ΜΟΛΙΣ ΕΜΑΘΑ τα δυσάρεστα νέα για τον Γιώργο Μαζωνάκη, μου ήρθε στο μυαλό, σαν απόκοσμος συνειρμός, ο θάνατος του Τζορτζ Μάικλ. Όχι μόνο επειδή το (άδοξο και τραγικό και πρόωρο) τέλος τούς βρήκε στην ίδια ηλικία, αλλά και επειδή είχαν γνωρίσει και οι δυο δύσκολες προσωπικές καταστάσεις στην ύστερη διαδρομή τους. Επίσης, ήταν και οι δύο αγαπητοί σε ένα ευρύτατο κοινό, κάτι που από μόνο του είναι εξαιρετικά πολύτιμο και σημαντικό.
Το μεγαλειώδες crossover του Γιώργου Μαζωνάκη δεν είχε να κάνει μόνο με τα τραγούδια του αλλά και με τη «συμπεριληπτική» προσωπικότητά του.
Μπορεί να χρησιμοποιείται ανοικονόμητα πια, όμως ο όρος «φαινόμενο» αφορά κάτι πολύ σπάνιο και πολύ ιδιαίτερο και πολύ υπερβατικό. Αυτή ήταν η περίπτωση του Γιώργου Μαζωνάκη που είχε κερδίσει την αποδοχή, την αγάπη και την εύνοια ακόμα και ανθρώπων που η σχέση τους με το «λαϊκο-ποπ» ρεπερτόριο και τις μεγάλες πίστες ήταν συνήθως αυστηρά περιστασιακή. Ήταν οικουμενικός επειδή ήταν διαφορετικός. Και λειτουργούσε με την ίδια φυσική άνεση σε διαφορετικά επίπεδα. Και αλάνι και ντίβα. Και λαμπερός ποπ σταρ και παιδί της διπλανής πόρτας, με τα προβλήματα, τους εθισμούς, τα οικογενειακά του δράματα. Και στρέιτ και γκέι. Λαϊκός τραγουδιστής, ναι, αλλά χωρίς τις αγκυλώσεις του είδους. Σκορπισμένη αρρενωπότητα και απενοχοποιημένη γκλαμουριά. Ένα μάγκικο μειδίαμα και ένα κουίρ ήθος. Σπουδαίο πράγμα να συνδέεις τόσο διαφορετικό κόσμο, σαν να έζησε κάποτε την ίδια ακριβώς βραδιά, στο ίδιο μέρος, με τα ίδια τραγούδια.
Οι όλο και πιο εντατικές υπερβάσεις του –στην εμφάνιση, στην επικοινωνία, στο ντύσιμο, στο στήσιμο, στο περφόρμανς, ακόμα και στην ερμηνεία του– έμοιαζαν να υπονομεύουν τα μάτσο στερεότυπα του χώρου, ακόμα κι όταν οι στίχοι πολλών επιτυχιών του τα επιβεβαίωναν. Το μεγαλειώδες crossover του Γιώργου Μαζωνάκη δεν είχε να κάνει μόνο με τα τραγούδια του (όσο μαζικά προσφιλή κι αν ήταν πολλά από αυτά) αλλά και με τη «συμπεριληπτική» προσωπικότητά του. Για τους διστακτικούς και τους καχύποπτους ήταν το τέλειο άλλοθι, η πύλη εισόδου σ’ έναν κόσμο και σε μια κατάσταση που τους έλκυε και τους απωθούσε συγχρόνως, ο σαγηνευτικός αυλητής μιας τελετουργίας που δεν έβρισκες πλέον κανένα λόγο να σνομπάρεις. Ίσα-ίσα. Πριν να το καταλάβεις, είχες σηκώσει ψηλά το χέρι ουρλιάζοντας το ρεφρέν. Η νύχτα μόλις έχει ξεκινήσει.
Είμαστε στα τέλη του 1997. Το Mega προβάλλει το πέμπτο επεισόδιο της αγαπητής σε όλους τηλεοπτικής σειράς «Δύο Ξένοι», στο οποίο η Μαρίνα Κουντουράτου (Εβελίνα Παπούλια), παρουσιάστρια πρωινάδικου, εμφανίζεται ως καλεσμένη στη σοβαρή ενημερωτική εκπομπή της Έλενας Ακρίτα. Η συνέντευξη εξελίσσεται σε φιάσκο για τη Μαρίνα, η οποία αισθάνεται βαθιά εκτεθειμένη και ταπεινωμένη από τις απαιτητικές ερωτήσεις. Λίγο αργότερα τη βλέπουμε να μπαίνει στο «μπαρ» που αποτελούσε ένα από τα σκηνικά της σειράς την ώρα που ακούγεται το «Ανήκω σε μένα» του Γιώργου Μαζωνάκη. Αφού κατεβάσει ένα σφηνάκι, σηκώνεται νταλκαδιασμένη να το χορέψει. Και το χορεύει τέλεια, διακηρύσσοντας συγχρόνως την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της, σύμφωνα με τα λόγια του τραγουδιού.
