Έλειψα τρεις μέρες από το γραφείο. Από τότε που ξεκινήσαμε αυτό το project, έχω σημειώσει ελάχιστες απουσίες και αυτές πάντα με ένα κινητό στο χέρι να συντονίζω κάτι. Μπαίνω στο γραφείο και αισθάνομαι πως είμαι στο σπίτι. Τίποτα αξιοπρόσεκτο στο ντεκόρ. Ένα μεγάλο γραφείο σε έναν καλό δρόμο. Κατά τα άλλα, στοίβες χαρτιά, βιβλία, ένα φυτό που βρομάει κάρι, κάτι αφίσες στους τοίχους από κάτι παλιά events, ένας μαύρος δερμάτινος καναπές που σε κάνει να αισθάνεσαι πως ήρθες στον οδοντίατρο και μια μοκέτα με patterns λες και είμαστε στο Ceasars Palace... Νομίζω πως στο θέμα ντεκόρ δεν θα τα καταφέρουμε ποτέ. Αν κάτι χαρακτηρίζει αυτό το σύνολο είναι οι προσωπικότητες. Και όταν έχεις τέτοιες, κανένας καναπές δεν σε σώζει. 

Where are my cupcakes, honey?

Η κυρία Δέσποινα Τριβόλη, ας πούμε. Αν πάτε δίπλα, στη στήλη της, θα διαβάσετε πως την πρώτη φορά που με συνάντησε έβαφα τοίχους στο άδειο γραφείο και από τότε συμπαθιόμαστε αφόρητα. Την έχουμε βασανίσει πολύ με θέματα που ούτε στα χειρότερα όνειρά της δεν είχε φανταστεί. Αυτό θα σας το πει η ίδια όμως. Αυτό που δεν θα σας πει, γιατί είναι modest, είναι πως πρόκειται για το πιο καλό παιδί, που φωτίζει το δωμάτιο με τα καλύτερα χρώματα, είναι υπερβολικά chic, έχει εξαιρετικούς τρόπους και απίστευτο χιούμορ. Στην πρώτη μου στήλη πριν δύο χρόνια έγραψα ίσως το μοναδικό ψέμα των «Ημερολογίων» μου. Κάτι σάντουιτς με χαβιάρι στοιχειώνουν τη σχέση μας από τότε και κάθε μέρα έχω να αντιμετωπίσω το ίδιο απορημένο, ειρωνικό, καυστικό, σαρδόνιο, αγαπημένο ύφος της φίλης μου: «Τέλεια τα σάντουιτς με χαβιάρι, χρυσό μου... Να τα επαναλάβεις!» Θα γίνει κι αυτό, στα 25α γενέθλια, τότε που θα δουλεύουμε και οι δύο στη «Vogue». Εσύ στη βρετανική, εγώ στην αμερικάνικη. 

The greatness of M. Hulot

Δεν έχουμε κανένα κοινό σημείο. Νομίζω πολλές φορές πως όταν λέω μια βλακεία, που λέω συνέχεια, μέσα στο κοφτερό του μυαλό χτυπάνε καμπανάκια και αναβοσβήνει μια ταμπέλα που γράφει: «Τι γυρεύω εγώ εδώ πέρα». Διαβάζω τη στήλη του και τις συνεντεύξεις που παίρνει σαν μυθιστόρημα. Δεν καταλαβαίνω Χριστό και δεν έχω ακούσει ούτε μια νότα από αυτά που προτείνει. Όμως, η γραφή του είναι συναρπαστική και ο ενθουσιασμός του για το αντικείμενό του τόσο τεράστιος, που πείθει ακόμα και αυτούς που δεν έχουν ιδέα για όλα αυτά. Επίσης, τρώει σαν σπουργίτι και δεν θα τον ακούσεις ποτέ να μιλά για φαγητό. Μοιραζόμαστε όμως άπειρα ντελίβερι κι αυτό είναι κάτι. Η επόμενή του συνέντευξη (μόνο εγώ ξέρω τι θα 'ναι, θα είναι καλύτερη από την Αλιφραγκή, so brace yourselves).

Καλά μου κορίτσια

«Ελένη, δεν έφτιαξες κανένα ταψί με γεμιστά σήμερα;». «Όχι, Μιχάλη μου, δεν πρόλαβα», λες κι αν προλάβαινε, αυτό θα έκανε η κουκλάρα της γραμματείας, που το τι έχει ακούσει αυτά τα χρόνια δεν λέγεται. Όταν λείπει από τη θέση της παθαίνω μεγάλη ανασφάλεια. Εξωτική μου Μαρκέλλα, πόσο ακόμα θα μας αντέξεις, αυτό δεν είναι συντονισμός τεύχους, είναι pampering υψηλού επιπέδου. Πριν σε γνωρίσω, σε είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Η Πειραιώτισσα του γραφείου, για να φέρνει τον αέρα του λιμανιού κάθε μέρα στο Σύνταγμα. Τα ωραιότερα μαλλιά επίσης. Μαθήματα ψυχραιμίας, χαμηλών τόνων, υπέροχου γούστου και ενημέρωση σε όλα τα οικολογικά, ανθρωπιστικά, πραγματικά αληθινά πράγματα παίρνουμε από την Αλεξάνδρα. Στην επιστροφή μου στο γραφείο με υποδέχτηκε με ένα σοκολατάκι μπροστά στο πληκτρολόγιο και ένα σημείωμα. Είμαι πολύ χαρούμενος για την καινούργια προσθήκη στην ομάδα μας. Η διόρθωση στη LifO έχει φιλοξενήσει δύο πολύ έντονες γυναίκες που έπλεξαν στα δίχτυα της γοητείας τους όλη τη σύνταξη και το ατελιέ με αξεπέραστο τρόπο. Η Βασιλική δεν είναι πια στο περιοδικό, όμως όταν έφυγε το Δεσποινάκι δεν μπορούσε να συνέλθει. Η Μυρτώ μάς έκανε ευτυχισμένους, κι εγώ θέλω να πάω για ποτά στο Galaxy με το κορίτσι με τα πράσινα μάτια, γιατί έχουμε πολλά να πούμε. 

The drawing room

O Στάθης Μητρόπουλος είναι, απ' ό,τι καταλαβαίνω, αρκετά νοικοκύρης. Πριν τον πάρει η μπάλα του σχεδιασμού (ξέρετε, εδώ τίποτα δεν είναι αυτονόητο όσον αφορά το σχεδιασμό μιας σελίδας), έβλεπα να βγαίνουν από τις trendy τσαντούλες του ταπεράκια με γεμιστά, ρύζια, μοσχαράκια μαγειρευτά, αν δεν με απατά η μνήμη μου μια φορά είδα και παστίτσιο. Δεν ξέρω ποιος τα έφτιαξε όλα αυτά, όμως ο κύριος Σ.Μ. είναι adorable σε βαθμό απίστευτο και τόσο ευγενικός που μας σκλαβώνει όλους. Μόνο ο M. Hulot του βγάζει κάτι hostile. Ακόμα το ψάχνω αυτό.

Υ.Γ. Να 'μαστε καλά, να ζούμε όλοι ωραία και η δουλειά να είναι χαρά και τύχη μεγάλη. Αλλιώς το πράμα δεν πάει πάρα πέρα. Σας φιλώ. Να 'ρθείτε στο πάρτι τη Δευτέρα!