Η ταινία Joker κερδίζει, δικαιωματικά, τον τίτλο της πιο δημοφιλούς ταινίας του 2019. Όχι μόνο για το σενάριο και την πλοκή, αλλά και για τον τεράστιο σάλο που προκλήθηκε παγκοσμίως ως μία ταινία ''ακατάλληλη για ανηλίκους''.


Να αφήσουμε τελικά τα παιδιά να δουν το Joker, η οποία αφηγείται τη ζωή ενός περιθωριακού ανθρώπου τον οποίο ο κοινωνικός αποκλεισμός οδηγεί στο ίδιο το έγκλημα; Η συγκεκριμένη ταινία, θεωρώ, πως ίσως να είναι και μία εξαιρετική ευκαιρία ώστε να μιλήσουμε ανοιχτά για τις ψυχικές παθήσεις, τα στερεότυπα που τις συνοδεύουν και τις ενέργειες που πρέπει να πράξουμε για την αποτίναξη αυτών.


Μου προκαλεί εντύπωση πως οι περισσότεροι θυμήθηκαν τα παιδιά εξαιτίας αυτής της ταινίας και θυμήθηκαν τα σωστά πρότυπα που πρέπει να έχουν. Τη στιγμή που αυτά καθημερινά παίζουν videogames με άφθονη βία ή χρησιμοποιούν ανεμπόδιστα το Ίντερνετ το οποίο τους χαρίζει εύκολη πρόσβαση σε κάθε είδους θέαμα.


Στο σχολείο έχουμε διδαχτεί αποσπάσματα από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, τα οποία εμπεριέχουν εξίσου άφθονες αφηγήσεις βίαιων περιστατικών.


Η βία είναι εγγενής στον άνθρωπο, είναι ένα από τα ένστικτά μας τα οποία συμβάλλουν στην προστασία ακόμα και αυτής της ίδιας της ζωής μας. Το θέμα δεν είναι να αποκλείσουμε τη βία από τη ζωή εντελώς, αλλά να νουθετήσουμε τα παιδιά να την αποφεύγουν και να σταθούν με ορθό και ανθρώπινο τρόπο απέναντί της. Και αυτό δεν είναι ευθύνη καμίας ταινίας; είναι αποκλειστικά, ευθύνη της οικογένειας και του σχολείου.


Αξίζει να αναρωτηθούμε: ακόμα και αν απαγορεύσουμε σε ένα παιδί να δει την ταινία στο σινεμά, τι μας υπόσχεται πως δε θα τη βρει από το Διαδίκτυο;


Δεν ευθύνεται μία ταινία για το χτίσιμο του χαρακτήρα ενός παιδιού; οφείλουμε να διορθώσουμε πρωτίστως τα άλλα χειρότερα θεάματα στα οποία όλοι είμαστε εκτεθειμένοι καθημερινά, αλλά και χτίσουμε μία ανθρωποκεντρική παιδεία, η οποία θα βοηθάει τους νέους ανθρώπους να διαχωρίσουν το καλό από το κακό.