Για μια ακόμη φορά πέρασε ως «σύνηθες γεγονός» σε όλα σχεδόν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης (ηλεκτρονικά και έντυπα) ότι σε μεγάλο ποδοσφαιρικό αγώνα, συγκεκριμένα στον Τελικό Κυπέλλου Ελλάδας το Σάββατο 3 Μαΐου, περίπου 50.000 άνθρωποι, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα φώναζαν, ρυθμικά και δυνατά, χυδαία συνθήματα ο ένας στον άλλον. Το «γ... ο Θρύλος κι ο Πειραιάς» και «γ... η ΑΕΚ και η Τουρκία» θεωρούνται πια... μαλακά -όπως τα «λάϊτ ναρκωτικά», ένα πράγμα. Τώρα ο ένας βρίζει τη μάνα του άλλου, χαρακτηρίζει τον οπαδό των άλλων ομάδων και, όταν κερδίζει η ομάδα του, προτρέπει τους άλλους: «Άντε γεια σας, άντε σπίτι που γ... η μαμά σας». Γενικά, ο μέσος Έλλην οπαδός, δηλάδη η πλειοψηφία, συνδέει άρρηκτα και το ποδόσφαιρο με τα γεννητικά του όργανα, τα οποία θεωρεί μάλιστα και ως τα μεγαλύτερα, άρα και... αποδοτικότερα στον κόσμο.

Η επιστήμη της ψυχανάλυσης ασφαλώς και έχει τις δικές της ερμηνείες γι' αυτή την εθνική μας εμμονή να επιδεικνύουμε, σε στιγμές θριάμβου μα και σε στιγμές ήττας, το σεξουαλικό μας απωθημένο. Πολύ εύκολα θα το ονόμαζε κάποιος «κόμπλεξ», αλλά αυτό είναι το λιγότερο και σίγουρα όχι αρκετό για να εξηγήσει αυτήν τη νοσηρή αφοσίωση του Νεοέλληνα (ή μήπως κρατάει και αυτό το χάρισμα από χρόνια;) στα «θεϊκά» αχαμνά του. Όπως και να 'χει, το πιο ανησυχητικό απ' όλα είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, συνεπικουρούμενο από τα ΜΜΕ, έφτασε να θεωρεί περίπου ως «γραφικό εθνικό προτέρημα» το σεξουαλικό υβρεολόγιο των συμπατριωτών. Υπενθυμίζω ότι μετά τον τελικό του Σαββάτου όλες οι πένες, όλα τα μικρόφωνα μιλούσαν για συγκλονιστικό αγώνα (που ήταν), που διεξήχθη σε «καταπληκτική ατμόσφαιρα» (που δεν ήταν).

Ήταν χυδαία και απολίτιστη! Και μάλιστα, ακόμα και από την τηλεόραση, πολλοί είδαν (εκεί όπου εστιαζόταν πολλές φορές ο φακός) στο ένα πλάνο το ήρεμο πρόσωπο του προέδρου και στο άλλο, αμέσως μετά, διάφορους ερυθρόλευκους και κιτρινόμαυρους ουρακοτάγκους να επιδεικνύουν τα γεννητικά τους όργανα, να προτάσσουν, καμαρώνοντας, το μεσαίο δάχτυλο και των δυο χεριών και να αφρίζουν από τις φωνές. Τι δουλειά έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε τέτοια χαβούζα, σε τέτοια αρένα; Δεν άκουσε τα συνθήματα; Δεν είδε ολόγυρά του, ακόμα και στα «επίσημα», τις χειρονομίες; Δεν είδε ως και ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων, Κυργιάκο, Νικοπολίδη και Γκαλέτι, να εκτονώνονται με σαφές μήνυμα το «σας γ...;». Κανείς δεν είδε, δεν άκουσε, διάολε, όλ' αυτά και είδε μόνο «μια ωραία ατμόσφαιρα», έναν «καταπληκτικό τελικό»; Σε ποια χώρα των ψευδαισθήσεων ζούμε, τέλος πάντων;

Greece: A Masterpiece you can afford, δηλαδή Ελλάς: Ένα αριστούργημα προσιτό στην τσέπη σου, έγραφε η τεράστια διαφημιστική πινακίδα - ποιος ξέρει πόσα ξόδεψε (και καλά έκανε) ο ΕΟΤ για να μπει στην καλύτερη τηλεοπτική θέση του Βερολίνου, όπου έγιναν οι αγώνες του Final Four του ευρωμπάσκετ. Παρασκευή βράδυ και έπαιζαν στον 1ο ημιτελικό οι δυο εκπρόσωποί μας, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. Δυστυχώς, και πάλι ο φακός εστιάστηκε σ' αυτούς - η διαφήμιση ήταν κάτω ακριβώς από την κερκίδα των «ερυθρόλευκων». Και όλοι είδαμε 3-4 ουρακοτάγκους να επιδεικνύουν πάλι, πάνω από το «ελληνικό αριστούργημα», το... υπερμέγεθες και βαρύ (όπως φώναζαν και στο Euro της Πορτογαλίας) μόριο του τσολιά.

Τέτοια διαφήμιση!