ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ «υπόθεση της Κυψέλης» μέσα σ’ ένα μήνα περίπου. Με την ίδια ακριβώς προμετωπίδα είχε κωδικοποιηθεί από τα μέσα ενημέρωσης στα τέλη του Ιουλίου και η δολοφονία της 38χρονης Βρετανίδας, η σορός της οποίας είχε εντοπιστεί μέσα σε βαλίτσα σε εγκαταλελειμμένο κτίριο της ιστορικής (εμβληματικής;) αθηναϊκής «γειτονιάς». Η μυθική Κυψέλη της «Γραμμής του ορίζοντος» του Βακαλόπουλου («Ήταν πιο δύσκολο να είσαι η ωραιότερη στην Κυψέλη παρά η ωραιότερη στον κόσμο») μοιάζει κάτι πολύ μακρινό.
Φυσικά και τότε συμβαίνανε φριχτά πράγματα που κρύβονταν στους φωταγωγούς, στο βουητό και στην πολυκοσμία, όπως πάντα συμβαίνουν σε τόσο urban και τόσο πυκνοκατοικημένα οικοσυστήματα. Η περιοχή έχει «εξευγενιστεί» με ραγδαίους ρυθμούς την ώρα που οι πολυκατοικίες γύρω από τα έργα του μετρό τρίζουν, υπάρχει όμως πάντα λίγο πιο πέρα ένας άλλος, «υπόγειος» κόσμος όπου καθημερινά συντελούνται άγρια κι ανείπωτα δράματα.
Η πραγματικότητα – η καθημερινότητα – εκεί έξω μπορεί να είναι απείρως πιο άγρια από τις ταινίες του Οικονομίδη. Χωρίς ατάκες, χωρίς κραυγές, χωρίς νόημα. Ασύλληπτη, αδιανόητη, απίστευτη, όπως κατά κόρον χαρακτηρίστηκε η ακολουθία του τρόμου που συγκλονίζει, όπως λέμε, τις τελευταίες μέρες το πανελλήνιο.
Και πιο άγριο από το καρναβάλι της φρίκης που αποκαλύφθηκε αυτές τις μέρες δύσκολο να βρεις, ακόμα κι αν είσαι φανατικός των πιο νοσηρών true crimes. Κατεψυγμένα (και κατακρεουργημένα) βρέφη, σφαγή των αθώων, πατέρας-τέρας, συστηματική κακοποίηση, βιασμοί, μαστροπεία, τοξικοεξάρτηση, σεξουαλικά νοσήματα, υποσιτισμός, αθλιότητα, παιδιά να μπαινοβγαίνουν στα αζήτητα του «Παίδων» και η πολιτεία ανήμπορη να τηρήσει έστω και τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας.
Η πραγματικότητα – η καθημερινότητα – εκεί έξω μπορεί να είναι απείρως πιο άγρια από τις ταινίες του Οικονομίδη. Χωρίς ατάκες, χωρίς κραυγές, χωρίς νόημα. Ασύλληπτη, αδιανόητη, απίστευτη, όπως κατά κόρον χαρακτηρίστηκε η ακολουθία του τρόμου που συγκλονίζει, όπως λέμε, τις τελευταίες μέρες το πανελλήνιο. Αποδεδειγμένα όμως η ανθρώπινη αντίληψη μπορεί να συλλάβει ακόμα και την πιο απίστευτη, ακόμα και την πιο διεστραμμένη φρικαλεότητα, γεγονός που σημαίνει ότι κάποιος την έχει ήδη πραγματοποιήσει. Ίσως και κάπου εδώ γύρω.
Σαν τα σαλιγκάρια, όπως πάντα συμβαίνει με κάποιο αποτρόπαιο και ειδεχθές έγκλημα, βγήκαν και όλοι εκείνοι που απαιτούν την επαναφορά της θανατικής ποινής (λες και αυτό είναι το θέμα και όχι η πλήρης κατάρρευση των θεσμών και των υποδομών προστασίας και πρόνοιας). Ανάμεσά τους και πολιτικά πρόσωπα όπως ο ανεξάρτητος βουλευτής και τέως «Σπαρτιάτης», Κωνσταντίνος Φλώρος, ο οποίος με αφορμή την «υπόθεση της Κυψέλης» σημείωσε σε ανάρτησή του ότι η θανατική ποινή «είναι ώρα να μπει για τα καλά στον δημόσιο διάλογο». Να μπει, γιατί όχι; Έτσι κι αλλιώς, δεν έχει μείνει τίποτα οχληρό, δηλητηριώδες, οπισθοδρομικό και μισαλλόδοξο που να μην έχει κανονικοποιηθεί και να μην έχει ενταχθεί στον «δημόσιο διάλογο».
Κάπου διάβασα ότι ο Άρης Πορτοσάλτε, ευρισκόμενος για κάποιον λόγο σε νουάρ διάθεση, δήλωσε στην τηλεοπτική εκπομπή του ότι η ανατριχιαστική υπόθεση του θυμίζει «Τζέιμς Ελρόι». Καμία σχέση με την «Μαύρη Ντάλια» δεν έχει το γαϊτανάκι της φρίκης που είδαμε να ξετυλίγεται αυτές τις μέρες, σαν εφιαλτικό ριάλιτι, πίσω από το οποίο κρύβονται εκατοντάδες εγκλήματα που συντελούνται καθημερινά εις βάρος μικρών παιδιών, ευπαθών ομάδων, βασανισμένων ψυχών.
