Κάτω από ένα εκτυφλωτικό λευκό φως, τα πλάσματα στην επίδειξη του Tom Ford έμοιαζαν με φιγούρες που θα μπορούσαν να έχουν συναντηθεί σε κλαμπ με θεματική βραδιά το American Psycho και το Matrix. Μαύρα γυαλιά και δερμάτινα γάντια, ένα λευκό σύνολο με σακάκι σαφάρι και ίσια φούστα και δυο μαύρα σταυρωτά κοστούμια στα πρώτα looks προϊδέασαν για μια power - dressing συλλογή, ωσότου ο Haider Ackermann άρχισε να δείχνει περισσότερη σάρκα.
Η ταυτόχρονη εμφάνιση τριών μαύρων παντελονιών, κομμένων κάτω από τα οστά της λεκάνης με μια λεπτή ζώνη να διχοτομεί τη γυμνή μέση των μοντέλων, υπαινίχθηκε το κύμα ενήλικου αισθησιασμού που ακολούθησε. Μετά από μια μικρή σειρά συνόλων για βιτσιόζους executives (άψογα πανωφόρια και αντρικά παντελόνια, αραχνοϋφαντα πουκάμισα τραπεζίτη, ίσια φορέματα και στενές φούστες σε μαύρο - άσπρo - γκρι), η πασαρέλα γέμισε σκληρές διαφάνειες. Χοντρό vinyl φορέθηκε πάνω από αυστηρά αδιάβροχα σακάκια και φούστες αποκαλύπτοντας λεπτές ρίγες, μαύρα καλσόν και δαντελένια εσώρουχα, προσκαλώντας την ίδια στιγμή το βλέμμα να ξεφλουδίσει τις στρώσεις των ρούχων σε αναζήτηση κρυφών επιθυμιών κάτω από την ατσαλάκωτη επιφάνεια.
Το σεξ πολλοί το επικαλούνται τελευταίως σε μόδα και οθόνες. Μας το πέταξε σαν κρύο νερό στο πρόσωπο ο Demna Gvasalia λανσάροντας κολάν, bodies και G-string από την εποχή του Tom Ford στην Gucci, όσο άκομψα το έκανε και η Φενέλ - εκείνη μιξάροντας ρομαντισμό και φαντασία - στα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Το ανύψωσε σε ένα ακριβό σπορ για εστέτ της μόδας ο Βακαρέλο στον Saint Laurent και το τύλιξε με συναίσθημα ο Ryan Myrphy στο Love Story. Κανείς, όμως, δεν χειρίζεται τον πόθο τόσο αριστοτεχνικά όσο ο Χάιντερ Άκερμαν.
Ο αισθησιασμός του Άκερμαν είναι εγκεφαλικός και μειλίχιος, και η αποπλάνηση ένας διάλογος ανάμεσα σε ενηλίκους. Ο Tom Ford του είναι ο καλύτερος που θα μπορούσε να φανταστεί ο κος Ford, και σίγουρα ο πιο πειστικός από όλα τα κακέκτυπα που εμφανίζονται τελευταίως σε άλλα brands.
Στη δική του πασαρέλα, οι άντρες και οι γυναίκες στέκονται ισότιμα σε πολλαπλά επίπεδα. Μοιράζονται τον ίδιο ενδυματολογικό κώδικα (διαφάνειες, δέρματα και γυαλιστερά υλικά, πιε ντε πουλ και ρίγες, μισοκουμπωμένα λευκά γιλέκα και πουκάμισα με λευκούς γιακάδες, στενές γραβάτες και χαλαρά δεμένα φουλάρια), έχουν τα ίδια μαλλιά (κοντά, λαμπερά, κολλημένα) και περιφέρουν το ίδιο ύφος, σαν ζώα μιας σπάνιας αγέλης που ζυγιάζονται, φλεξάρουν κι ερωτοτροπούν.
Σ΄αυτό το λάγνο αλισβερίσι, οι σιλουέτες έρχονται κατευθείαν από το τέλος των ΄90ς, την περίοδο που σχεδιαστικά κυριάρχησε στις περισσότερες πασαρέλες αυτήν τη σεζόν. Στον Άκερμαν, όμως, εκείνος ο κόσμος που γεννήθηκε ανάμεσα στην πρόκληση και το glamour μοιάζει να μην έσβησε ποτέ. Το tailoring, o ερωτισμός, η λάμψη της νύχτας και μια ελεγχόμενη ανηθικότητα είναι τα υλικά του Tom Ford στα οποία βασίζει κι ο Άκερμαν τη στιλιστική του ταυτότητα. Η συνταγή του διαφέρει, ωστόσο, στις ρυθμίσεις: Ο αισθησιασμός του Άκερμαν είναι εγκεφαλικός και μειλίχιος, και η αποπλάνηση ένας διάλογος ανάμεσα σε ενηλίκους. Ο Tom Ford του είναι ο καλύτερος που θα μπορούσε να φανταστεί ο κος Ford, και σίγουρα ο πιο πειστικός από όλα τα κακέκτυπα που εμφανίζονται τελευταίως σε άλλα brands.
