Το ραντεβού με τους Konsept 83 είναι σε καφετέρια της πλατείας Εξαρχείων, νωρίς το απόγευμα, με λιγοστό κόσμο στα μαγαζιά και βιαστικούς περαστικούς που προσπαθούν να κρυφτούν απ' τον ήλιο. Το πρώτο πράγμα που μου προκαλεί εντύπωση, καθώς συναντώ τα δυο παιδιά, είναι το νεαρό της ηλικίας τους: 20κάτι, πολύ μικρότεροι απ' την εικόνα που είχα σχηματίσει γι' αυτούς. Μου συστήνονται: Κωνσταντίνος Μίαρης και Ηλίας Μπιστολάς, ονόματα που θυμίζουν ήρωες από νουάρ ιστορία αλλά που το συμπαθητικό της εμφάνισής τους δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιου είδους συνειρμούς.

«Konsept 83 είναι η σύζευξη δυο ετερόκλητων ανθρώπων γύρω από τη γραφιστική και τις προεκτάσεις της» μου εξηγούν. «Ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας έτσι ώστε μέσω του design να καταθέσουμε τις σκέψεις και τη δημιουργικότητά μας. Θέλαμε να εκφράσουμε τη βιωμένη μας υποκειμενικότητα σε μια σειρά σχεδίων και εικόνων που θα αποσυμπιέζουν τη δημιουργικότητα και τη φύση μας».

Το όνομά τους είναι κωδικοποιημένη η ημερομηνία γέννησης «ενός προσώπου που αγαπάνε πολύ» και ήταν η αφορμή για να γνωριστούν πριν από ένα χρόνο. Προέρχονται από διαφορετικούς χώρους σπουδών (Γραφιστική ο Κωνσταντίνος, Κοινωνική Πολιτική Φιλοσοφία ο Ηλίας) και υποστηρίζουν ότι αυτό τους βοηθάει να προσεγγίζουν από διαφορετικές οπτικές γωνίες τα εκάστοτε project.

Μιλάμε κυρίως για μουσική, για νέα ελληνικά γκρουπ και τις προτιμήσεις τους, κάτι που φαίνεται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη δουλειά τους - τον περισσότερο χρόνο τους τον αφιερώνουν άλλωστε σε projects γύρω από τη μουσική. Επιμελούνται την εικόνα της Ntrop Recordings του Leon Segka, εικονογραφούν με οικολογικό χαρακτήρα για τη ραδιοφωνική παραγωγό Εύα Θεοτοκάτου, σχεδιάζουν τις «σκοτεινές» αφίσες των Mimosa's Dream και συνεισφέρουν δημιουργικά σε εκδηλώσεις εθελοντικού, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Τελευταία τους δουλειά; Η επιμέλεια του CD της Faos Music με μουσική απ' την παράσταση Βάτρα-Χ του Αριστοφάνη του Εθνικού Θεάτρου. Δηλώνουν ότι το κίνημα του Bauhaus και οι κονστρουκτιβιστές αποτελούν άμεση επιρροή τους κι ότι οι ίδιοι προτιμούν να ασχολούνται περισσότερο με την προβολή καλλιτεχνικών γεγονότων.

«Τα πολιτιστικά δρώμενα μπορούν να σε απελευθερώσουν σχεδιαστικά, ενώ παράλληλα να σε εμπνεύσουν με την κεντρική ιδέα τους, κάτι που στον τομέα της διαφήμισης πρέπει να εφεύρεις ο ίδιος» υποστηρίζουν.

Τους ρωτάμε πώς βλέπουν τα πράγματα αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα από την πλευρά του design. «Υπάρχει κινητικότητα τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Η έμφαση στην ποιότητα των εργασιών των δημιουργικών γραφείων αρχίζει να γίνεται κύριο μέλημα. Εκδίδονται περιοδικά που επιτέλους ειδικεύονται στο graphic design και τις παραμέτρους του, διοργανώνονται επίσημα ελληνικά βραβεία γραφιστικής (ΕΒΓΕ). Σε αυτά συμμετείχαμε κι εμείς φέτος, αποσπώντας έπαινο στην κατηγορία T-shirt, ενώ το 2007 ο Κωνσταντίνος απέσπασε έπαινο για το σχεδιασμό πόστερ». Το φετινό βραβείο ήταν για το «μουντζουρωμένο» σύνθημά τους «I Love New York» τυπωμένο πάνω σε μπλουζάκι -η δική τους απάντηση για το πρόβλημα εργασίας της γενιάς τους, της «γενιάς των 700 ευρώ».

«Είμαστε λάτρεις του ιστορικού κέντρου της πόλης» μου λένε, αλλά ξεκαθαρίζουν ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο ερωτική πόλη, γραφιστικά τουλάχιστον! «Τι κάνει την Αθήνα μοναδική; Η διαλεκτική του σύγχρονου με μια παράδοση αξιών οι οποίες εμφυτεύονται στα φαντασιακό μας ως αστικοί μύθοι -μύθοι που πρέπει να διατηρούνται ως στοιχεία της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας, π.χ. τα ρεμπετάδικα».

Τι τους ενοχλεί; «Η αδιαφορία που συνήθως εκλαμβάνεται ως μαγκιά. Η τυποποίηση που πλέον ονομάζεται εκσυγχρονισμός και εξευρωπαϊσμός. Η αστική συνείδηση που έχει ενσωματώσει ό,τι διαφορετικό στη μητροπολιτική της κουλτούρα. Και φυσικά η μόλυνση».

Τους ρωτάω ποιο είναι αυτό το στοιχείο που θεωρούν ότι τους κάνει να ξεχωρίζουν. «Δεν ξεχωρίζουμε» μου λένε κατηγορηματικά. «Η επιτυχία στις μέρες μας εκλαμβάνεται με όρους οικονομικής ευμάρειας, δημοσιότητας, απόκτησης status. Εμείς τίποτα από αυτά δεν έχουμε καταφέρει. Για μας επιτυχία είναι ότι απλά κατορθώσαμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και να περνάμε καλά χωρίς να κάνουμε θυσίες στην τέχνη μας...»