Αν αναρωτηθήκατε γιατί ο Χαβιέρ Μπαρδέμ εξαπέλυσε και πάλι επίθεση εναντίον των αγαπημένων του στόχων, του Τραμπ, του Πούτιν, του Νετανιάχου και των άλλων παιδιών, στη συνέντευξη τύπου του 79ου Φεστιβάλ Καννών, ο λόγος δεν είναι μόνο οι πολιτικές θέσεις που (δια)δηλώνει εμφατικά αλλά και ο ρόλος του τοξικού άνδρα με τις εγνωσμένες επιδόσεις και τα άλυτα απωθημένα που ενσαρκώνει στη νέα ταινία του Ροντρίγκο Σορογκογιέν, «The Beloved».
Πρόκειται για τον Εστεμπάν Μαρτίνεθ, διάσημο Ισπανό σκηνοθέτη, βραβευμένο με Όσκαρ, με καριέρα κυρίως στο εξωτερικό, η επιστροφή του οποίου με το δράμα εποχής «Έρημος», που υποτίθεται πως εκτυλίσσεται στη Δυτική Σαχάρα το 1930, αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η κρυφή νίκη του «Beloved» είναι ότι μιλά ευεργετικά για το ΜeΤoo, χωρίς να το αναφέρει ποτέ.
Στην αρχική σκηνή συναντιέται σε εστιατόριο με την ηθοποιό που προορίζει για πρωταγωνίστρια, την Εμίλια Βέρα (Βικτόρια Λουένγκο), η οποία, όπως μαθαίνουμε σταδιακά, είναι η κόρη από τον πρώτο του γάμο. Αμήχανα και επιφυλακτικά, πατέρας και κόρη προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο με προσεγμένες λέξεις και ερευνητικά βλέμματα, με τον πρώτο να της προσφέρει ένα μεγάλο break από το επαγγελματικό της αδιέξοδο και τη δεύτερη να νιώθει ευγνωμοσύνη, αλλά κυρίως έκπληξη: ο απών πατέρας τη θυμήθηκε επιτέλους, αλλά την προειδοποίησε πως η προετοιμασία θα είναι σκληρή. Ο Εστεμπάν είναι διαβόητα κακοποιητικός, αλλά πολλές συμπεριφορές του του έχουν συγχωρεθεί λόγω της ιδιοφυΐας αλλά και της ηπιότερης αποδοχής, σε βαθμό αδιαφορίας, της τοξικότητας στο παρελθόν.
Στο άνυδρο τοπίο της Φουερτεβεντούρα, λογαριάζεται με την Εμίλια σε μια διελκυστίνδα καλών προθέσεων και υψηλών απαιτήσεων. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, εκτός από το στοίχημα του σκηνοθέτη που θέλει να αποδείξει πως γυρίζει στα πάτρια εδάφη ως κατακτητής, έχει ιδιαίτερο βάρος και μια προσωπική, συναισθηματική αξία. Όπως και η περσινή ταινία του Γιοακίμ Τρίερ, που κέρδισε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στις Κάννες και συνέχισε θριαμβευτικά ως τα Όσκαρ, η «Αγαπημένη» είναι μία ακόμη γέφυρα συμφιλίωσης της προβληματικής σχέσης σκηνοθέτη/πατέρα με ηθοποιό/κόρη διά της καταλυτικής τέχνης και της θεραπευτικής συνεργασίας τους.
Ο Ροντρίγκο Σορογκογιέν πλησιάζει διαφορετικά τους πρωταγωνιστές, καθώς παραλληλίζει τη διαδικασία της αληθινής γνωριμίας τους με τη χρονολογία του γυρίσματος, χωρίς παρεμβολές και αποσπάσεις, παρά μόνο μια σύντομη, τρυφερή συνάντηση της Εμίλια με τη νέα σύζυγο του Εστεμπάν και τα δυο μικρότερα παιδιά του.
Ο Μπαρδέμ αποτυπώνει ανάγλυφα πόσο δύσκολα η λογική να υστερεί μπροστά στον χαρακτήρα, τα λόγια υπολείπονται των πράξεων και η ευγένεια δεν έχει συνέχεια, αν δεν στερεώνεται σε δουλεμένη, ειλικρινή, πολύπλευρη μετάνοια. Ο Εστεμπάν τσεκάρει την κόρη στο εστιατόριο, την υποδέχεται, αλλά δεν την αποδέχεται ακόμη – μάλιστα την προσβάλλει συχνά, ακόμη κι όταν θέλει να την κολακέψει. Φαίνεται ωραίος τύπος, με αγριάδες και αλητείες στην πρώτη φάση της ζωής και της καριέρας του, και σημαντικά ιζήματα θυμού σε μια ψυχή που δεν έχει υποστεί reboot.
Η προσπάθεια επανένωσης με την άγνωστη κόρη τού γυρίζει μπούμερανγκ γιατί κάνει το λάθος να μπερδέψει την αλήθεια με ένα διπλό σενάριο, αυτό της ταινίας και την ψευδαίσθηση πως κάπως μαγικά, όπως συμβαίνει στο σινεμά, το παζλ θα βρει από μόνο του τα χαμένα του κομμάτια. Τα δικά του κομμάτια τα έχει τακτοποιήσει, αλλά παλιά καψίματα δείχνουν την αγριάδα τους, σαν να έχει ξεχάσει πάνω του τη μάσκα που τόσο θέλει οι ηθοποιοί του να ρίξουν για χάρη του πειστικού κοντινού πλάνου. Ειδικά στην 20λεπτη σεκάνς ανθολογίας του γεύματος μέσα στην ταινία, η κόντρα του με τους ηθοποιούς που γελάνε νευρικά είναι αξέχαστη – μια μανία με το ανθρώπινο «κοντρόλ», με αποκορύφωμα το ξέσπασμά του στην Εμίλια, σαν να μαλώνει παραδειγματικά το μικρό παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ.
Σε έναν σημαντικότατο σταθμό μιας μεγάλης καριέρας, ο Χαβιέρ Μπαρδέμ αναδεικνύει συναρπαστικά τον Εστεμπάν, κάνοντας τον χαρακτήρα να ξεπερνά σε μέγεθος και πολυπλοκότητα την ίδια την ταινία του Σορογκογιέν: καταπιέζει την τρικυμία μέσα του, κολακεύεται από τα καλά λόγια που ακούει και προφέρει, αλλά όταν ο κόσμος ξεχνά την ευγένεια και το ταλέντο του, χάνει τον έλεγχο και επιτίθεται.
Κι επειδή εδώ στις Κάννες η Κέιτ Μπλάνσετ παραπονέθηκε πως το γυναικείο κίνημα έχει μαραζώσει πριν την ώρα του, η κρυφή νίκη του «Beloved» είναι ότι μιλά ευεργετικά για το ΜeΤoo, χωρίς να το αναφέρει ποτέ.
Το τρέιλερ της ταινίας
