Όση ασάφεια, αμφισημία, ακόμα και αυτοσαρκασμό ενίοτε, κι αν κουβαλά η επεξηγηματική φράση «βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα», όταν ακολουθεί τους τίτλους αρχής μιας ταινίας ή μιας σειράς, εδώ φαίνεται να ταιριάζει απολύτως, ως high end μυθοπλαστική αναπαράσταση μιας αλληλουχίας γεγονότων τα οποία συνέβησαν πραγματικά – τα περισσότερα τουλάχιστον.
Η σειρά οκτώ επεισοδίων The Serpent («Το Ερπετό»), που έκανε πρεμιέρα πριν από μερικές μέρες στο Netflix, αφηγείται μέσω μιας εξαιρετικής ανάπλασης εποχής και μέσω ερμηνειών υψηλής κλάσης την εγκληματική δράση του διεθνούς δικτύου που είχε στήσει στη δεκαετία του ’70, με έδρα την Μπανγκόκ, μια από τις πιο περίεργες και πιο υποβλητικά νοσηρές φυσιογνωμίες που έχουν απασχολήσει ποτέ τα αστυνομικά χρονικά και την true crime παραφιλολογία.
Πρόκειται για την ιδιαίτερη και εξόχως παθολογική περίπτωση του Γαλλο-ασιάτη Σαρλ (ή Τσαρλς) Σομπράζ (ή Σομπράι), ο οποίος κυκλοφορούσε κυρίως ως «Αλέν Γκοτιέ», αλλά και με ένα σωρό άλλα ονόματα που υπέκλεπτε (μαζί με τα διαβατήρια τους) από νεαρούς ταξιδιώτες που έφταναν από τη Δύση ακολουθώντας την κλασική διαδρομή του λεγόμενου χίπικου μονοπατιού στην Άπω Ανατολή (Ταϊλάνδη, Νεπάλ, Θιβέτ, Ινδία) και είχαν την κακή τύχη να βρεθούν στην τροχιά του.
Το παζλ συνδέεται αργά και σταδιακά και τα κομμάτια του είναι σπαρμένα σε κάθε επεισόδιο, σαν σε κυνήγι θησαυρού.
Γοητευτικός, κοσμοπολίτης, στοργικός, περπατημένος, αδίστακτος, ο «Αλέν» και η σπείρα του (η εξίσου γοητευτική και αινιγματική σύντροφός του, Μαρί ή «Μόνικα», και ο Άτζεϊ, ο Ινδός συνεργός τους σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο απάτης, χειραγώγησης, ομηρίας και αίματος) παρέσερναν στο πολυτελές σπίτι τους τα κουρασμένα από τις κακουχίες παιδιά των λουλουδιών, αφού είχαν υπνωτιστικά κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.
Στη συνέχεια, τα φαρμάκωναν και τα εξόντωναν, αποσπώντας χρήματα, ταξιδιωτικές επιταγές και ό,τι άλλο πολύτιμο μπορεί να κουβαλούσαν μαζί τους. Το κύριο επιτήδευμα του σαγηνευτικού χαμαιλέοντα «Αλέν» ήταν το λαθρεμπόριο πολύτιμων λίθων, δεν υπήρχαν όρια όμως στις σκιώδεις δραστηριότητές του που κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα παραβατικής και ψυχοπαθολογικής συμπεριφοράς.
Η πλοκή μοιάζει δαιδαλώδης (ή ερπετοειδής, σύμφωνα και με τον τίτλο της σειράς), αίσθηση που ενισχύεται από την επιλογή των δημιουργών να μην ακολουθήσουν μια συμβατική χρονολογικά αφήγηση μεταφέροντας διαρκώς τη δράση πίσω και μπρος στον χρόνο, με κεντρικό άξονα τη μέση της δεκαετίας του ’70, όταν ο χίπικος ιδεαλισμός είχε ήδη ξεφτίσει, πολλά βλαστάρια της Δύσης όμως εξακολουθούσαν να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κυνηγώντας τα υπερβατικά, μυστικιστικά, πνευματιστικά οράματα της αντικουλτούρας. Συχνά υπό την παραισθητική αχλή τόνων ψυχεδελικών ουσιών.
Αυτό το διαρκές μπρος-πίσω (κάθε τόσο εμφανίζεται κάτω αριστερά στην οθόνη ένας πινακίδιο ανακοινώσεων με γράμματα σαν αυτά στις οθόνες των αεροδρομίων, που μας τοποθετεί στο πού και στο πότε) μπορεί ενδεχομένως να κουράσει ή να προκαλέσει σύγχυση στον θεατή, ανήκει όμως κι αυτό το τέχνασμα στο οπλοστάσιο μιας σειράς που στοχεύει σ’ ένα υποδόριο και βραδυφλεγές εφέ. Το παζλ συνδέεται αργά και σταδιακά και τα κομμάτια του είναι σπαρμένα σε κάθε επεισόδιο, σαν σε κυνήγι θησαυρού.
Η σειρά δεν εξαντλείται στη φετιχιστική αναπαράσταση εποχής, η οποία πάντως είναι αξιοθαύμαστη και πειστικότατη. Τα γυρίσματα έγιναν κυρίως σε τοποθεσίες μέσα και γύρω από την Μπανγκόκ και σε στούντιο στη Βρετανία, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να πιστέψουμε στη διάρκειά της πως βρισκόμαστε σε μια σειρά από μέρη που στοίχειωσε με τα ίχνη του ο Σαρλ/Αλέν, από το Παρίσι ως το Κατμαντού κι από το Χονγκ Κονγκ ως το Καράτσι.
Τι ήταν τελικά όμως αυτός ο άνθρωπος και ποια ήταν τα βαθύτερα κίνητρά του; Πώς πρέπει καταρχάς να τον εκλάβουμε; Ως κατά συρροή δολοφόνο; Ως σατανική ιδιοφυΐα; Ως γκουρού αίρεσης; Ως το μπάσταρδο αποπαίδι του ιμπεριαλισμού, όπως πιστεύει ο ίδιος ότι είναι; Ως άγγελος-εξολοθρευτής που λειτουργεί χωρίς έλεος και χωρίς ηθική; Ως ένας άλλος Τομ Ρίπλεϊ με ακόμα περισσότερα συμπλέγματα και με ακόμα δυσκολότερο έργο αφού έπρεπε, εκτός των άλλων, να υπερβαίνει κάθε φορά τις προκαταλήψεις που έχει η λευκή εξουσία απέναντι στα ασιατικά χαρακτηριστικά του;
Ο Ταχάρ Ρακίμ, τον οποίον θαυμάσαμε για πρώτη φορά πριν από δώδεκα χρόνια στον αριστουργηματικό «Προφήτη» του Ζακ Οντιάρ, αποδίδει με εντυπωσιακά ψυχρή ακρίβεια όλες τις παραπάνω πτυχές του κεντρικού χαρακτήρα, πιστοποιώντας με θεαματικό τρόπο ότι έχει εξελιχθεί σε έναν σημαντικό διεθνή ηθοποιό/σταρ.
