ΤΟ FACEBOOK EINAI OXI MONO το πιο γερασμένο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και το πιο «γηριατρικό» καθώς πολλοί από τους χρήστες του είναι κάποιας ηλικίας (και κάθε χρόνο ακόμα πιο πολύ), και ως εκ τούτου στατιστικά πιο ευάλωτοι και πιο επιρρεπείς στο…μοιραίο. Δεν περνά μέρα σχεδόν που δεν σημαδεύεται ένα μέσο (μεσήλικο) timeline από κάποια απώλεια, συχνά αιφνίδια και πάντα τραγική. Άνθρωποι που γνώρισες από το μέσο, άνθρωποι που έμαθες για την ύπαρξή τους από τις συγκινητικές αναρτήσεις των κοινών σας «φίλων», άνθρωποι που κάποτε μπορεί να γνώρισες κι από κοντά. Χωρίς μακάβρια διάθεση, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το Facebook έχει καταστεί, σε έναν βαθμό τουλάχιστον, η πλατφόρμα του πένθους. Όταν ξεκινούσε την απογείωσή του το επάρατο μέσο, πριν καμιά εικοσαριά χρόνια, η φάση ήταν YOLO, για να θυμηθούμε μια vintage έκφραση. Τώρα θυμίζει νεκρώσιμη ακολουθία.
Τι απέγιναν, άραγε, εκείνοι που αντιπαθούσαμε κάποτε αλλά με τα χρόνια δικαιώθηκαν μέσα μας. Εκείνοι που συμπαθούσαμε κάποτε και τρέχαμε από πίσω τους και τώρα δεν μπορούμε να θυμηθούμε γιατί.
Το μόνο που έχει απομείνει είναι ένα κλειστό κύκλωμα γνωριμιών και αλληλεπιδράσεων. Όπως και στην πραγματική ζωή δηλαδή. Μια φορά στις τόσες αναρωτιέμαι τι απέγιναν άραγε οι άνθρωποι που ξέραμε κάποτε αλλά έχουν χαθεί προ πολλού από τη ζωή μας, η οποία συμπεριλαμβάνει όλο και λιγότερες τυχαίες συναντήσεις ή μοιραίες επανασυνδέσεις. Τι απέγιναν εκείνοι που την κοπάνησαν νωρίς. Εκείνοι που ξενιτεύτηκαν κι έριξαν μαύρη πέτρα. Εκείνοι που γύρισαν πίσω με την ουρά στα σκέλια. Εκείνοι που έκαναν του κεφαλιού τους και το πλήρωσαν κι εκείνοι που δεν το πλήρωσαν. Οι άνθρωποι που θαυμάσαμε. Οι άνθρωποι που βαρεθήκαμε. Οι άνθρωποι που συναντούσαμε συχνά αλλά ποτέ δεν γνωρίσαμε. Οι άνθρωποι που φάνηκαν ότι ήρθαν για να μείνουν αλλά μια μέρα έγιναν καπνός χωρίς να αφήσουν πίσω τους ούτε ένα ίχνος.
Εκείνοι που απογειώθηκαν ξαφνικά κι εκείνοι που κατέρρευσαν βαθμιαία. Εκείνοι που υποχώρησαν στον εαυτό τους κι εκείνοι που ξανοίχτηκαν στις περιστάσεις. Εκείνοι που χώρισαν κι εκείνοι που δεν χώρισαν. Εκείνοι που αποσύρθηκαν στην ύπαιθρο ή έγιναν αναχωρητές της πόλης. Εκείνοι που άλλαξαν δραματικά ρότα αλλά τελικά δεν τους πήγε και πολύ μακριά. Εκείνοι που ξέκοψαν κι εκείνοι που ξέμειναν. Εκείνοι που τους ζηλέψαμε για την ομορφιά ή για την επιτυχία ή για τα λεφτά τους. Εκείνοι που φέρνουμε συχνά στο μυαλό μας αλλά που ποτέ δεν τους βλέπουμε. Εκείνοι που αντιπαθούσαμε κάποτε αλλά με τα χρόνια δικαιώθηκαν μέσα μας. Εκείνοι που συμπαθούσαμε κάποτε και τρέχαμε από πίσω τους και τώρα δεν μπορούμε να θυμηθούμε γιατί. Εκείνοι που ήταν από άλλο κόσμο αλλά έγινε μια παρεξήγηση και πιστέψαμε κι εμείς κι εκείνοι ότι είμαστε από τον ίδιο. Εκείνοι που για κάποιον λόγο ποτέ δεν μπορέσαμε να τους κοιτάξουμε στα μάτια. Μόνο καμιά φορά ρίχνουμε μια ματιά στον λογαριασμό τους στο Facebook να δούμε αν ζουν ή αν πέθαναν.