Στο αισθησιακό tailoring, αλλά σε διαμετρικά αντίθετο πλαίσιο, βασίστηκε και η επίδειξη της Sarah Burton για τον Givenchy. Εδώ τον πρώτο λόγο έχει η γυναίκα, ως αρχετυπικό σύμβολο δύναμης αλλά και ως πρωταγωνίστρια μιας περίπλοκης καθημερινότητας μέσα στην οποία αλλάζει ρόλους, άρα και περιβολή.
Ηλεκτρισμένα χρώματα, εντυπωσιακές ρίγες και πολλά καλύμματα κεφαλής για καθημερινές Infanta που ιστορικά αναφέρονταν σε μεσαιωνικά πέπλα περιέγραψαν μια αγέρωχη ομορφιά, αιχμηρή, σε καμιά περίπτωση, όμως, σκληρή, όπου «οι μνήμες και η ιστορία τροφοδοτούν το μέλλον», κατά τα λεγόμενα της ίδιας στο backstage.
Η τρίτη συλλογή της Burton για τον οίκο συλλογή είχε μια κινηματογραφική αίσθηση, και έδειξε ότι η σχεδιάστρια βρίσκει έναν ολόδικό της χαρακτήρα που από την μακρά συνεργασία με τον Alexander MacQueen διατηρεί μόνο τον εξαιρετικό χειρισμό των υλικών και έναν σκληρό ρομαντισμό.
H Burton δεν ισχυρίστηκε ότι η μόδα μπορεί να γιατρέψει έναν διαλυμένο κόσμο, η παρουσίασή της, όμως, μέσα σε μια λευκή κατασκευή μέσα στο Μέγαρο των Απομάχων (Les Invalides) μετέφερε το μήνυμα ότι μπορεί να παρηγορήσει με την ομορφιά. Με παλέτα δανεισμένη από πίνακες Μεγάλων Ευρωπαίων Δασκάλων (από τον Βελάσκεθ ως τη χρυσή εποχή των Ολλανδών πορτρετιστών), η Αγγλίδα σχεδιάστρια έβαψε σατέν υφάσματα και βελούδα σε βαθύ γαλάζιο και κόκκινο, μαύρο, σμαραγδί και καμένο χρυσό.
To εναρκτήριο look, ένα φράκο συνδυασμένο με λευκό πουκάμισο από ποπλίνα φορεμένο αντίστροφα, επανέφερε χαρακτηριστικά που είχαμε δει και στις δυο προηγούμενες συλλογές της Burton, τα οποία την συνδέουν και με την παράδοση των παλτών που κούμπωναν στην πλάτη του Hubert de Givenchy στα1950s και 1960s. Ανάμεσα στην εξαιρετική παράταξη των μοντέλων, προσωπικότητες όπως η καλλιτέχνης Ίζαμπελ Αλμπουκέρκ, η συγγραφέας Κονστάνς Ντεμπρέ ή η DJ Agathe Mougin, αντανακλούσαν τον τύπο της δημιουργικής, σύγχρονης γυναίκας για την οποία σχεδιάζει η Burton.
Στη συλλογή ξεχώρισαν οι ντένιμ στολές εργασίας και το λεοπάρ, ένα τύπωμα ανέκαθεν αγαπημένο στον οίκο όσο και στον McQueen, που εδώ εφαρμόστηκε σε λοξά κομμένα μαύρα δαντελένια φορέματα με φιόγκους. Αληθινά εκτυφλωτικά και αναμφίβολα couture ήταν τα βραδινά που κεντήθηκαν με μπουκέτα λουλουδιών, έτσι ώστε να παραπέμπουν σε αντικέ στόφες, με κορυφαίο αυτό με τα κρόσσια που η σχεδιάστρια εμπνεύστηκε από έναν πίνακα του καλλιτέχνη Olan Ventura.
Τα ιδιοφυή headpieces - δημιουργίες του μετρ Stephen Jones – ήταν στην πραγματικότητα μεταξωτά T-shirts που τυλίχτηκαν στα κεφάλια των κοριτσιών σε γλυπτικά σχήματα, ζωντανεύοντας «Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι» του Βερμέερ ή το έργο του Ρόχιερ βαν ντερ Βάιντεν, «Πορτρέτο Γυναίκας με Κεφαλόδεσμο».
