ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΩΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ, και δυσάρεστο στο στομάχι, το πόσο ραγδαία μεταπήδησε ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη από το κοινωνικό και το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ στην κορυφή του αστυνομικού δελτίου. Κατανοητό παρ’ όλα αυτά. Η υπόθεση της «κλινικής στο Κολωνάκι» όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο δημοφιλής τραγουδιστής τα έχει όλα και με το παραπάνω. Και πρώτα απ’ όλα τον «ύποπτο» θάνατο μιας διασημότητας. Τα ναρκωτικά. Τις οικογενειακές έριδες. Τους γιατρούς της συμφοράς και του θανάτου. Το φάντασμα του Έλβις, του Μάικλ Τζάκσον και του Πρινς. Τους Rolling Stones που αλλάζουν κάθε τόσο το αίμα τους. Τον βαμπιρισμό της σόου μπιζ. Το φουτουριστικό γκραν γκινιόλ του «The Substance» αλά ελληνικά. Την κουλτούρα (και την μπίζνα) της «αναζωογόνησης». Τις σέκτες «ευεξίας» των πλούσιων και διασήμων. Τις υπηρεσίες «αποτοξίνωσης του σώματος, του πνεύματος και του συναισθήματος», σαν αυτές που πρόσφερε το εν λόγω «ιατρικό κέντρο». Τις «ενεργειακές και ψυχοσωματικές προσεγγίσεις». Την «κβαντική» ιατρική (που υπόσχεται, μεταξύ άλλων, και την «αποτοξίνωση» του οργανισμού από τον εμβολιασμό κατά του Covid).
Υπάρχει πάντα χώρος για μυστικισμό, ψέκα και «ολιστική» προσέγγιση ακόμα και στο πιο κλινικό σύστημα. Ακόμα κι εκεί που τον πρώτο (και τον τελευταίο) λόγο θα έπρεπε να τον έχει η επιστήμη, η τεκμηρίωση και η ευθύνη.
Και μαζί με όλα αυτά, μια λιτανεία ιατρικής, επιστημονικής και θεραπευτικής αργκό: πλασμαφαίρεση, βιοσυντονισμός, κβαντική βιοανάδραση, ενδοφλέβιες φυσικές θεραπείες, ταυτοποίηση τοξικότητας, εξωσωματικές παρεμβάσεις, σωματική ψυχοθεραπεία, αυτόλογη θεραπεία με βλαστοκύτταρα… Στο ίδιο σύμπαν, οι θρησκευτικές εικόνες που είδαμε να πλημμυρίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη το ιατρείο (σαν να πρόκειται για γραφείο παραθρησκευτικήςοργάνωσης), στο οποίο πάντως μπόρεσε να χωρέσει και μια πανοπλία σαμουράι (μου πέρασε φευγαλέα απ’ το μυαλό, πάνω στη μηχανή του, ο Βύρων Πολύδωρας). Υπάρχει πάντα χώρος για μυστικισμό, ψέκα και «ολιστική» προσέγγιση ακόμα και στο πιο κλινικό σύστημα. Ακόμα κι εκεί που τον πρώτο (και τον τελευταίο) λόγο θα έπρεπε να τον έχει η επιστήμη, η τεκμηρίωση και η ευθύνη.
Δεν θα μπορούσε όμως να περιμένει κανείς και κάτι πολύ διαφορετικό σε μια χώρα όπου ο υπουργός Υγείας (και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος κατά την τελευταία δεκαετία) πουλούσε με αυθόρμητο ενθουσιασμό θαυματουργά γιλέκα με νανοτεχνολογία (τα λεγόμενα «νανογιλέκα») μέσα από τις τηλεοπτικές του εκπομπές, όταν δεν ήταν απασχολημένος με τη συγγραφή βιβλίων όπως το «Ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα: ο μύθος καταρρέει». Όπου ο αρχηγός του τέταρτου κόμματος, σύμφωνα με την προχθεσινή δημοσκόπηση της GPO, πουλούσε, επίσης μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές του, τις περιβόητες κηραλοιφές (με την ονομασία «Βυζαντινόν») και άλλα σκευάσματα, εμφανίζοντας τα προϊόντα αυτά ως προστατευτικά μέσα κατά της πανδημίας. Όπου η αρχηγός ενός άλλου κόμματος («κινήματος») που δημιουργήθηκε με μεγάλες φιλοδοξίες πρόσφατα από τις στάχτες μιας εθνικής τραγωδίας, ιατρός αλλά και «θεούσα», δεν έχει κρύψει τις «εναλλακτικές» απόψεις της για την ιατρική αλλά και για τις αμβλώσεις. Όπου πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών είναι ο Γ. Πατούλης.
