσεγγίζει με παρόμοια ευαισθησία ένα υπέροχα χαοτικό παλίμψηστο εικόνων, σημείων και υφών.

 

Τα έργα μεγάλης κλίμακας που παρουσιάζονται στην έκθεση αξιοποιούν συχνά μια πανοραμική προοπτική· ορισμένα έχουν επίσης τοποθετηθεί έτσι ώστε να συνομιλούν με τη θέα στους γύρω δρόμους και το πάρκο, όπως αυτή διακρίνεται μέσα από τα μεγάλα παράθυρα της γκαλερί. Συνδυάζοντας στοιχεία από την έντυπη και ψηφιακή διαφήμιση με πρωτότυπες λήψεις από smartphone—αυτοκινητοδρόμους, αυτοκίνητα, κτίρια και ανθρώπους—οι νέοι πίνακες του Fischer συγκροτούν ένα νέο σύνολο εν μέρει αυτοσχέδιων οπτικών και θεματικών συνθέσεων που μοιάζει σαν να συνεχίζουν από εκεί όπου σταματά το θεμελιώδες έργο αστικής καταγραφής του Atget.

 

Όπως έχει παρατηρήσει ο γκαλερίστας Jeffrey Deitch: «Καλλιτέχνες, συγγραφείς και κινηματογραφιστές που δεν κατάγονται από το Λος Άντζελες δημιουργούν συχνά την πιο οξυδερκή απεικόνιση της πόλης. Καθώς ο Urs Fischer κοιτάζει έξω από το παράθυρο ενός κινούμενου αυτοκινήτου, αποτυπώνει και μετατρέπει σε ζωγραφική αυτό που ίσως αποτελεί σήμερα την πιο εύγλωττη καταγραφή του σύγχρονου Λος Άντζελες»