Ένα εμπόδιο που αντιμετωπίζω όταν ζωγραφίζω είναι η ακαμψία. Αντιδρώ σε αυτό επιτρέποντας έναν βαθμό αταξίας να εισέλθει, αλλά το χάος, όντας δύσκολο να ρυθμιστεί, μπορεί να οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο μεταξύ ελέγχου και ελευθερίας. Άρχισα να το παρακάμπτω περιορίζοντας την εστίαση μου σε μια μοναδική, φορτισμένη πινελιά· αυτό που ξεκίνησε ως περιορισμός άνοιξε μια γενεσιουργό διαδικασία και καθιέρωσε μια νέα και διαφορετική σχέση με το έργο.

 

Ένας πιο ακριβής τρόπος να το περιγράψω είναι ως μια συνάντηση στη μέση. Κάθε ίχνος μεταφέρει τις συνθήκες του προηγούμενου, και ο πίνακας αναπτύσσεται μέσα από μια συνεχή διαπραγμάτευση μεταξύ πρόθεσης και διακοπής. Μερικές φορές το αναφέρω ως «το επόμενο πράγμα πρώτα»: τον εντοπισμό της πιο αναγκαίας αλλαγής και την πραγματοποίηση της πριν από κάθε άλλη, ακόμη κι όταν άλλες επιλογές είναι πιο άμεσες ή ευκολότερες στην εκτέλεση.

 

Κάνοντας αυτό, ο πίνακας αναδιαμορφώνεται και η διαδικασία προχωρά κυκλικά προς τα εμπρός. Με τον χρόνο, το έργο αρχίζει να επιβάλλει τη δική του εσωτερική λογική, συχνά υπερβαίνοντας ό,τι θα μπορούσα να είχα σχεδιάσει ή επινοήσει. Ο ρόλος μου είναι να αναγνωρίζω την επόμενη κίνηση και να την επεκτείνω χωρίς να την κλείνω. Με αυτή την έννοια, ο πίνακας λειτουργεί ως ένας ενεργός συνομιλητής και όχι ως μια παθητική επιφάνεια. Τα έργα γίνονται αυτοτελείς δομές μέσα στις οποίες η τάξη και η αταξία διαπραγματεύονται διαρκώς.

 

Οι εικόνες που προκύπτουν είναι συχνά πυκνές και σωρευτικές, με ελάχιστη ή καθόλου διαγραφή. Παρά τη σαφήνεια τους, δεν εικονογραφούν μια θεωρία ή μια εξωτερική αναφορά. Η ανταμοιβή —τόσο για τον δημιουργό όσο και για τον θεατή— είναι μια διαρκής εμπλοκή με το έργο. Το νόημα, αν αναδυθεί, δεν αποδίδεται εκ των προτέρων, αλλά ξεδιπλώνεται με την ίδια ανοιχτότητα που συναντάται και στη διαδικασία.

 

GEORGE