ΚATAΡΧΑΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ότι πέρα από την απειλητική της ισχύ, η εικόνα του νεαρού που έμεινε στην εξώπορτα με το πουλί στο χέρι – και μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά εν προκειμένω – και η εν συνεχεία διασπορά της στο ίντερνετ, μπορεί να εκληφθεί και ως κάτι που μπορεί να αποτελέσει ένα θετικό προηγούμενο. Όχι μόνο επειδή οδήγησε στην «ταυτοποίηση» του δράστη, ούτε επειδή ενίσχυσε την ευαισθητοποίηση του κοινού στο θέμα των σεξουαλικών επιθέσεων που δέχονται καθημερινά οι γυναίκες, αλλά κυρίως ίσως επειδή ο φόβος να μην βρεθούν στο στόχαστρο κάποιας κάμερας μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά για κάποιους επίδοξους βιαστές. Όπως και η συνειδητοποίηση ότι μια κοπέλα δεν φοβάται πλέον να σε κάνει ρόμπα στο σύμπαν, ούτε φοβάται τι θα σκεφτεί για την ίδια η «γειτονιά» (είτε η φυσική είτε η ψηφιακή).
Εννοείται ότι ένας βιαστής μπορεί φυσιογνωμικά να μοιάζει με σούπερ γκόμενο (που θεωρητικά δεν θα είχε ανάγκη να καταφύγει σε βίαιες πρακτικές για να «κατακτήσει» μια γυναίκα) σαν τον Μπραντ Πιτ ή με άκακο διανοούμενο σαν τον Γούντι Άλεν, φερ’ ειπείν. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο (εξωτερικό) καλούπι.
Ως θετικό επίσης μπορεί να αξιολογηθεί το γεγονός ότι η συγκεκριμένη απεικόνιση σεξουαλικής επίθεσης βοήθησε να κλονιστεί μια συλλογική παρεξήγηση περί της στερεοτυπικής εμφάνισης ενός απειλητικού επιδειξία, που στην πραγματικότητα δεν μοιάζει απαραίτητα ούτε με τον καρτούν τύπο που ανοίγει την καμπαρντίνα και εξασκεί το βίτσιο του αλλά δεν θα άπλωνε ποτέ χέρι, ούτε φέρει σώνει και καλά τα χαρακτηριστικά άσχημου ή/και χονδρού μεσήλικα με βαριά συμπλέγματα που ενδεχομένως βίωσε για χρόνια την απόρριψη από τις γυναίκες ώσπου του σάλεψε (του «κακομοίρη»). Και σ’ αυτό το ζήτημα έκανε μεγάλη ζημιά ο Γουάινστιν, η φυσιογνωμία και το σουλούπι του οποίου έμοιαζε να ενσαρκώνει ιδανικά το μέσο ανδρικό Τέρας σε θέση εξουσίας.
Όπως μάλιστα είχε καταθέσει μία από τις γυναίκες στις οποίες είχε βίαια ριχτεί, με το που κατάφερε να τον απωθήσει χρησιμοποιώντας χέρια και πόδια, εκείνος ξέσπασε σε δάκρυα και παραπονέθηκε ότι τον «απέρριψε επειδή ήταν χοντρός» (και όχι επειδή ήταν γουρούνι βιαστής). Εννοείται ότι ένας βιαστής μπορεί φυσιογνωμικά να μοιάζει με σούπερ γκόμενο (που θεωρητικά δεν θα είχε ανάγκη να καταφύγει σε βίαιες πρακτικές για να «κατακτήσει» μια γυναίκα) σαν τον Μπραντ Πιτ ή με άκακο διανοούμενο σαν τον Γούντι Άλεν, φερ’ ειπείν. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο (εξωτερικό) καλούπι.
Από την άλλη, διαβάζοντας τόνους αντιδράσεων για την υπόθεση στα ικριώματα των social media, νιώθει κανείς (ΟΚ, ένας λευκός μεσήλικας άντρας) όχι την ανάγκη, απλά μια επιθυμία να υποσημειώσει ότι μπορεί να είναι βαριά και εγγενή τα θέματά μας, δεν κυκλοφορούν όμως όλοι οι άντρες – ούτε καν όλοι οι μεθυσμένοι πιτσιρικάδες – με το μόριο τους σε κοινή θέα ούτε το στρέφουν ενάντια σε κορίτσια που θέλουν απλά να πάνε σπίτι τους. Ούτε, όπως έχει τονιστεί από σύγχρονες φεμινίστριες θεωρητικούς, προωθεί την γυναικεία υπόθεση (αντιθέτως ενδέχεται να λειτουργεί ως ένας ‘πατερναλιστικός’ μοχλός καταπίεσης) η ιδέα ότι σε κάθε γωνιά και ανά πάσα στιγμή καιροφυλακτεί η σεξουαλική επίθεση.
Είναι γελοία κάθε απόπειρα υπεράσπισης του ανδρικού «δίκιου» σ’ ένα σύμπαν που παραμένει τόσο κατάφωρα πατριαρχικό και φαλλοκεντρικό. Ούτε και θα μπορούσα να υποστηρίξω αστείες αντρικές αντιδράσεις στην δίκαιη γυναικεία κατακραυγή, του τύπου “not all men”, σλόγκαν εξίσου ύποπτο με το “all lives matter” που δεν αποτελεί απλώς μια αντιδραστική κοινοτοπία αλλά υποδηλώνει μισαλλοδοξία και ρατσισμό – συγκαλυμμένο ή απροκάλυπτο. Απλά θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι τα σλόγκαν, τα στερεότυπα και οι ισοπεδώσεις σπανίως χρησιμεύουν σε οτιδήποτε πέρα από τον αδηφάγο καιροσκοπισμό των media.
